R.I.P: James Gurley


เพิ่งได้เห็นข่าวเมื่อคืนวันศุกร์ 25 ธันวาคม ว่าเจมส์ เกอร์ลีย์ (James Gurley) เสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่เมื่อวันที่ 20 ธันวาคมด้วยโรคหัวใจ

เขาเป็นใคร? หลายคนคงสงสัย หลายคนไม่เคยได้ยินชื่อ หรือมีชื่อนี้ประทับอยู่ในความทรงจำ

ก็ต้องบอกว่าช่วงเวลาที่เขากำลังมีชื่อเสียง (อันน้อยนิดเมื่อเทียบกับความสามารถของเขา) เป็นช่วงทศวรรษ 60 ซึ่งหลายคนที่อ่านอยู่นี้อาจจะยังไม่เกิดมาในโลกใบนี้….

หรืออาจยังมีชีวิตอยู่ในชาติที่แล้ว!

เจมส์ เกอร์ลีย์ เป็นมือกีตาร์ของวงบิกบราเธอร์แอนด์เดอะโฮลดิงคัมปะนี (Big Brother and the Holding Company) วงดนตรีที่เป็นหนึ่งในตำนานผู้บุกเบิกดนตรีไซคีเดลิคร่วมกับวงดังอย่าง เดอะดอรส์ เกรทฟูลเดด เจฟเฟอร์สันแอร์เพลน เป็นต้น

แต่เมื่อเจนิส โจพลินก้าวเข้ามาเป็นนักร้องนำให้กับวง เธอขโมยความโดดเด่นทั้งมวลไปไว้ที่เธอเพียงผู้เดียว

แน่นอน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิปฏิเสธความสามารถและพรสวรรค์ของเจนิส แต่ก็ต้องอธิบายให้ชัดเจนว่าก่อนหน้าที่เจนิสจะเข้ามาเป็นนักร้อง วงบิกบราเธอร์แอนด์เดอะโฮลดิงคัมปะนีก็มีชื่อเสียงในซานฟรานซิสโกอยู่พอประมาณแล้ว เพียงแต่มาเจอรัศมีอันเจิดจรัสของเจนิสเข้าไปเลยกลายเป็นเหมือนวงแบ็คอัปให้กับเจนิส ซะงั้น

ตัวตนความเป็นบิกบราเธอร์แอนด์เดอะโฮลดิงคัมปะนีก็ต้องยกให้การสร้างสรรค์ของนักดนตรีทุกคนในวง ซึ่งต้องจารึกชื่อให้จดจำกันหน่อยว่าพวกเขาชื่อ

ปีเตอร์ อัลบิน (Peter Albin) เล่นเบส

แซม แอนดรู  (Sam Andrew) เล่นกีตาร์

เจมส์ เกอร์ลีย์ (James Gurley) เล่นกีตาร์

เดวิด เก็ตซ์ (David Getz) ตีกลอง

และ…เจนิส โจพลิน นักร้องนำ

ครั้งนี้ไม่อยากจะพูดถึงคนอื่นมากนัก เน้นทีเจมส์ซึ่งเพิ่งจากโลกนี้ไป

ในประวัติของเจนิส บอกว่าเจนิสกับเจมส์มีความสัมพันธ์ชู้สาวกันเมื่อเธอเข้าร่วมวง ถึงขั้นย้ายมาอยู่ร่วมกันทั้งที่ขณะนั้นเจมส์มีภรรยาอยู่แล้ว แต่ความสัมพันธ์ก็ไม่ยั้งยืนเพราะหลังจากนั้นเจมส์ก็กลับไปอยู่กับแนนซีภรรยาของเขา (แนนซีเสียชีวิตในปีค.ศ. 1969 จากการเสพยาเกินขนาด และเจมส์โดนจับเพราะเป็นคนฉีดยาเสพติดให้เธอ เขาโดนตัดสินให้ติดทัณฑ์บน)

สไตล์การเล่นของเจมส์เต็มไปด้วยอารมณ์บลูส์ วีรบุรุษในดวงใจของเขาคือบลูส์แมนรุ่นใหญ่ ไลท์นิง ฮอปกินส์ (Lightnin’ Hopkins) แต่ว่าเจมส์ก็ไม่เล่นเลียนแบบเสียทีเดียว ความดุดันเชิงบลูส์ดิบยังไม่เทียบเท่าบรมครู แต่แฟนเพลงระดับคัลท์ของเขายกย่องว่าเขาคือบุคคลที่มาก่อนจิมี เฮนดริกซ์เชิงการนำกีต้าร์สไตล์บลูส์มาพัฒนาให้เป็นไซคีเดลิกร็อก เพื่อนร่วมรุ่นอย่างมิกกี ฮาร์ท (Micky Hart – วงเกรทฟูลเดด) เคยเอ่ยชื่นชมว่าเขาเป็นมือกีตาร์ยอดเยี่ยมมีความคิดสร้างสรรค์โดดเด่นที่สุดในซานฟรานซิสโก

เบื้องหลังความโดดเด่นของเขามาจากการเปิดรับเอาดนตรีบลูส์ คันทรี โฟลค์และแจ๊สมาใช้อย่างไม่ลังเล เขาเลื้อยปลายนิ้วสร้างสรรค์สไตล์ที่ไม่จำกัดอยู่ในขอบเขตของบลูส์ หรือคันทรี แน่นอน มันเป็นไซคีเดลิคที่พลิ้วไหวและเพ้อฝัน

ผลงานที่โดดเด่นที่สุดของเขาก็คืออัลบั้มลำดับที่ 2 ของบิกบราเธอร์แอนด์เดอะโฮลดิงคัมปะนีที่ชื่อ ชีปทริลส์ (Cheap Thrills) ทุกเพลงในอัลบั้มนี้คือผลงานไซคีเดลิคชั้นครูที่รุ่นลูกรุ่นหลานคารวะ แม้แต่เพลงสแตนดาร์ดแจ๊สอย่าง “ซัมเมอร์ไทม์” ที่ทุกคนคุ้นเคยดีเมื่อบิกบราเธอร์แอนด์เดอะโฮลดิงคัมปะนีเอามาเรียบเรียงตีความใหม่ หลายคนอาจนึกว่าเป็นเพลงของพวกเขาเอง ที่เด่นมากคือท่อนโซโล่กีตาร์ของเจมส์กับแซมกลายเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของบทเพลงไซคีเดลิกไปโดยปริยาย

น่าเสียดายที่หลังจากนั้นเจนิสลาออกจากวง และชื่อของเจมส์ก็ค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา….

และบัดนี้ก็ได้เวลาพักผ่อนในอายุ 70 ปี…

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.