Blondie Live in Bangkok


วันพุธที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2548

หลังจากที่ยุ่งกับตัวเลขและการคำนวณอันสุดแสนจะวุ่นวายเกือบทั้งวัน มารู้ตัวอีกทีก็ได้เวลานัดหมายไปดูคอนเสิร์ตบลอนดี้

อ่ะฮ้า…เกือบลืมไปแล้ว

แต่กว่าจะสะสางภารกิจอื่น ๆ ให้ลุล่วงไปก็เกือบหกโมงเย็นเข้าไปแล้ว กว่าจะฝ่าฟันการจราจรไปจนถึงศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยก็ประมาณทุ่มครึ่งเห็นจะได้ ตอนขึ้นจากรถใต้ดินมีอาการมึนงงเล็กน้อย จำทางไม่ถูก หลงทิศซะงั้นเอง ต้องโทรฯ ถามทางให้แน่ใจอีกรอบ

พอเข้าไปถึงหน้างานก็เกิดอาการตื่นตาตื่นใจเล็กน้อย เพราะหลังจากไปหยิบชาเชียวโออิชิสปอร์นเซอร์ของงานนี้มาดื่มฟรีหนึ่งกล่องแล้วก็ถือโอกาสดูบรรยากาศรอบงาน พร้อมกับสอดส่ายสายตาหาเพื่อนที่โทรฯ เข้ามาบอกว่าถึงงานแล้ว แต่ยังไม่ทันไร สายก็ขาดไปดื้อ ๆ

และจนกระทั่งกลับบ้าน ก็ไม่ได้เห็นหน้าคุณเพื่อนสุดที่รักเลยแม้แต่เงา!!!

บรรยากาศหน้างานดีมาก สาว ๆ สวยๆ ทั้งฝรั่งและไทย แถมยังมีคนดังจากหลายวงการมาให้ดูกันเพลินๆ (มีการนินทากันเล็กน้อยว่างานนี้เกย์เยอะผิดปกติ!!) แค่เห็นฮิวโก้คนเดียวก็รู้สึกว่ารัศมีดาราจับแฮะ แต่ก็ไม่ได้สนใจมาก มองสาวดีกว่า

เฮ้ออออออออ ดูสลีปน็อตไม่มีหรอก สิ่งสวยงามแบบนี้ มองจนเพลิน… เตร่ไปดูเสื้อทัวร์ ราคาตัวละ 800 บาท ไม่มีตังค์ซื้อแฮะ เลยเดินไปนั่งสมทบกับคนอื่น รอจนได้เวลาคอนเสิร์ตเริ่ม

แต่ไม่ใช่บลอนดี้ครับ ดันเป็น ใหม่ เจริญปุระ ซึ่งเห็นแขกรับเชิญ พอใหม่ก็ออกมา ก็นึกถึงเรื่องสำคัญได้เรื่องหนึ่ง…..

กรรมของเวร…ลืมเอากล้องมา…ซวยจริง ๆ ลืมได้ไงก็ไม่รู้แฮะ รู้สึกอยากเขกกะโหลกตัวเองมาก ทีเมื่อวาน เวิร์คช็อปของ จอห์น เมียงเอากล้องไป เขาไม่ให้ถ่าย มางานนี้ถ่ายรูปได้ ดันไม่ได้เอากล้องไป คือวันนี้รีบมาก…งานประจำยังไม่เสร็จเลย แต่ที่ควานหากล้องไม่ได้จะถ่ายรูปคุณใหม่นะ คือจะเอามาสำรวจว่าพร้อมหรือเปล่า ถึงได้รู้ว่าลืมเอากล้องมาว่ะ

บอกได้เลยว่า ปฏิกิริยาจากคนดู ซึ่งส่วนใหญ่เป็นฝรั่ง ไม่ค่อยดี มีการตะโกนเรียกบลอนดี้หรือไม่ก็ตะโกนให้ “Hurry” เป็นระยะ  แต่คุณใหม่เธอคุมอารมณ์อยู่ ทำหน้าไม่สนใจ มุ่งมันการแสดงเต็มที่ ซึ่งในความเห็นส่วนตัวก็รู้สึกเหมือนกันว่างานนี้ใหม่เล่นนานเกินกว่าจะเป็นวงเปิด (แต่ก็มีเสียงตอบรับเป็นระยะอ่ะนะ) ก็เลยหยิบโทรศัพท์มาเล่น Tomb Raider ต่อ จนเพลงสุดท้ายที่ใหม่ร้องนั่นแหละ “ไอ วิล เซอไวฟ์” คนดูถึงได้กระตือรือล้นกันมากหน่อย

ก็บอกแล้วว่างานนี้เกย์เพียบ…..

หลังจากที่ใหม่จบการแสดงก็พักจัดเวที 15 นาที เลยเดินออกมาสูดอากาศข้างนอก ขอบอกว่างานนี้ระบบรักษาความปลอดภัยค่อนข้างหละหลวม ถ้ามีใครมั่วเข้าไปไม่มีบัตรก็อาจจะทำได้ หรือว่าพกอาวุธเข้าไปก็อาจจะได้เหมือนกัน จะว่าดี ก็ดี แต่มองอีกมุมหนึ่งก็น่ากลัวเหมือนกัน ใครจะไปรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?

