ข้ามไปยังเนื้อหา

Deep Purple: Legends


– เมื่อ Legends โดนแอบอ้างอย่างหน้าด้าน!

อย่าปล่อยอคติครอบงำสติปัญญา

ประโยคข้างบน ใช้เตือนตัวเองบ่อย ๆ ซึ่งไม่ค่อยได้ผล เพราะเป็นคนที่ใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล และเป็นคนที่มีอคติท่วมท้นในหัวใจ

อย่าง ดีพเพอเพิล นี่เล่า

โดยส่วนตัวชื่นชมดีพเพอเพิลมาร์กทู (รุ่นสอง) ค่อนข้างมาก รู้สึกเหมือนกันว่าถ้าเป็นผลงานในสมัยมาร์กทูแล้วมันจะเป็นความยิ่งใหญ่ ขลัง และไม่มีอะไรมาเทียบได้

คิดว่าคนที่ฟังเพลงร็อกและเมทัล มาระยะหนึ่งจะต้องผ่านหูผ่านตาดีพเพอเพิลมาบ้าง คงจะปฏิเสธคำว่า Legends หรือตำนานกับวงดีพเพอเพิลไม่ได้แน่นอน

แต่…เฮ้ย… Legends (พากย์ไทยก็คือตำนาน) ในอัลบั้มนี้มันเหมือนกันดูหมิ่นดีพเพอเพิลมากกว่า คือถ้าบทเพลงเหล่านี้ทำให้ดีพเพอเพิลเป็นตำนานก็คงมีคนส่ายหน้ากันเป็นแถว พลางคิดว่าเป็นตำนานได้ไงฟะ? เพราะตำนานที่แท้จริงของดีพเพอเพิลเกิดขึ้นกับสมาชิกในยุค 2 ช่วงต้นทศวรรษ 70 ไม่ใช่ช่วงกลางทศวรรษ 80 อย่างเพลงที่มารวมในอัลบั้มนี้

เพลงในอัลบั้มนี้ ตัดมาจากอัลบั้ม เปอร์เฟ็คท์สเตรนเจอร์ เดอะเฮาส์ออฟบลูไลท์ และบันทึกการแสดงสดชุด โนบอดีส์เปอร์เฟ็คท์ ซึ่งในชุด เปอร์เฟ็คท์สเตรนเจอร์ พอจะได้รับเสียงฮือฮาบ้าง เพราะตอนนั้นไม่มีใครคาดคิดว่าสมาชิกยุคนี้จะมารวมตัวกันอีก เอียน กิลแลนช่วงนั้นก็ไปร้องนำให้กับวงแบล็กซับบาธก่อนที่จะมาร่วมงานด้วยคงเป็นเหตุเป็นผลหนึ่งที่ทำให้อัลบั้ม เปอร์เฟ็คท์สเตรนเจอร์ น่าสนใจขึ้นมา แต่ว่า เดอะเฮาส์ออฟบลูไลท์ เป็นงานที่ล้มเหลวชวนเวทนามาก ๆ

อย่าเพิ่งเข้าใจผิด คิดว่าเพลงในงานชุดนี้ไม่ดี มันก็ไม่เลวนักสำหรับบทเพลงร็อกที่มีจังหวะจะโคนพอสมควร 10 เพลงที่เอามารวมในงานชุดนี้ก็พอฟังได้เพลินๆ ถ้าใช้ชื่ออัลบั้มแบบอื่นยังไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ พอมาใช้ตำนานนี่ ขอถามหน่อยว่า เกิดมีคนไม่รู้จักดีพเพอเพิลมาก่อน แล้วมาฟังงานชุดนี้เป็นชุดแรก จะคิดยังไงกับ ดีพเพอเพิล ? อาจจะคิดว่า “โห…มีปัญญาทำเพลงแค่เนี้ยะ เป็นระดับตำนานเลยหรือ?” แบบนี้ก็มีแต่เสียกับเสียละมั้ง?

สรุปง่ายๆ งานชุดนี้ฟังฆ่าเวลาก็ไม่เสียหาย แต่ยังไงก็ไม่ควรให้บทเพลงเหล่านี้เป็นตัวอธิบายความเป็น “Legends” ของ ดีพเพอเพิล โดยเด็ดขาด

หมายเหตุเพิ่มเติม มกราคม พ.ศ. 2558

ข้างบนนั้นเขียนเมื่อวันที่ฟังอัลบั้มนี้ใหม่ ๆ แต่มาถึงทุกวันนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองออกจะอคติกับผลงานชุดนี้มากเกินไปหน่อย

งานนี้ก็มีแง่มุมดี ๆ ให้รำลึกถึงอยู่เหมือนกัน

Legends เป็นผลงานที่รวบรวมเอาบทเพลงในสมัยที่ ดีพเพอเพิล ยุค 2 หวนกลับมารียูเนียนกันใหม่ สำหรับคนที่ไม่ค่อยชอบหน้ากันเท่าไหร่ ได้กลับมาคืนมาร่วมงานกัน และทำงานที่ไม่เลวร้ายเอาไว้ด้วยกัน

แน่นอน ความขลังแบบฮาร์ดร็อกยุค 70 มันละลายเจือจางไปกับความร่วมสมัยของ 80 ที่ดนตรีแกล็ม/ป็อป เมทัลกำลังหัดเดิน แต่ความเข้มของรุ่นเก่าที่ไม่ยอมแพ้ต่อวันเวลามันยังฉายภาพอหังการให้ได้ยิน “น็อกกิงแอ็ตยัวร์แบ็กดอร์” และ “เปอร์เฟ็คท์สแตรนเจอร์” จากอัลบั้ม เปอร์เฟ็คท์สเตรนเจอร์ เป็นตัวอย่างอันดีของลีลาอันเข้มข้นแพรวพรายในแบบฮาร์ดร็อกรุ่นเก่าที่ยังมีไฟ แต่พอมาถึงเพลงอย่าง “แบดแอตติจูด” หรือ “เดดออร์อะไลฟ์” จาก เดอะเฮาส์ออฟบลูไลท์ มันก็แสดงภาพของนักดนตรีมืออาชีพที่กำลังแตกคอกัน พวกเขาเล่นได้ดี รักษาฝีมือตามชื่อเสียงทีได้รับ แต่บทเพลงมันออกมาผิดที่ผิดทาง ไร้จิตวิญญาณ และมันก็แสดงให้ได้ยินในบางเพลงของอัลบั้มบันทึกการแสดงสด โนบอดีส์เปอร์เฟ็คท์ ที่เหมือนจะขอโทษแฟนเพลงกลายๆว่าไม่มีใครในโลกที่สมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดีพเพอเพิล ในวันที่สมาชิกมีปัญหากันด้วยอัตตาที่แกร่งกล้าตามอายุ

อย่างน้อย มันก็เป็นตำนาน เพียงแต่มันบันทึกด้านตกต่ำของตำนานผู้เคยยิ่งใหญ่ในสายฮาร์ดร็อกก็ตาม

ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย ล้วนแล้วแต่มีด้านมืด มีความตกต่ำ

เพียงแต่จะกล้ายอมรับความจริงแค่ไหนเท่านั้นเอง

Line-Up:-

  • Jon Lord
  • Ritchie Blackmore
  • Ian Paice
  • Roger Glover
  • Ian Gillan

Track List:-

  1. Knocking at Your Back Door
  2. Perfect Strangers
  3. Son of Alerik
  4. Bad Attitude
  5. The Unwritten Law
  6. Dead or Alive
  7. Black Night
  8. Child in Time
  9. Smoke on the Water
  10. The Spanish Archer

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: