Robert Cray: Twenty


เห็นหน้าปกงานชุดนี้แล้วก็เกิดความรู้สึกในทางบวกขึ้นมาทันที ความรู้สึกเหงาๆ เวิ้งว้างจากหน้าปกมันชวนให้คิดว่างานข้างในท่าทางจะรันทดตามประสา blues แน่ๆ และพอเห็นคำว่า twenty ก็รำพึงในใจ…นี่งานชุดที่ ๒๐ แล้วหรือไร?

ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่แน่ๆ น่าจะเป็น studio ชุดที่ ๑๔ ของเขา ส่วน ๒๐ นี่ ได้อ่านที่ Robert สัมภาษณ์ ดูเหมือนจะเป็นอายุของทหารคนหนึ่งที่เสียชีวิตในสงครามอ่าวที่อิรัก และในสัมภาษณ์ยาวๆ นั้นมันเกี่ยวเนื่องจากเหตุการณ์ 9/11 ด้วย ซึ่งในเมื่อมันเป็นแบบนี้ เนื้อหาบางเพลงก็เลยเกี่ยวพันกับทางการเมืองอย่างเลี่ยงไม่พ้น ดูเหมือนท่านประธานาธิบดี Bush จะไม่เป็นที่ชื่นชอบเท่าไหร่ในงานชุดนี้ เพลง “Twenty” อธิบายความหมายได้ดีกว่า.. คงต้องลองฟังด้วยหูตัวเอง กับสำเนียงกีต้าร์ที่ smooth เป็นเอกลักษณ์

จะว่าไป เขาก็อยู่ในวงการมานานเกิน ๒๐ ปีแล้วสินะ  Robert Cray เป็นอีกหนึ่งในนักกีต้าร์ที่เล่นได้เยี่ยมมาก ๆ  เมื่อก่อนจะเยี่ยมกว่านี้เยอะ…เอ๊ะ ยังไง? ไม่หรอก ไม่ใช่อย่างนั้น เพียงแต่ Robert Cray ก็เหมือนกับมือกีต้าร์คนอื่นๆ เหมือนกับ Eric Clapton เหมือนกับ ใครต่อใครอีกหลายๆ คน ตรงที่ยิ่งผ่านไป ก็ยิ่งตกผลึกทางการเล่นมากขึ้น นิ่งขึ้น และพอนิ่งขึ้น มันเลยทำให้เกิดความคุ้นชินจนไม่ค่อยน่าตื่นตาตื่นใจ

อีกอย่างหนึ่งก็คือสไตล์ของ Robert ไม่ใช่สไตล์ดุดันก้าวร้าวอยู่แล้ว เขาเน้นที่ความเนียน นุ่ม รื่นละมุน ทั้งน้ำเสียงและการเล่นกีต้าร์ บางทีความหวานเย็นที่ฉาบอิ่มทุกอณูมันก็ทำให้หลายคนขาดความสนใจในรายละเอียดที่เขานำเสนอ…หลายคนในที่นี้ รวมทั้งผมด้วย

นั่นเป็นความรู้สึกรวมๆ หลังจากที่ได้ฟังงานชุดนี้จบลง  คือมันไม่ใช่งานที่เลวร้าย ตรงกันข้ามนี่เป็นงานที่จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ดีด้วยซ้ำ จะหาคนที่เล่น blues / soul ได้ลงตัวอย่าง Robert ยากพอสมควร อันนี้ก็เป็นข้อดึของการตกผลึกทางทักษะการนำเสนอ            ซึ่งถ้าจะว่าไปแล้วอารมณ์ที่ค่อนข้างราบเรียบ มันก็เป็นเสน่ห์ลึกๆ ในตัวเองเหมือนกัน งานจะหนักออกไปทาง soul มากกว่า blues และบางทีก็เข้าไปในทาง standard pop ประปราย  เสียง hammon Organ ที่ลอยเข้าหูเบาๆ ช่วยหนุนเสริมให้เสียงของ Robert โดดเด่นขึ้นมา อย่างใน “That Ain’t Love” มันก็มีอะไรคล้ายคลึงกับงานที่เคยออกมาเมื่อสองทศวรรษที่แล้ว

อันนี้ชมนะ ตรงนี้คือสไตล์แต่เนื่องจากผมฟังงานของ Robert Cray ค่อนข้างจะน้อย ความทรงจำที่มีต่อการเล่นของเขามันก็เลยจางบางเบามากๆ แต่นี่แน่ๆ เพลง slow blues อย่าง “Fadin’ Away” มันทำได้ถึงอารมณ์มากๆ หรือการแทรกrhythm ของ reggae จางๆ ใน “Poor Jounny” ก็เข้าท่าไม่เลว

สรุป…ถ้าชอบแนวนี้จะไม่ผิดหวัง แต่ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น

โฆษณา

Published by Friday I am in Rock

Lover and Hater, A profound liar of all time.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: