Manic Street Preachers: Send Away the Tigers


เป็นแฟนเพลงของเดอะมานิกส์มาตั้งแต่ต้น อาจจะเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในไม่กี่วงที่ชอบมากแล้วรู้สึกดีใจที่ได้ติดตามมาตั้งแต่ต้น แถมยังได้ดูคอนเสิร์ตตอนที่พวกเขายังสดใหม่อีกด้วย ต้องขอบคุณคุณวาสนา วีระชาติพลีที่ทำให้าหลงใหลวงนี้จนบางครั้งก็สงสัยว่าชอบเดอะมานิกส์จริงหรือว่าชอบไปตามกระแสกันแน่? แต่ผ่านมาสิบกว่าปี จะร่วม 20 ปีเข้าไปแล้ว คงไม่ต้องสงสัยแล้วล่ะนะ

เดอะมานิกส์เป็นวงที่ค่อนข้างพิเศษเป็นส่วนตัว คือต้องเข้าใจว่าวงดนตรีที่ชอบส่วนใหญ่มักจะมารู้จักตอนดังไปแล้ว อย่างวงมอทลีครูก็จะได้ฟังเมื่อตอนที่ออกอัลบั้มเธียเตอร์ออฟเพนมานานพอสมควร เกือบ จะออกอัลบั้มเกิร์ลส์, เกิร์ลส์, เกิร์ลส์ อยู่แล้ว หรืออย่างแวนเฮเลนก็มาฟังตอนที่ออกอัลบั้ม 1984 แล้ว ไม่ต้องพูดถึงเดอะดอรส์ที่ฟังเอาเมื่อวงแตกไปตั้งนานแล้ว

send-away

การได้ดูวงดนตรีที่เราชอบ เติบโตทีละนิดทีละหน่อยก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง ยิ่งเวลาผ่านไปเราจะยิ่งรู้สึกว่าวงดนตรีที่ทำให้เกิดความรู้สึกชอบมีน้อยลงไปทุกที อย่างวงสเวดเดี๋ยวนี้ก็ไม่ชอบแล้ว วงโอเอซิสก็รู้สึกงั้น ๆ ส่วนพวกวงใหม่ก็ยังมีที่ชอบบ้าง แต่ก็รักษาความชอบไปได้ไม่เกินสองอัลบั้ม น่าเศร้าใจจริง

แต่กับเดอะมานิกส์ยังติดตามมาตลอด แม้ว่าจะมีบางช่วงเกิดลังเลบ้างตอนที่พวกเขาออกงานชุด ไลฟ์บลัด นั่นแทบจะบอกลาพวกเขาไปเลย มันออกป็อปผิดหูผิดตาจนรู้สึกว่ามันชักออกทะเลไปกันใหญ่ แต่ว่ามันเป็นเรื่องปกติจริง ๆ สำหรับวงดนตรีหนึ่งวงที่อยากจะก้าวไปข้างหน้าไม่ย่ำอยู่กับที่ โดยเฉพาะกับวงเดอะมานิกส์ที่แสดงให้เห็นความก้าวหน้าต่อเนื่องมาโดยตลอด

ในความก้าวหน้าของพวกเขา ได้แต่รู้สึกว่ากำลังถอยห่างจากพวกเขามาทีละน้อย! อันที่จริง นับตั้งแต่ริชชี เจมส์ เอ็ดเวิร์ดส์ หายตัวไปอย่างลึกลับคงทำให้หลายคนรู้สึกว่าเดอะมานิกส์คลายความขลังลงไป   ที่เห็นชัดคือความดิบของบทเพลงหายลงไปเยอะ ซึ่งในทางกลับกันมันทำให้เดอะมานิกส์ประสบความสำเร็จทางการตลาดมากขึ้นกว่าสมัยแรก

แต่ใครต้องการให้เดอะมานิกส์เป็นป็อปล่ะ? ก็คงจะมีนั่นแหละ หลายคนชอบ ไลฟ์บลัด มากกว่าอัลบั้มอื่นก็มี

แต่นั่นไม่ใช่เรา….

ความรู้สึกว่ามันชักจะป็อปไปกันใหญ่ก็มาปะทุขึ้นตอนได้ฟังอัลบั้มเดี่ยวของเจมส์ ดีน แบรดฟิลด์ ยิ่งออกป๊อปเข้าไปใหญ่ พาลคิดไปว่าคงไม่มีทางที่เดอะมานิกส์จะกลับมาทำเพลงดิบได้อีกแล้ว ทว่านิกกี ไวเออร์ก็ทำให้ใจชื้นขึ้นมาบ้างเมื่อออกอัลบั้มเดี่ยวที่ดูดิบมีพลัง แต่ก็ยังมีอะไรไม่สละสลวยอยู่ในบทเพลง

และในที่สุด อัลบั้มที่แฟนเดอะมานิกส์ก็ออกมา โดยมีซิงเกิล “ยูเลิฟอะโลนน็อตอีนัฟ” นำร่องอัลบั้มให้คนฟังตายใจว่า เดอะมานิกส์ยังคงป็อปไม่เลิกรา หรือว่าความหลอนอันน่าสะพรึง ใน ไลฟ์บลัด กลับมา?   บอกตรง ๆ ว่าตอนแรกได้ยินเพลงนี้รู้สึกว่าไม่ไหวแล้วนะ จะชอบเดอะมานิกส์ดีหรือเปล่าเนี่ย?