หลังจากเข้าไปอีกรอบบลอนดี้ก็ขึ้นมา คราวนี้พูดได้เต็มปากว่า

ว้าวววววววววววววววววววววววววววววววววว

สุดยอด

สุดยอดจริง ๆ การแสดงที่มันส์มาก เนื่องจากงานนี้ไป ในฐานะคนดูไม่ได้เตรียมตัวทำงาน เลยไม่ได้เก็บรายละเอียดเท่าใดนัก เอาเท่าที่จำได้ก็มีเพลง “อะตอมมิก” “คอล มี” “กอนนา เลิฟ ยู ทู” “มาเรีย”, “ดรีมมิง” “เดอะ ไทด์ อิส ไฮ”, “แรปเจอร์” “ฟอร์กีฟ แอนด์ ฟอร์เก็ต” “กู้ด บอยส์” “ไอ โนว์ บัต ไอ ดอนท์ โนว์” “เอ็กซ์ ออฟเฟนเดอร์” และแน่นอน “วัน เวย์ ออร์ อนัทเธอร์” เพลงสุดท้ายที่เรียกเอาคนดูลุกขึ้นยืนเกือบหมด….ถึงแม้ว่าคุณน้าเด็บบี้จะร่วมห้าสิบแล้ว แต่ยังแจ๋วมาก แถมสมาชิกแต่ละคนก็ทำหน้าที่ได้ยอดเยี่ยมเช่นกัน ดึงคนดูได้อยู่หมัด เด็บบี้มาในชุดขาว แถมด้วยผมทรงพังก์เหมือนสมัยช่วงปลายทศวรรษ 70 แต่ที่จะไม่เหมือนกันก็คือสังขารที่ร่วงโรยไปตามวัย เห็นได้จากรูปร่างที่ดูจะฉุไปนิดหน่อย แต่ความกระฉับกระเฉงของคุณน้ายังคงเต็มเปี่ยม วาดลวดลายลีลาได้มันส์หยด ยิ่งช่วงที่แฟนเพลงยื่นดอกกุหลาบให้เธอ ปรากฎว่าคุณเธอเอาดอกกุหลาบเข้าปากแล้วก็พ่นกลีบกุหลาบออกมา ว้าว..เท่มาก

งานนี้จุดเด่นก็อยู่ที่ตัวเด็บบี้นั่นแหละ ที่เรียกเสียงเฮได้เป็นระยะ ยิ่งช่วงที่เล่นเพลงไปได้สักพัก คุณน้าเธอก็หยิบวิกผมมาเขวี้ยงซะงั้น…สงสัยจะร้อนแฮะ ถึงได้รู้ว่าผมแบบพังก์นั้นมันเป็นวิก แล้วคุณน้าเธอก็เอาไปห้อยที่ขอบเอวซะด้วย แล้วเสียงร้องของเธอจะใสตลอด ไม่มีตก จนช่วงหลังพยายามจับสังเกตว่าลิปซิงค์หรือเปล่า แต่ก็คงจะไม่ใช่ เสียงไม่ตกตลอดสองชั่วโมง เอาพลังมาจากไหนกันหนอ ? อายุไม่เป็นอุปสรรคกับเธอเลยหรืออย่างไร อ้อ มีอยู่ช่วงเหมือนกับเธอเล่าว่าเคยมาเล่นที่เมืองไทยในราวปีค.ศ. 1977 แต่ไม่แน่ใจว่าฟังถูกหรือเปล่านะ

ส่วนสมาชิกอื่นก็ทำหน้าที่ได้ไม่ขาดตกบกพร่อง โดยเฉพาะคริสมือกีตาร์ที่เล่นเหมือนจะน้อย แต่บอกได้เลยว่าฝีมือฉกาจมาก (ภาคริธึมหลักของเพลงจะเป็นหน้าที่ของมือกีตาร์อีกคนหนึ่ง) อ้อ จิมมีมือคีย์บอร์ดก็สร้างสีสันได้ไม่น้อย แม้ว่าจะจะดูนิ่งแบบจงใจทำให้เป็นหุ่นยนต์ แต่ก็น่ารักดียิ่งช่วงท้าย มีการหยิบเอาคีย์บอร์ดอันเล็ก เดินถือมาโซโลหน้าเวทีด้วย เรียกเสียงกรี๊ดจากแฟนเพลงได้มากพอตัว ส่วนมือกลองก็ตีได้แรงสะใจตั้งแต่ต้นจบจบ ต้องยอมรับความแรงดีไม่มีตก ช่วงท้ายก็พวกเขาก็ยังออกมาอังกอร์ให้อีกตามธรรมเนียม แต่จำเพลงไม่ได้ ลืมไปซะงั้นเอง ถ้าจำไม่ผิดจะมีเพลง “ฮาร์ท ออฟ กราส” ด้วยนะ

งานนี้ที่ผิดที่ผิดทางก็เห็นจะเป็นใหม่ เจริญปุระ ตอนที่เธอไปแจมกับบลอนดี้ครึ่งเพลงก็ยังอุตส่าห์หลุด แถมท้ายก่อนจบงานบลอนดี้กำลังร้องเพลงอยู่ เธอก็หอบดอกไม้มาให้แบบ…เห็นแล้วรู้สึกผิดที่ผิดทาง

แต่สำหรับบลอนดี้งานคืนนี้พวกเขาประสบความสำเร็จอย่างสูงมาก เล่นดนตรีได้มันส์ และสนุก จนไม่น่าเชื่อว่าพวกลุง ๆ น้า ๆ ป้า ๆ จะอายุร่วม 50 กันแล้ว

โฆษณา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.