The Eagles Farewell Tour I


ไม่อยากเชื่อ แต่ก็ต้องเชื่อว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้ดูการแสดงสดของพญาอินทรีย์ผยองนภากาศ แต่เมื่อมีโอกาสก็ต้องรีบคว้าเอาไว้ก่อน งานนี้โผล่ไปเหยียบอิมแพ็กอารีนาตั้งแต่หกโมงเย็น เพราะนึกว่าคอนเสิร์ตจะเริ่มตอนทุ่มตรง กลายเป็นว่างานเริ่มสองทุ่ม เลยต้องเตร็ดเตร่แถวนั้นก่อน รู้สึกว่าคราวนี้จะมีพวกซุ้มของสปอนเซอร์มากมายหนาตา เดินผ่านเจอพริตตีสาวสวยของชาร์กในชุดขาวกับสาวแฮงค์ในชุดดำอยู่เคียงข้างกัน ตัดสินใจไปไม่ถูก แต่คิดไปก็เท่านั้นล่ะ เลยเดินไปดูของที่ระลึกพวกเสื้อกับหนังสือสมุดภาพกะว่าจะซื้อเป็นที่ระลึกเสียหน่อยว่าครั้งหนึ่งได้ดูคอนเสิร์ตของดิอีเกิลส์นะเว้ย แต่ขอโทษ…ราคาโคตรแพงแต่สำหรับคนมีตังค์ซื้อบัตรราคา 8,500 อาจจะรู้สึกว่าไม่แพง ก็เลยรีบเดินเข้าไปหาที่นั่งก่อนดีกว่า ไม่งั้นเกิดกิเลสแล้วจะเสียเงินโดยใช่เหตุ

คอนเสิร์ตของดิอีเกิลส์คราวนี้บอกได้เลยว่าคนเต็มมาก แม้ว่าราคาบัตรจะแพง ต่ำสุดก็ 2,000 อยู่ห่างไกลลิบตา ส่วนบัตร 8,500 ก็ได้ใกล้ชิดหน่อย เวทีทำได้ออกมาดูสุขุมแต่ว่าสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะระบบเสียงซึ่งเป็นที่กังวลใจมาโดยตลอด ทว่าคราวนี้เกิดปัญหาทางด้านเสียงน้อยมาก เคยคิดว่าตอนที่โรเจอร์ วอเตอร์สมาแสดงสดคราวก่อนจะทำระบบเสียงดีแล้ว คราวนี้อิอีเกิลส์ทำได้ดีกว่า

การแสดงเริ่มต้นตอนสองทุ่มเศษ  การแสดงจะแบบออกเป็นสองช่วง โดยในรอบแรกนี้พวกเขาเล่นกันประมาณ 1 ชั่วโมง ดอน เฮนลีประเดิมเพลงแรกกันด้วย “เดอะลองรัน” ไม่ผิดหวังเลยกับเพลงนี้ เรียกเสียงกรี๊ดได้เป็นระยะจากเหล่าแฟนแต่เสียงเฮดังมากยิ่งขึ้นเมื่อ เกล็น ฟรายมาพร้อมกับเพลง “นิวคิดส์อินทาวน์”  งานนี้ต้องบอกว่าพระเอกของงานก็คือเขาคนนี้ เกล็น ฟรายทำหน้าที่เหมือนเป็นตัวแทนของทางวงโดยปริยาย งานคราวนี้ดูเขาผ่อนคลายแต่ก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ไม่มีข้อบกพร่อง หลังจากนั้นก็ต่อกันด้วยเพลง “เวสเตดไทม์” “พีซฟูลอีซีฟิลลิง” “ไอแคนต์เทลยูวาย” “วันออฟดิสไนต์” “ไลอิงอายส์” “เดอะบอยออฟซัมเมอร์” “อินเดอะซิตี” และ “ออลเรดดีกอน” หลังจากนั้นพวกเขาก็ขอพักกัน 15 นาที

