White Lion: Big Game


อัลบั้มบิ๊กเกมวางจำหน่ายเมื่อปีค.ศ. 1989 ตอนนั้นวงการแกล็มเมทัลกำลังเฟื่องฟู พวกแฮร์แบนด์ออกอัลบั้มเป็นว่าเล่น ดีบ้างแย่บ้างต่างกรรมต่างวาระ ไวต์ไลออนตอนนั้นโด่งดังมากจากไพรด์ โดยเฉพาะซิงเกิลบัลลาด “เวนเดอะชิลเดรนคราย” มีฐานแฟนเพลงเป็นกอบเป็นกำอยู่

แต่บิ๊กเกมไม่ประสบความสำเร็จเท่าไพรด์ และจำได้ว่าตอนฟังอัลบั้มนี้ครั้งแรกออกจะผิดหวังเอาการอยู่เพราะลดความแรงของเมทัลลงไปมาก (ไพรด์ก็ไม่ได้หนักอะไรอยู่แล้ว) แต่กลายเป็นว่ามีเพลงที่ชอบมากอยู่ในอัลบั้มนี้สองเพลง

เพลงแรก “ลิตเติลไฟต์เตอร์” ในปกอัลบั้มจะมีวงเล็บบอกว่า ความทรงจำต่อเรนโบว์วอริเออร์ เพราะเพลงนี้เขียนเพื่อรำลึกเหตุการณ์เรือเรนโบว์วอริเออร์ของกรีนพีซโดนวินาศกรรมโดยองค์กรของรัฐบาลฝรั่งเศสระหว่างจอดเทียบท่าอยู่ที่อ่าวโอกแลนด์ในนิวซีแลนด์ ขณะปฏิบัติภารกิจต่อต้านการทดลองระเบิดปรมาณูของฝรั่งเศส เมื่อปีค.ศ. 1985 งานนั้นรัฐมนตรีกระทรวงป้องกันประเทศของฝรั่งเศสต้องลาออกจากตำแหน่งเพื่อรับผิดชอบหลังจากสายลับฝรั่งเศสโดนจับได้

ริฟฟ์ที่วีโต แบร็ตตาสร้างสรรค์มาใน “ลิตเติลไฟต์เตอร์” นี่สุดยอดในบรรดาเพลงทั้งหลายที่วีโตคิดมา มันลงตัวทั้งท่วงทำนองและจังหวะตั้งแต่อินโทรพลิ้วไหวสู่เมนริฟฟ์หนักแน่น กลองของเกร็ก ดิแองเจโลกับเบสของเจมส์ โลเมนโซช่างรับส่งเข้าขา เสริมทีมให้กีตาร์วาดลวดลายโฉบเฉี่ยว และเป็นหนึ่งในไม่กี่เพลงที่รู้สึกว่าไมก์ แทรมป์เขียนเนื้อเพลงได้ดีเหลือเกิน ปกติจะไม่ค่อยชอบเนื้อเพลงที่ไมก์เขียน (โดยเฉพาะในอัลบั้มเมนแอตแทร็กชัน น่าจะเป็นจุดตกต่ำของเขาในบรรดาอัลบั้มทั้งหลาย)

อีกเพลงคือ “ครายฟอร์ฟรีดอม” ไมก์ก็ยังเขียนเพลงได้สวยงาม

Straight from our hearts we cry
This war has stolen too many lives
‘Cause for the sake of freedom we will die
Our songs will carry on

เมื่อรวมเข้ากับท่อนกีตาร์ที่สวยงาม บางช่วงกระหน่ำหนัก (ซึ่งทำให้นึกถึงเลดเซพพลิน) เบส กลองทำให้ ในอัลบั้มนี้ดนตรีดีหมด แม้ว่าบางเพลงจะเริ่มเอื่อย ๆ เนือย ๆ บ้าง เช่น “โบรกเคนโฮม” บ้านแตกสาแหรกขาด พ่อแม่ทะเลาะกันคนรับกรรมก็คือลูกน้อย

แต่เพลงส่วนใหญ่จะกระฉับกระเฉงดี เปิดอัลบั้มด้วย “โกอิงโฮมทูไนต์” ทำให้รู้สึกใจชื้นว่าไวต์ไลออนยังทำเพลงได้สวยงามและมีพลังขับเคลื่อน เสียงอินโทรกีตาร์ใสใสแล้วค่อยอัดหนัก แต่ระหว่างเข้าท่อนร้องวีโตเลือกเสียงใสแทนจะติดเสียงดิสทรอชันให้ความสวยงามแล้วค่อยมาอัดอีกรอบตอนคอรัส ชีวิตตอนออกทัวร์มันเหนื่อยในที่สุดก็ได้กลับบ้านแล้วโว้ย…

เสียงร้องของไมก์เหมือนจะเหนื่อยจริง ๆ

วีโตพัฒนารสนิยมด้านดนตรีก้าวหน้าไปกว่าไพรด์มาก เขาผสานเทคนิคต่าง ๆ เพื่อสร้างบทเพลงที่สวยงาม หันมาเน้นการเรียบเรียงเสียงดนตรีแต่ละเสียง เครื่องดนตรีแต่ละชิ้นจัดวางเข้ากันอย่างวิจิตร และด้วยความที่เกร็กและเจมส์ฝีมือเยี่ยม เล่นละเอียดมาก วิโตเลยปล่อยวางไปสู่การเติมท่วงทำนองให้งดงามขึ้น (อาจจะเน้นเผื่อเล่นแสดงสดด้วย) ดังนั้นภาพรวมของอัลบั้มนี้จึงดูออกมาบางเบากว่าไพรด์พอสมควร

ท่อนริฟฟ์ยังออกมาสวยงามเช่นใน “ดอนต์เซย์อิตส์โอเวอร์” และ “ลิฟวิงออนดิเอจด์” เป็นความสามารถเฉพาะตัวของวีโตที่คิดอะไรแบบนี้ออกมา เพลงมีความหลากหลายทั้งหนักหน่วง (เช่น “อิฟมายมายด์อิสอีวิล”) ทั้งซีเรียส (“โบรกเคนโฮม”) ทั้งสนุกสนาน (“เล็ตเก็ตเครซี”) เนื้อหาครอบคลุมทั้งการเมือง สังคม ความรัก การใช้ชีวิต

บิ๊กเกมโดดเด่นไม่แพ้ไพรด์ ในแง่ดนตรี ปัญหาคือเหมือนว่าพวกเขาผ่านจุดลงตัวและกำลังเหนื่อยจนเกิดความล้า เพลงในอัลบั้มมีความดีงามแต่ทำไมเวลาฟังจึงรู้สึกว่า “อ่อน” กว่า ไพรด์ ความต่อเนื่องตั้งแต่เพลงแรกจนถึงเพลงสุดท้ายอย่างที่เคยทำได้มันหายไปไหน?

แถมท้าย “เรดาร์เลิฟ” เพลงเก่าของโกลเดนเอียริง

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.