Poison: Open Up and Say…Ahh!


ขอขมาแฟนเพลงพอยซันด้วยจิตคารวะอย่างสูง แต่อดไม่ได้ที่จะกระแนะกระแหนพวกเขาเรื่องไม่ค่อยมีความสามารถทางดนตรีเท่าไหร่ กระป๋องกระแป๋งเหลือทน แต่ทั้งนี้ไม่ได้มุ่งหมายเชิงลบแต่อย่างไร แค่อยากให้มองว่าบางทีความสามารถที่พอเหมาะไม่ต้องเลิศเลอล้ำมนุษย์เพียงนำเสนอถูกที่ถูกเวลาก็ทำให้ประสบความสำเร็จได้

ลองดูวงอย่างไนโตรก็ได้ มีมือกีตาร์ระดับเทพ นักร้องนำเสียงกว้างโหนสูงไม่แพ้ใครในปฐพี ขณะที่พอยซันโดนดูถูกด้านฝีมือการเล่น จะว่าไป ฝีมือของพวกเขาไม่ใช่ว่าเลวร้าย (มากนัก) เพียงแต่สมัยนั้นมันเป็นช่วงที่ พวกเมทัลกำลังบ้าฝีมือ ใครที่เล่น “ธรรมดา”ก็หมองหม่นไปบ้าง

แต่พอยซันดัง ทำยอดจำหน่ายอัลบั้มได้ระเบิดระเบ้อ มีเพลงฮิตหลายเพลง ออกทัวร์ระดับสนามกีฬา ส่วนไนโตรแพ้ภัยตัวเองต้องแยกย้ายไปคนละทาง

อย่างที่บอกข้างต้น บางทีความสามารถที่พอเหมาะไม่ต้องเลิศเลอล้ำมนุษย์เพียงนำเสนอถูกที่ถูกเวลาก็ทำให้ประสบความสำเร็จได้

ปลายทศวรรษ 80 เป็นช่วงเวลาของแฮร์แบนด์ ดนตรีแกลมเมทัลกลายร่างเป็นวงป็อปสนุกสนาน มีเพลงบัลลาดหวานบาดใจเอาไว้เปิดเป็นเพลงฮิตในเอ็มทีวีพร้อมด้วยโฉมหน้าที่ตกแต่งหนาเตอะแทบนึกหน้าจริงไม่ออก บางคนเห็นใบหน้าคนเหล่านั้นแล้วอาจจะนึกว่าเป็นอิตถีเพศก็เป็นได้!

วงพอยซันตั้งวงราวปีค.ศ. 1984 และได้ออกงานแรกปีค.ศ. 1986 ชื่ออัลบั้มว่า ลุคว็อทเดอะแคทแดรกด์อิน ประสบความสำเร็จ มีเพลงฮิตหลายเพลงเช่น “ไอ วอนท์ แอ็กชัน” “ทอล์ค เดอตี ทู มี” และเพลงบัลลาด “ไอ โวน’ท ฟอร์เก็ท ยู” ยอดจำหน่ายงานชุดนั้นผ่าน 2 ล้านแผ่นไปอย่างง่ายดาย

Open Up and Say Ahh!!!

หลายคนเชื่อว่าอัลบั้มแรกของวงพอยซันประสบความสำเร็จพราะภาพลักษณ์มากกว่าจะเป็นที่บทเพลง พวกเขาแต่งหน้ากันจัดจ้านราวกับอิตถีเพศ ปล่อยผมยาวสยาย ปกคลุมร่างกายด้วยสเปนเด็กซ์ซึ่งไม่ว่ายังไงก็ต้องยอมรับว่าพอยซันดูดีในชุดแบบนั้น

เพราะโดนปรามาสไว้มาก พอยซันจึงต้องทำอัลบั้มเพื่อลบคำสบประมาท และผลก็คืออัลบั้มลำดับที่สอง โอเพนอัปแอนด์เซย์…อาห์ห มองผ่าน ๆ อาจคิดว่าไม่แตกต่างกับอัลบั้มแรกเท่าไหร่ แต่ถ้าฟังรายละเอียดของอัลบั้มจะเห็นพัฒนาการและความลงตัวระหว่างป็อปกับเมทัลและทำให้อัลบั้มนี้เป็นจุดสูงสุดของอาชีพพวกเขาอย่างแท้จริง เวลาเอ่ยถึงแฮร์เมทัลก็ต้องเอ่ยถึงผลงานชุดนี้ เมื่อฟังงานชุดนี้ พร้อมดูรูป ดูการแสดงสด และมิวสิควิดีโอ จะนึกคำจำกัดความของแฮร์เมทัลได้เกือบทั้งหมด