สมาชิกในวงจะผลัดกันทำหน้าที่ร้องสลับกันไป คนที่เรียกเสียงกรี๊ดได้มากที่สุดในช่วงแรกนี้ก็คือ ทิโมธีมือเบส เพราะตอนที่ร้องจบเขาจะบอกว่า “ขอบคุณครับ” เป็นภาษาไทยชัด ๆ เท่านี้ก็เรียกเสียงเฮได้มากแล้ว และเพลงอื่นก็ได้รับการตอบรับจากกลุ่มแฟนเพลงกันถ้วนหน้า ระบบเสียงมีปัญหาเล็กน้อยในช่วงท้ายๆ ที่เริ่มจะนัวเนียอัดกันฟังไม่ค่อยจะดี แต่ว่าคนคุมเสียงจัดการในเรื่องนี้ได้ในรอบสองที่พวกเขาออกมา รอบแรกนี้ โจออกจะเงียบเล็กน้อย ทั้งที่ลุงแกดูเก๋าบอกไม่ถูก ไอ้กางเกงแบบชาวเลที่คุณลุงใส่นี่มันเตะตามาก แต่ในช่วงแรกนี้ยังไม่แสดงบทบาทมากนัก

พอหลังจากพักนี่สิ ของจริงกำลังจะเริ่มขึ้น รู้สึกได้เลยว่าช่วงแรกที่พวกเขาเล่นนี่เหมือนกับการอุ่นเครื่องเท่านั้น พวกเขาขึ้นช่วงที่สองกันด้วยภาคอคูสติกที่ทำให้นึกถึงช่วง เฮลฟรีซเซสโอเวอร์ เพียงแค่การบรรเลง “เตกีลาซันไรซ์” ก็ทำให้หลายคนร้องตามกันกระหึ่มแล้ว  ช่วงที่สองนี่ต้องบอกว่าลุงโจเป็นพระเอกของงาน การใส่อารมณ์การทำให้ผู้คนคึกคักได้มากเป็นพิเศษ ยิ่งเพลงมันออกไปในทางร็อกยิ่งดูพวกดิอีเกิลส์ สนุกสนานกันเต็มที่ จะมีก็แต่ดอน เฮนลีย์คนเดียวที่ออกจะขรึมไปหน่อย แต่ก็บรรเลงเต็มที่ และต้องชมมือกีตาร์เสริม รู้สึกว่าจะชื่อสจ๊วตเล่นกีตาร์ได้เฉียบขาดเหมือนกัน (แต่จริง ๆ อยากเห็นดอน เฟลเดอร์มากกว่า) ทุกเพลงเรียกเสียงจากคนดูได้ตลอด ไม่ว่าจะเป็น “ยูบีลองทูเดอะซีตี” “วอล์กอะเวย์” “ฮาร์ตเอคทูไนต์” หรือว่า “ไลฟ์ส์บีนกู้ด” แต่ละเพลงขึ้นมานี่ไม่ทำให้แฟนเพลงผิดหวัง

งานนี้พญาอินทรีย์เล่นตัวให้แฟนเพลง อังกอร์ถึงสามหนซึ่งแฟนเพลงเริ่มวิ่งมาเกาะขอบเวทีกันแน่นหนาตา หนแรกเล่น “โฮเทลแคลิฟอร์เนีย” หนที่สองเล่น “ร็อกกีเมาเทนเวย์” กับ “ออลชีแดนซ์” (เพลงนี้ เกล็นขโมยซีนกันเห็น ๆ) ส่วนหนสุดท้ายก็เป็นเพลง “เทกอิตอีซี” และปิดท้ายด้วย “เดสเพอราโด” ซึ่งคนดูร้องตามกันทั่วอิมแพ็คกระหึ่มมาก

ออกจากงานมาด้วยความอิ่มเอมใจมาก นอกเหนือจากดิอีเกิลส์เป็นวงที่ชอบแล้ว อีกความรู้สึกหนึ่งก็คือนี่เป็นคอนเสิร์ตที่คิดว่าทำได้สมบูรณ์แบบมากครั้งหนึ่งในชีวิตที่เคยได้ดูมาทั้งคนเล่นและคนดูรับส่งอารมณ์กันยอดเยี่ยมที่สุด

โฆษณา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.