(เอาจริงก็ชอบนั่นแหละ ติดหูชะมัด)

แล้วเพลง “อันเดอร์ด็อกส์” ก็ออกมา โอ…ความรู้สึกเก่าสมัยฟังอัลบั้มเจเนอเรชันเทอเรอริสต์ใหม่ ๆ ในสไตล์กึ่งฮาร์ดร็อกกึ่งพังก์ที่ไม่ได้ออกพังก์มาก แบบนี้ใช่เลย เดอะมานิกส์ที่รักยิ่งของเรากลับมาแล้ว

เพลงนี้ เดอะมานิกส์ให้แฟนเพลงโหลดฟังกันฟรีทางเว็บด้วย ซึ่งไม่ใช่เรื่องใหม่เพราะพวกเขาเคยเอา อีพีชุด ก็อดเซฟเดอะมานิกส์ มาให้โหลดกันทางอินเตอร์เน็ทไปแล้วเมื่อปีค.ศ. 2005

เมื่อเกิดความรู้สึกดี ๆ ย้อนกลับไปฟัง “ยูเลิฟอะโลนน็อตอีนัฟ” อีกครั้งแบบรักหมดใจ เจมส์ร้องคู่กับ นีนา เพอร์สันแห่งวงเดอะคาดิแกนส์ในอารมณ์ป็อปร็อกที่ติดหูง่ายเหลือเกินกับท่อนฮุกซ้ำ ๆ แถมด้วยเนื้อเพลงบางท่อนที่ล้อเนื้อเพลงเดิม ๆ อย่าง “…ยูสโตลเดอะซันสเตรตส์ฟรอมมายฮาร์ตฟรอมมายฮาร์ตฟรอมมายฮาร์ต ” ซึ่งฟังไปฟังมาหลายรอบแล้วก็นึกได้ว่า นี่แหละ อารมณ์ขันของเดอะมานิกส์

อารมณ์ขันแบบนี้มันเป็นอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ให้อารมณ์สุขใจในฐานะแฟนเพลงที่ฟังพวกเขามานานปี อย่างเสียงกีตาร์ช่วงอินโทรเพลง “ออทัมน์ซองค์” แว๊บแรก ก็นึกไปถึงอินโทรสุดแสนคลาสสิคของกันส์แอนด์โรเซสขึ้นมาเฉยเลย ทั้งที่ไม่ได้เป็นการลอกท่อนอินโทรอันสุดแสนคลาสสิคของกันส์แอนด์โรเซสมา

แต่อารมณ์มันจะออกประมาณนั้น แล้วถ้าเป็นแฟนเพลงของเดอะมานิกส์ก็น่าจะเคยฟัง โมทาวนด์จังก์เมดลีย์ ที่เอาบางท่อนจากเพลง “จัมป์”ของแวนเฮเลนและบางส่วนของ “สวีตไชลด์โอไมน์” มาใส่ไปด้วย ลักษณะแบบนี้คืออารมณ์ขันลึก ๆ ที่เขายั่วให้แฟนเพลงนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ ในอดีต

และบรรยากาศในอัลบั้มนี้ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกเก่า ๆ ในอดีต ซึ่งถ้าใครชอบเดอะมานิกส์ยุคแรก คงจะชอบอัลบั้มนี้ได้ไม่ยาก แต่โทนอาจจะไม่เหมือนกับอัลบั้มแรกเสียทีเดียว มันจะคล้ายกับอัลบั้ม เอฟรีธิงมัสต์โก ซึ่งเป็นอัลบั้มสุดท้ายที่ใช้วัตถุดิบของริชชีมากกว่า และแน่นอน เสียงกีตาร์สไตล์ร็อกที่ยอดเยี่ยมของเจมส์ยังคงอยู่เป็นเลเยอร์ที่ซ้อนกันหนาแน่น เช่นใน “อิมพีเรียลบอดีแบ็กส์” เสียงกีตาร์ออกมาเฉียบขาด เมามันส์มาก ต้องขอบใจเดฟ อิริงกาโปรดิวเซอร์ที่กลับมารับงานอีกครั้ง ช่วยทำให้เสียงกีตาร์ที่ขาดหายไปในอัลบั้มก่อนกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง

อัลบั้มนี้เพลงซ่อนอยู่หนึ่งเพลง คือ “เวิร์กกิงคลาสฮีโร” เพลงเก่าของจอห์น เลนนอน การเลือกเพลงนี้ดูไม่ค่อยแปลกเท่าไหร่ เพราะจริง ๆ แล้วเพลงของเดอะมานิกส์ก็เป็นเพลงของชนชั้นเวิร์กกิงคลาสมาโดยตลอด อาจจะเป็นการลำเอียงถ้าจะบอกว่า นี่คือ “เวิร์กกิงคลาสฮีโร” ที่ดีที่สุด รองจากต้นฉบับของจอห์น เลนนอน!

เซนด์อะเวย์เดอะไทเกอร์สจะทำให้แฟนเพลงของเดอะมานิกส์นึกออกว่าทำไมถึงได้คลั่งไคล้พวกเขา

หน้าปกอัลบั้มนี้ มาจากหนังสือรวมภาพโมนิกามอนสเตอร์ฟิวเจอร์เฟิร์สต์วูแมนออนมาร์ส (Monika Monster Future First Woman On Mars) ของ เวเลอรี ฟิลลิป ซึ่งเคยถ่ายภาพวงเดอะมานิกส์ในช่วงแรก ด้วย

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.