Paul McCartney: Chaos & Creation In The Backyard


เคยเป็นคู่หู (ถึงแม้ว่าจะต่างคนต่างทำ) กับ จอห์น เลนนอน แต่หลายๆ คนมักจะยกย่องความบ้า และ เพี้ยน ของนายเลนนอน มากกว่า

แถมเลนนอนยังเสียชีวิตไปแล้ว เลยยิ่งดูเหมือนเป็นตำนาน  ส่วนแม็คคาร์ธนี่ย์ยังคงต้องผจญกับปากคนต่อไป…

ถึงแม้ว่างานนี้จะได้ ไนเจล ก๊อดริช (ที่สร้างชื่อเสียงมาจากงานของเบ็คและเรดิโอเฮด) มาเป็นโปรดิวเซอร์ให้แต่ว่ามันก็ออกมาเป็นงานของพอลอยู่ดี

จะไม่ค่อยชอบงานนี้ก็ตรงที่มันเนี้ยบเกินไป มันไม่ดิบ ไม่มีอะไรหลุดๆ และเขาก็เหมาเล่นเครื่องดนตรีเกือบจะทุกชิ้นทำให้นึกถึงงานของฟิล คอลลิน ชุด Both Side อารมณ์เดียวกับเลย คือรู้ครับว่าเก่ง เล่นเครื่องดนตรีได้หลายชิ้น ท่านเซอร์พอลนี่ก็แสดงฝีมือมาตั้งแต่สมัยทำวงสี่เต่าทองแล้วว่าเล่นเครื่องดนตรีได้หลากหลาย แต่มันจืดๆ ยังไงไม่ทราบ

อาจจะเพราะว่าฟังจนมันคุ้นหูไปแล้วหรือไร ? อย่างเพลงแรก “Fine Line” นี่มันก็แบบเดิมๆ ของเขา ได้สำเนียงคุ้นหูที่กลายเป็นความคลาสสิคติดตัวเขาไปแล้ว

เกิดคำถามกับตัวเอง

อย่างแรก งานชุดนี้มีอะไรที่เป็นเคออสตามชื่ออัลบั้มบ้าง?

มันน่าจะอยู่ที่การเรียบเรียงเพลงในงานชุดนี้นะ ฟังการผสมผสานของเสียงต่างๆในงานชุดนี้แล้ว รู้สึกทึ่ง ทึ่งจริงๆนะไม่ได้ประชด คิดว่าไนเจลทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี (แน่นอน พอล แม็คคาร์ธนี่ย์ ด้วย) ตอนฟังแรกๆ รู้สึกเหมือนว่าทำออกมาแบบเก่าๆ เดิมๆ ที่เคยฟังจากสี่เต่าทอง หรือว่าตอนเป็นวง เดอะวิงส์  (มันถึงได้รู้สึกคุ้นหู)

แต่พอมาฟังชัดๆ แล้วรู้สึกว่าการเรียบเรียงเสียงประสานที่คล้ายๆของเดิมมันมีความแตกต่างออกไป คือถ้าคุณได้ฟังการเรียงเสียงและจับมันเข้ามาผสมกันให้ดีๆ นี่คือระดับปรมาจารย์  อัลบั้มนี้มีการเรียบเรียงดนตรีที่น่าสนใจมาก หากคุณสนใจเรื่องของเสียงดนตรี

แต่มันเนี้ยบเกินไป คือถ้าจะเล่นกับเสียงดนตรีแบบนี้ มันน่าจะเอาให้สุดๆ ยิ่งไปกว่านี้เลย แต่ก็อย่างว่า…ท่านเซอร์พอล แม็คคาร์ธนี่ย์ไม่มีทางให้หลุดคอนเซ็ปต์ดั้งเดิมของท่านเด็ดขาด

จุดเด่นของพอล ยังคงมีเหมือนเดิม เรื่องของทำนอง เรื่องของเนื้อเพลงหวานๆ แต่ว่าด้วยการใช้เสียงเครื่องดนตรีที่จัดวางเข้ามาถูกที่ถูกเวลา มันทำให้เพลงฟังดูไม่เลี่ยนจนเกินไป อย่างเช่น “Jenny Wren” นี่ล่ะ คล้ายๆจะเป็นเพลงบัลลาดธรรมดาๆ พอใส่เสียง duduk เข้ามามันเปลี่ยนเลย จากเพลงบัลลาดร้องไปกับเสียงกีต้าร์โปร่งมันก็มีอะไรน่าฟังมากขึ้น

ฟังอัลบั้มนี้จบลงแล้วเกิดความรู้สึกอยู่อย่างว่า ชอบเพลงในอัลบั้มนี้แบบแยกฟังมากกว่าจะฟังยาวรวดเดียวจบ ลองจับเข้าไปใน iPod สลับๆ กับเพลงของคนอื่นๆ แล้วรู้สึกชอบเพลงของเขามากกว่าเวลามันมารวมอยู่ในอัลบั้มนี้เสียอีก

คือพอมารวมกับแล้วแนวทางมันคล้ายๆ กันเกินไปไม่ค่อยมีความแตกต่าง ทำให้ความเด่นของเพลงมันข่มกันเอง จนดูเหมือนว่าเพลงมันไม่ค่อยน่าสนใจเท่าที่ควร

ก็อย่างที่บอกล่ะ  งานนี้ทำงานได้ละเอียดประณีต และยังเป็นงานที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย แต่ว่ามันเนี้ยบเกินไป ชอบเพลงหลายๆเพลงในชุดนี้ แต่ต้องแยกฟังหน่อย ฟังรวดเดียวมันไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าที่ควร

โฆษณา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.