Status Quo – Legends


วงดนตรีเจ้าของฉายา “ยอดนักหวดกีต้าร์มือฉกาจ” ที่คุณวิฑูร วทัญญูดีเจรุ่นอาจารย์ตั้งให้  วงนี้มีการทำดนตรีที่เป็นเอกลักษณ์มาก คือการเล่นร๊อคแอนด์โรลแบบเดิมๆ ไม่เปลี่ยนรูปแบบ ซึ่งมันก็กลายเป็นข้อดีและข้อด้อยไปในตัว ข้อดีคือ แฟนเพลงจะรู้ว่ากำลังจะได้ฟังอะไร ข้อด้อยก็คือ แฟนเพลงมักจะคิดว่าไม่พัฒนาเอาเสียเลย ฟังไปนาน ๆ แล้วจะเบื่อ

Status Quo ก็เป็นแบบนี้ละครับ คือดนตรีมันคล้ายกันมากในเกือบจะทุกๆเพลง แต่ก็สนุกดีเหมือนกัน เพลงทั้ง 15 เพลงที่อยู่ในอัลบั้มนี้ ก็เป็นเพลงที่แฟนเพลงน่าจะรู้จักกันดี โดยเฉพาะ “Whatever You Want” กับ “Rockin’ All Over the World”  สองเพลงสุดฮิตของ Status Qua ในช่วงที่เขาโด่งดังสุดๆ กลางทศวรรษ 70s ช่วงหลังๆ มานี่ก็ยังออกงานกันอยู่เสมอๆ แต่ไม่ค่อยดังเท่าเมื่อก่อนเท่านั้นเอง รวมเพลงชุดนี้นำเอาเพลงมาให้ฟังกันได้เพลิน สำหรับคนที่ไม่รู้นึก Status Quo มาก่อนก็จะได้รู้จักเพลงของพวกเขากันบ้าง

Status Qua

Legends (Universal Music, 2005)

Advertisements

2 Replies to “Status Quo – Legends”

  1. ไม่พัฒนาตรงไหนครับ
    ไปลองฟังชุดใหม่ๆนะครับ มีเพลงช้า ท่อนโซโลที่ฟังแล้วติดหูสนุก ไม่แพ้ชุดเก่าเลย อย่ามาทำรู้มาก ถ้ายังเล่นกีต้าร์ห่วยแตก

    Like

    1. ขอบคุณครับ

      ในที่เขียนนี้ได้เขียนว่า “แฟนเพลงมักจะคิดว่าไม่พัฒนาเอาเสียเลย” ไม่ได้บอกว่าพวกเขาไม่พัฒนาเอาเสียเลยนะครับ
      แต่ยอมรับว่าตอนที่เขียนลงในมิวสิกเอ็กเพรส เมื่อปีพ.ศ. 2548 นั้นไม่ได้ฟังงานของสเตดัสคัวมาประมาณเกือบสิบปีเห็นจะได้ คือฟัง เธิร์สตีเวิร์ค เป็นงานสุดท้าย (เริ่มฟังชุดแรกคือร็อกแอนด์โรลโอเวอร์เดอะเวิลด์ ก็จากรายการคุณวิฑูร วทัญญูนี่แหละครับ) บางทีอาจจะเป็นความเลินเล่อที่ไม่ได้หาอัลบั้มหลังจาก เธิร์สตีเวิร์ค มาฟังก่อนเขียนถึงอัลบั้ม ลีเจนดส์ ด้วยความที่เพลงที่รวมในอัลบั้มนี้เป็นเพลงที่คุ้นหูอยู่แล้ว

      ที่เขียน “แฟนเพลงมักจะคิดว่าไม่พัฒนาเอาเสียเลย” เพราะมองในแง่ว่าสไตล์แบบเดิม ซึ่งขอโทษจริง ๆ ถ้าทำให้คิดไปว่านี่เป็นคำเชิงลบ แต่ตอนที่เขียนว่า “ข้อดีคือ แฟนเพลงจะรู้ว่ากำลังจะได้ฟังอะไร ข้อด้อยก็คือ แฟนเพลงมักจะคิดว่าไม่พัฒนาเอาเสียเลย ฟังไปนาน ๆ แล้วจะเบื่อ” คิดมันบอกทั้งด้านดีและไม่ดีของการการยึดกับสไตล์อะไรอย่างหนึ่งต่อเนื่องร่วมสามสิบปี

      เพราะสำหรับนักดนตรีทุกคน บางทีการพัฒนาไม่ใช่เป้าหมาย อย่างเช่นที่สตีฟ ไวเคยบอกว่า “โน้ตที่ผมเล่น 1 ตัว กับโน้ตที่คุณเล่น 1 ตัว มีค่าเท่ากัน แต่การนำมาเรียงต่อกันมันเป็นเรื่องรสนิยม” (ประโยคนี้อาจจะไม่ถอดคำมาเป๊ะเพราะบทสัมภาษณ์เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว) เหมือนกับ มอเตอร์เฮด ที่เล่นแล้วยังไงก็ฟังแล้วรู้ว่านี่คือเพลงของมอเตอร์เฮด แม้ว่าจะนึกไม่ออกว่าชื่อเพลงอะไร หรือว่าอยู่ในอัลบั้มไหน แต่จะบอกว่าเลมมีไม่มีความสามารถสร้างผลงานแบบอื่นก็ไม่ใช่ มันแค่รสนิยมความชอบของเลมมีทำให้เขาเขียนเพลงแบบนั้น
      รสนิยมของคนคิดผลงาน ถ้าชอบอย่างใดอย่างหนึ่งก็จะติดกับแบบนั้น เหมือนกับสร้างกรอบให้กับตัวเอง ซึ่งนั่นก็ไม่ได้แปลว่าดีหรือไม่ดี มันแค่ชอบหรือไม่ชอบเท่านั้นครับ

      ขอบคุณที่แสดงความคิดเห็นและทำให้ได้ทบทวนตัวเองครับ

      Like

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.