คำจำกัดความของอัลบั้มนี้คือ “สนุก” และอาจจะเป็นนิยามหนึ่งของบรรดาแฮร์เมทัลในช่วงนั้นว่าต้องทำเพลงสนุก พอยซันเลือกเปิดอัลบั้มด้วย “เลิฟ ออน เดอะ ร็อก” ภาคการผลิตที่ดูดีมีระดับกว่าเดิมช่วยให้เพลงไม่ค่อย “บาง” อย่างในงานชุดแรก และพวกเขาเลิกเสแสร้งทำตัวเป็นวงเฮฟวีเมทัล พวกเขายอมรับแนวทางของตัวเองว่าต้องการทำเพลงป็อป ท่อนริฟฟ์ง่ายกว่าเดิม โครงสร้างดนตรีไม่ซับซ้อนออกมาตามขนบป็อป “เวิร์ส-คอรัส” เป็นหลัก ริฟฟ์กีตาร์ไม่ได้แรงอย่างชุดแรก (จะว่าไปออกจะเหมือนกันไปแทบทุกเพลงด้วยซ้ำ) แต่สิ่งที่ดีขึ้นกว่าเดิมคือการเขียนเนื้อเพลงที่กระชับ ตรงเป้า มีท่อนฮุคติดหู มีประโยคเด็ดคนจำง่าย เหมาะสำหรับเปิดทางวิทยุหรือเอ็มทีวีสำหรับโปรโมท เมื่อได้การผลิตที่ดีมาช่วยเสริม ทอม เวอร์แมน โปรดิวเซฮร์ช่วยทำให้เสียงออกมาสะอาดและได้สมดุล ปกติจะรู้สึกว่าทอมชอบทำเสียงที่สะอาดจนแห้งแล้งเกินไป แต่ความแห้งสะอาดนั้นกลับออกมาดีในอัลบั้มนี้

เบร็ท ไมเคิลส์ไม่ใช่นักร้องประเภทเสียงสุดยอดทรงพลัง แต่ลองนึกดูว่าถ้าเป็นบรู๊ซ ดิกคินสัน หรือว่ารอนนี เจมส์ ดีโอ มาร้องยังไงก็ไม่ได้อารมณ์แบบนี้ ทำดนตรีสนุก มีท่อนฮุคติดหู  ท่อนริฟฟ์ไม่แรงมาก เนื้อเพลงสะท้อนความเป็นวัยรุ่นยุคนั้น ปาร์ตี้ เซ็กซ์ และความสนุกสนาน ขณะเดียวกันเริ่มรู้สึกรู้สากับชีวิตจริงที่ไม่ค่อยโสภาเท่าไหร่ ต้องทนทำงานไปวัน ๆ (อย่างล้างจาน) แต่ว่ายังมีความมั่นใจว่าชีวิตจะต้องมีอะไรดี ๆ อยู่บ้าง อันเป็นจุดเด่นของวัยรุ่นไปจนถึงอายุ 20 ต้น ๆ ทั้งหลาย อย่างที่เบร็ทเคยบอกว่าเขาเขียนเกี่ยวกับเรื่องใกล้ตัว สิ่งที่เขาพบเห็น เช่น “ฟอลเลน แองเจิล” คือการค้นพบความจริงของวัยรุ่นว่าชีวิตมันไม่ได้มีแต่ความสนุกสนาน ต้องรับผิดชอบอะไรมากมายหลายอย่างในชีวิต มีเพลงสำหรับปาร์ตี้สนุกสนานอย่าง “น็อทธิน’ บัท อะ กู้ด ไทม์” เพลงเกี่ยวกับวัยรุ่นที่หัวแข็งอยากทำอะไรแตกต่างจากมาตรฐานสังคมเช่น “แบด ทู บี กู้ด” ที่ขาดไม่ได้ก็คือเพลงบัลลาด สุดฮิตแห่งทศวรรษ 80 “เอเวอรี โรส แอส อิทส์ โธรน” ที่เบร็ทเขียนจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในช่วงนั้นพอดี

อัลบั้ม โอเพนอัปแอนด์เซย์…อาห์ห เป็นสัจธรรมของวงการแฮร์เมทัลอย่างหนึ่งว่า ไม่จำเป็นจะต้องมีฝีมือที่เลอเลิศ เพียงแค่ทำเพลงให้คนฟังสนุกได้ก็เพียงพอแล้ว ถ้าพูดถึงในแง่ฝีมือแล้วงานชุดนี้ค่อนข้างธรรมดาสามัญ และออกจะด้อยด้วยซ้ำถ้าหากเอาไปเทียบกับวงที่ร่วมรุ่นกันอย่างซินเดอเรลลา ไนโตร ทำให้คนกระแนะกระแหน ถากถางความสามารถทางดนตรีของพวกเขาค่อนข้างมาก แต่ถ้ามองย้อนไป เสน่ห์ของแฮร์แบนด์ไม่ได้อยู่ที่ดนตรีเพียงอย่างเดียว ภาพลักษณ์และความสนุกสนานต่างหากที่สำคัญ

นี่คืออัลบั้มอีกชุดหนึ่งที่มีเสน่ห์มาก สำหรับคนหลงใหลแฮร์เมทัล

Line Up:-

  • Bret Michaels          Vocals
  • C.C. DeVille             Guitar
  • Bobby Dall             Bass
  • Rikki Rockett           Drums

Additional Musicians:

John Purdell   keyboards

Track List:

  1. Love on the Rocks
  2. Nothin’ But a Good Time
  3. Back to the Rocking Horse
  4. Good Love
  5. Tearin’ Down the Walls
  6. Look But You Can’t Touch
  7. Fallen Angel
  8. Every Rose Has Its Thorn
  9. Your Mama Don’t Dance
  10. Bad to Be Good
Advertisements

One thought on “Poison: Open Up and Say…Ahh!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.