Rod Stewart – Stardust…The Great American Songbook Volume III


ได้ฟังงานชุดนี้เข้ากับบรรยากาศดีจริงๆ คุณลองนึกถึงช่วงปลายปี อากาศเย็นๆ เบียร์เป็นวุ้น นั่งจิบไปพร้อมกับฟังเพลงจากงานชุดนี้ของ Rod Stewart…โอ..มันช่างบรมสุข ขอฟังเพลงแบบไม่ต้องคิดอะไรสักเดือนจะได้มั้ย?

โอเค ได้เวลามาพิจารณาถึงผลงานชุดนี้ดีกว่า  ไม่อยากจะใช้คำพูดว่า Rod Stewart หมดไฟในการหาเพลงใหม่ๆของตัวเองมาร้อง (ถึงแม้ว่าจะรู้สึกแบบนั้นก็ตาม) เราจะเลี่ยงๆไปใช้คำว่า “Rod กำลังนำเสนอบทเพลงอมตะให้เราฟังอย่างปลื้มเปรม” แทน  ซึ่งก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับคนที่ต้องการอรรถรสใหม่ๆในการเสพรับบทเพลงเก่าๆอันแสนคลาสสิก

แต่ถ้ามองไปที่ตัว Rod Stewart เอง ถ้าจำไม่ผิดตั้งแต่ต้นทศวรรษ 90s เป็นต้นมา เขาแทบจะไม่ได้ออกงานใหม่ๆ เลย มีแต่ออกอัลบั้มที่เขาเอาเพลงคนอื่นมาร้อง จำได้ว่าตั้งแต่งาน Unplugged ในช่วงต้นๆ ทศวรรษ 90s เป็นต้นมาดูเหมือนว่าจะเป็นเพลงของคนอื่นหมดเลย คิดว่าเขาคงจะเอาดีทางด้านการนำเพลงของอื่นมาร้องแล้วละมั้ง? ก็นับว่าน่าเสียดายสำหรับ rocker รุ่นใหญ่ที่เคยสร้างความประทับใจในอดีตมายาวนาน แต่สำหรับเขาแล้วคงจะต้องการร้องเพลงเพื่อความบันเทิงส่วนตัวมากกว่า  เพียงแต่ไหนๆ ก็จะบันเทิงแล้วก็หาตังค์ใช้ไปในตัวด้วยเลย

งานชุดนี้ยังคงได้เพื่อนพ้องในวงการมาร่วมร้องร่วมบรรเลงด้วย พอให้รู้ว่ายังมีบารมีและสายสัมพันธ์อันดีกับคนอื่นอยู่ (ha ha)  บทเพลงในงานชุดนี้เป็นเพลงอมตะ เป็น standard pop ที่เหมาะกับปูชนียบุคคลอย่าง Frank Sinatra เป็นที่ยิ่ง  แต่ก็แน่นอนว่าเสียงร้องของ Rod ทำให้เขาเอาตัวรอดไปได้อย่างสบายๆ  คล้ายๆกับว่าจะหากินง่ายๆ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือ ในขณะที่ สองชุดแรกของ series นี้ได้ Clive Davis นายใหญ่แห่ง J Record มาประกบกับ Phil Ramone และ Richard Perry แต่ทว่าในชุดที่สามนี้ไม่มีเงาของ Phil Ramone แต่ได้ Steve Tyrell มาแทน อันที่จริง Clive เป็นเพียงแค่คนดูแลเรื่องทั่วๆ ไปและตัดสินใจขั้นสุดท้าย แต่การ produced จริงๆ จะเป็นของคนที่มีชื่อคู่กับเขา ดังนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือความเปลี่ยนแปลงของดนตรีในบางส่วน  แต่ถ้าไม่ตั้งใจฟังหาเรื่องกันก็คงไม่รู้สึกอะไร เพราะเสียงร้องของ Rod นั้นเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ถึงแม้ว่าจะรู้สึกว่าการร้องหลายๆเพลงในงานชุดนี้ ‘ไม่ค่อยเป็น Rod’ อย่างที่เคยเป็นเลย คล้ายกับว่าร้องแบบเกร็งๆ ถ้าคุณได้ฟังงานก่อนหน้านี้จะรู้ว่าการออกเสียงในคำร้องของ Rod มันไม่คงที่หนักแน่นเหมือนเดิม…อันนี้ก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ ในส่วนของภาคดนตรีก็ไม่มีอะไรน่าห่วง ทั้งภาคเครื่องสายและนักดนตรีที่มาเล่นก็เป็นระดับมืออาชีพ  ซึ่งก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์

สรุปสั้นๆเป็นงานฟังสบายเหมาะกับการผ่อนคลายความเครียด

โฆษณา

Published by Friday I am in Rock

Lover and Hater, A profound liar of all time.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: