Megadeth: Rude Awakening


ฟังเมกาเดธกี่ครั้งกี่หนก็ยังไม่คุ้นเสียงของนายเดฟ มัสเทนเสียที แต่ถ้าให้คนอื่นมาร้องคงจะไม่ใช่ เมกาเดธ ที่ติดใจคือทำดนตรีออกมาได้ละเมียดมาก โดยเฉพาะในสอง – สาม อัลบั้มแรกนั้นเต็มไปด้วยความแพรวพราวทางดนตรีที่น่าหลงไหล แต่ทำไมหลังจากนั้นก็ถลำเข้าสู่ดนตรีเมนสตรีมอย่างน่ารังเกียจวะเดฟ?

ชะรอยว่าเดฟคงได้ยินเสียงบ่น เลยยุบวงเสียเลย!

เปล่าหรอก นายเดฟ มัสเทน ผู้นำอันยิ่งใหญ่ของเมกาเดธเกิดเจ็บแขน ไม่อาจเล่นกีตาร์ได้ต้องไปรักษาเนื้อรักษาตัว เลยขอยุบวงมันดื้อ ๆ ซะงั้น! เฮ้ย แม่ง เล่นแรง…ยิ่งตอนหลังไปเจอเขาให้สัมภาษณ์ว่าเบื่ออัล พิตแทรลลี่ – มือกีตาร์ที่ชอบดื่มเหล้าแถมยังเพิ่งแต่งงานเลยต้องให้เวลากับครอบครัว, เบื่อ จิมมี่ เดอกราสโซ่มือกลองที่ชอบพูดเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ แล้วก็เรียกร้องจะเอานู่นเอานี่ เบื่อเดวิด อัลเลฟสันมือเบสที่ไม่ได้แสดงศักยภาพในการแต่งเพลง

อ่านเสร็จแล้วรู้สึกว่า เดฟมัสเทนเบื่อเพื่อนร่วมวงเลยหาเรื่องแขนเจ็บมายุบวง เพราะยุบวงไปแป๊ปเดียว เดอะซิสเต็มแฮสฟอลด์ ก็โผล่มาให้ฟังเมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่ผ่านมานี้เอง คราวนี้แฟนเพลงดั้งเดิมสดุดีว่ามันเป็นงานยอดเยี่ยมสมศักดิ์ศรี แต่จริง ๆ คงจะใจหายว่าไม่ได้ฟังเมกาเดธแล้ว พอได้ฟังเลยรู้สึกดีกว่าปกติ

เอาเหอะ ช่างแม่ง

รู้ดอะเวกเคนนิง ออกมาทั้งซีดีแผ่นคู่และวีซีดี/ดีวีดี ออกตามหลังอัลบั้ม เดอะเวิร์ลนีดส์อะฮีโร ที่หลายคนบอกว่าเกือบจะดี (เฮ้ย แต่งานนี้ดีจริงนะ ถึงจะไม่คลาสสิกเท่ายุคแรกแต่เทียบกับงานหลัง ๆ ต้องถือว่าดี)

เนื่องจากได้ฟังงานชุดนี้มาก่อน  (ซีดี) การได้เห็นการแสดงสดชุดนี้จึงไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ ถ้าเทียบกับวงคิสต้องบอกว่าความรู้สึกแตกต่างกันมาก เพราะคิสเป็นพวกสร้างความบันเทิงแต่เมกาเดธ ไม่ใช่! และที่สำคัญ รู้ดอะเวกเคนนิง มีจุดอ่อนอยู่ในตัวเองหลายจุดด้วยกัน ทำให้งานนี้ยังห่างกับคำว่าบันทึกการแสดงสดชั้นเลิศอยู่พอควร

จุดอ่อนที่ว่าก็คือเรื่องดนตรีที่ไม่ค่อยแพรวพราว

แต่จุดอ่อนจุดใหญ่ของงานนี้ คือเสียงร้องของนายเดฟ มัสเทน เพราะเขาก็ไม่ใช่นักร้องเสียงดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว และในการแสดงสดชุดนี้ ย้ำได้ชัดว่าเขาทำหน้าที่นักร้องนำได้แย่กว่าที่ควรจะเป็นมาก แต่น่ายินดีที่พวกเขาร่วมกันบรรเลงความงามจากในอดีตให้ได้ฟังกันเป็นขบวนใหญ่ ได้เห็นพวกเขาเล่นเพลงคลาสสิกของตัวเองอย่าง “อินมายดาร์กเคสต์อาวร์” “พีซเซลส์” หรือว่า “เวกอัปเดด” อีกครั้ง ยิ่งเพลงสุดมันส์จากอัลบั้ม รัสต์อินพีซ อย่าง “แฮงเกอร์ 18” ที่ต่อด้วย “รีเทิร์นทูแฮงเกอร์” อย่างให้สมอยากไปเลย

