The Rolling Stone: The Bigger Bang


เห็นหน้าปกอัลบั้มนี้ตอนแรกนึกว่าเป็นพวกพ่อมดน้อยแฮรี่ พ็อตเตอร์หรือว่าอะไรเทือกๆ นั้นซะอีก ขยี้ตาดูอีกทีสองที อ้าว พวกลุงๆ หินกลิ้งนี่เอง  ท่าทางยังสดใสมีพลังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง  พอฟังผลงานด้านในจบก็รู้สึกปกติสุขดี คือมันเป็นแบบที่คาดหวังไว้เปี๊ยบเลย บทเพลงฟังแล้วยังมีความดิบความสด และความเก๋าแบบจิ๊กโก๋โบราณที่ขลังในตัวเองดีมากๆ

ถ้าจำไม่ผิด นี่จะเป็นอัลบั้มแรกในรอบแปดปี บทเพลงในงานชุดนี้ มิค แจ็คเกอร์ กับคีธ ริชาร์ด สองคู่หูหน้าหน้าย่นคนเดิมเป็นคนร่วมประพันธ์กันเหมือนเดิม ระหว่างทำเพลงก็ต้องรอให้ชาร์ลี มือกลองสุดแสนจะคลาสสิก เข้ารับการบำบัดอาการมะเร็งไปพลางๆ ด้วย  แต่ก็ไม่ได้หายไปซะทีเดียว ระหว่างนั้นก็มีงานรวมฮิตออกมากันคนลืมเป็นระยะๆ จะว่าไปแล้วระดับลุงๆ ไม่ต้องออกงานใหม่ก็มีกิน บางคนก็จ้วงจาบหยาบช้าไปว่าลุงๆว่าออกงานใหม่เพื่อที่จะหวังโกยเงินตอนออกทัวร์เท่านั้นละว้า  ผมก็ได้แต่สังเวชใจใครที่คิดแบบนี้มันฟังเพลงของลุงๆ แกจริงๆจังๆ มั่งหรือเปล่าก็ไม่ทราบ

แต่มันก็จริงๆ ของคนพูดนั่นแหละ

แต่ (อีกแต่) ใครๆ ก็รู้อยู่ว่าหลังปี 2000 เป็นต้นมา รายได้หลักของบรรดาศิลปินอยู่ที่การทัวร์มากกว่ารายได้จากการขายอัลบั้ม

แต่ (อีกแต่) จะบอกว่าเพลงที่ทำออกมาเพียงแต่สะบัดๆ ให้สะเด็ดน้ำก็นำสู่รูหูคนฟังนั้นก็เกินไป  เอาแค่เพลงเปิดอัลบั้มนี่ละ “roughjustice” (ชื่อในปกซีดีเขียนตัวเล็กติดกัน) เพลงนี้แสดงเอกลักษณ์ของหินกลิ้งได้อย่างคือเรื่องของจังหวะจะโคน ลองฟังเสียงกีต้าร์ของคีธ ริชาร์ดที่ลงตัวพอดิบพอดี ส่วนกลองก็ตีไปเรื่อยๆ ไม่หนัก แต่มีความ “เด้ง” คือจะบอกยังไงดี? มันคือ roll น่ะ วงร็อกสมัยนี้มักจะเล่นตึก ตึก ตึก ไปเรื่อยๆ ไม่ค่อยมีความ “เด้ง” ของเสียงแบบเก่าๆ มันเป็น groove เฉพาะของร็อกโบราณน่ะ

เสียงของมิค ยังคงได้อารมณ์กวนๆ เหมือนเดิม แต่ว่าในสตูดิโอจะอัดเสียงกี่รอบก็ได้อยู่แล้ว สงสัยจริงๆว่าถ้าเป็นแสดงสดจะเป็นยังไงบ้าง  คือเพลงแรงๆ สนุกๆ เขาก็ทำได้อารมณ์ตรงบุคลิกอยู่แล้ว คือคนที่จะร้อง “fucking up my life” ได้น่ารักอย่างมิคนี่หายากนะ คือมันเป็นความสามารถเฉพาะตัวจริงๆ (อ้อ อีกคนที่คิดว่าสบถในเพลงแล้วน่ารัก ก็เจมส์ ดีนแห่งมานิค สตรีท พรีชเชอร์นั่นแหละ ยังจำประโยค political shit ได้เลย)  ในเพลงช้าๆ อย่าง “laughinearlydied” ก็ออกมาได้สำเนียงอาร์แอนด์บีโบร่ำโบราณ แถมการสับคอร์ดชึ๊บๆ มันบาดอารมณ์ดีมาก มันเป็นจังหวะที่โดนล๊อกระหว่างการตีคอร์ดกับเสียงกลองแบบได้อารมณ์กำลังสั่นดิ๊ก ดิ๊ก

คิดว่าความสมบูรณ์ลงตัวของงานชุดนี้มาจากความเก๋าส่วนตัวของลุงๆ มากกว่าอย่างอื่น ทั้ง ๑๖ เพลงกับเวลาชั่วโมงเศษๆ มันก็เป็นความสบายอกสบายใจที่ได้ฟังพวกลุง เล่นดนตรีกันอย่างเมามันส์ (ปนซึ้ง) และชื่อของโรลลิ่ง สโตนส์ เป็นเครื่องหมายรับประกันคุณภาพในตัวเองแล้ว  และงานนี้ก็เหมือนพวกลุงๆ ยังคงซื่อสัตย์ต่อรากฐานแนวดนตรีริธึ่มแอนด์บลูส์ดั้งเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

Line-Up:-

  • Mick Jagger – vocals, guitar, bass, harmonica, keyboards, percussion
  • Keith Richards – guitars, bass, piano, vocals
  • Ronnie Wood – guitars
  • Charlie Watts – drums

Other Credit:-

  • Darryl Jones – bass
  • Chuck Leavell – keyboards
  • Matt Clifford – keyboards, string arrangements, programming
  • Don Was – piano
  • Lenny Castro – percussion
  • Blondie Chaplin – backing vocals

Track listing

  1. “Rough Justice” – 3:13
  2. “Let Me Down Slow” – 4:15
  3. “It Won’t Take Long” – 3:54
  4. “Rain Fall Down” – 4:54
  5. “Streets of Love” – 5:10
  6. “Back of My Hand” – 3:33
  7. “She Saw Me Coming” – 3:12
  8. “Biggest Mistake” – 4:06
  9. “This Place Is Empty” – 3:17
  10. “Oh No, Not You Again” – 3:47
  11. “Dangerous Beauty” – 3:48
  12. “Laugh, I Nearly Died” – 4:54
  13. “Sweet Neo Con” – 4:34
  14. “Look What the Cat Dragged In” – 3:58
  15. “Driving Too Fast” – 3:57
  16. “Infamy” – 3:48
โฆษณา

Published by Friday I am in Rock

Lover and Hater, A profound liar of all time.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: