Robert Cray: Twenty


เห็นหน้าปกงานชุดนี้แล้วก็เกิดความรู้สึกในทางบวกขึ้นมาทันที ความรู้สึกเหงาๆ เวิ้งว้างจากหน้าปกมันชวนให้คิดว่างานข้างในท่าทางจะรันทดตามประสา blues แน่ๆ และพอเห็นคำว่า twenty ก็รำพึงในใจ…นี่งานชุดที่ ๒๐ แล้วหรือไร?

ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่แน่ๆ น่าจะเป็น studio ชุดที่ ๑๔ ของเขา ส่วน ๒๐ นี่ ได้อ่านที่ Robert สัมภาษณ์ ดูเหมือนจะเป็นอายุของทหารคนหนึ่งที่เสียชีวิตในสงครามอ่าวที่อิรัก และในสัมภาษณ์ยาวๆ นั้นมันเกี่ยวเนื่องจากเหตุการณ์ 9/11 ด้วย ซึ่งในเมื่อมันเป็นแบบนี้ เนื้อหาบางเพลงก็เลยเกี่ยวพันกับทางการเมืองอย่างเลี่ยงไม่พ้น ดูเหมือนท่านประธานาธิบดี Bush จะไม่เป็นที่ชื่นชอบเท่าไหร่ในงานชุดนี้ เพลง “Twenty” อธิบายความหมายได้ดีกว่า.. คงต้องลองฟังด้วยหูตัวเอง กับสำเนียงกีต้าร์ที่ smooth เป็นเอกลักษณ์

จะว่าไป เขาก็อยู่ในวงการมานานเกิน ๒๐ ปีแล้วสินะ  Robert Cray เป็นอีกหนึ่งในนักกีต้าร์ที่เล่นได้เยี่ยมมาก ๆ  เมื่อก่อนจะเยี่ยมกว่านี้เยอะ…เอ๊ะ ยังไง? ไม่หรอก ไม่ใช่อย่างนั้น เพียงแต่ Robert Cray ก็เหมือนกับมือกีต้าร์คนอื่นๆ เหมือนกับ Eric Clapton เหมือนกับ ใครต่อใครอีกหลายๆ คน ตรงที่ยิ่งผ่านไป ก็ยิ่งตกผลึกทางการเล่นมากขึ้น นิ่งขึ้น และพอนิ่งขึ้น มันเลยทำให้เกิดความคุ้นชินจนไม่ค่อยน่าตื่นตาตื่นใจ

อีกอย่างหนึ่งก็คือสไตล์ของ Robert ไม่ใช่สไตล์ดุดันก้าวร้าวอยู่แล้ว เขาเน้นที่ความเนียน นุ่ม รื่นละมุน ทั้งน้ำเสียงและการเล่นกีต้าร์ บางทีความหวานเย็นที่ฉาบอิ่มทุกอณูมันก็ทำให้หลายคนขาดความสนใจในรายละเอียดที่เขานำเสนอ…หลายคนในที่นี้ รวมทั้งผมด้วย

นั่นเป็นความรู้สึกรวมๆ หลังจากที่ได้ฟังงานชุดนี้จบลง  คือมันไม่ใช่งานที่เลวร้าย ตรงกันข้ามนี่เป็นงานที่จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ดีด้วยซ้ำ จะหาคนที่เล่น blues / soul ได้ลงตัวอย่าง Robert ยากพอสมควร อันนี้ก็เป็นข้อดึของการตกผลึกทางทักษะการนำเสนอ            ซึ่งถ้าจะว่าไปแล้วอารมณ์ที่ค่อนข้างราบเรียบ มันก็เป็นเสน่ห์ลึกๆ ในตัวเองเหมือนกัน งานจะหนักออกไปทาง soul มากกว่า blues และบางทีก็เข้าไปในทาง standard pop ประปราย  เสียง hammon Organ ที่ลอยเข้าหูเบาๆ ช่วยหนุนเสริมให้เสียงของ Robert โดดเด่นขึ้นมา อย่างใน “That Ain’t Love” มันก็มีอะไรคล้ายคลึงกับงานที่เคยออกมาเมื่อสองทศวรรษที่แล้ว

อันนี้ชมนะ ตรงนี้คือสไตล์แต่เนื่องจากผมฟังงานของ Robert Cray ค่อนข้างจะน้อย ความทรงจำที่มีต่อการเล่นของเขามันก็เลยจางบางเบามากๆ แต่นี่แน่ๆ เพลง slow blues อย่าง “Fadin’ Away” มันทำได้ถึงอารมณ์มากๆ หรือการแทรกrhythm ของ reggae จางๆ ใน “Poor Jounny” ก็เข้าท่าไม่เลว

สรุป…ถ้าชอบแนวนี้จะไม่ผิดหวัง แต่ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.