อัล พิเทรลลี่เป็นมือกีตาร์ฝีมือดีมาก เวียนว่ายอยู่ในดงกีตาร์เมทัลมาตั้งนาน แต่ชื่อเสียงก็ยังไม่เทียบเท่าฝีมือของเขาเสียที คนมันดวงไม่ค่อยจะดังก็แบบนี้ แต่ลองมาฟังชัด ๆ ในงานชุดนี้ เขาเสริมในส่วนที่เคยเป็นฝีมือระดับพระกาฬของมาร์ตี ฟรีดแมนได้อย่างไม่ต้องทำใจมากนัก

คือในความความเฉียบเฉี่ยวมาร์ตีคงเลียนแบบไม่เต็มร้อย แต่ก็ไม่ได้ทำเละเทะ ทว่าเมื่อมาจับคู่กับเดฟ มัสเทนมือกีตาร์ฝีมือดีคนหนึ่งด้วยเหมือนกัน เฮ้ย…มันไม่ค่อยเวิร์คเท่าที่ควรแฮะ!

ที่ชัด ๆ เลยก็พลังความเป็นทีมดูอ่อนล้ามาก! การแสดงอยู่ในระดับมาตรฐานแต่ว่าขาดพลัง จนต้องใช้จินตนาการช่วยว่าถ้าเป็นไลน์อัป ช่วงต้นทศวรรษ 90 จะเป็นเช่นใด?

ปิดคอนเสิร์ตช่วงแรกด้วย “พีซเซลส์”  แต่มีหรือที่แฟนเพลงจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ โดยไม่มีอังกอร์ ? ทำให้พวกเขาต้องกลับมาใน “โฮลีวอร์” มันส์ โอ้ววววว มันส์อย่างที่ควรจะมันส์ และก็จบคอนเสิร์ตไป

ปิดท้ายขึ้นเครดิตคนทำงาน โดยมีสมาชิกทั้งสี่มานั่นพูดคุยขอบคุณนู่น ขอบคุณนี่ไปตามระเบียบ เอ็กซ์ตราที่แถมมาในงานชุดนี้ธรรมดาไป ตัดภาพได้มันส์ดี แต่ถ้าดูนาน ๆ คงปวดตาตามสมควร

Line Up:-

      • Dave Mustaine: vocals and guitar
      • David Ellefson: bass guitars
      • Al Pitrelli: guitar and backing vocals
      • Jimmy DeGrasso: drums

Track list:-

    1. “Dread and the Fugitive Mind” – 4:12
    2. “Kill the King” – 3:50
    3. “Wake Up Dead” – 3:26
    4. “In My Darkest Hour” – 5:28
    5. “Angry Again” – 3:22
    6. “She-Wolf” – 8:17
    7. “Reckoning Day” – 4:24
    8. “Devil’s Island” – 5:06
    9. “Train of Consequences” – 4:30
    10. “A Tout le Monde” – 4:49
    11. “Burning Bridges” – 4:56
    12. “Hangar 18” – 4:45
    13. “Return to Hangar” – 3:54
    14. “Hook in Mouth” – 4:40
    15. “Almost Honest” – 3:57
    16. “1000 Times Goodbye” – 6:14
    17. “The Mechanix” – 4:36
    18. “Tornado of Souls” – 5:47
    19. “Ashes in Your Mouth” – 6:04
    20. “Sweating Bullets” – 4:38
    21. “Trust” – 6:46
    22. “Symphony of Destruction” – 4:50
    23. “Peace Sells” – 5:22
    24. “Holy Wars…The Punishment Due”/”Silent Scorn” – 8:51
โฆษณา

Published by Friday I am in Rock

Lover and Hater, A profound liar of all time.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: