Bruce Dickinson: Tattooed Millionaire


Tattooed Millionaire เป็นอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของ บรูซ ดิกคินสัน (Bruce Dickinson) วางจำหน่ายเมื่อปีค.ศ. 1990 จำได้ว่าฟังครั้งแรกก็อุทานในใจ พี่บรูซอยากจะป็อปขนาดนี้เลยเหรอ?

สดับอัลบั้มนี้อีกครั้งหลังจากผ่านไปสองทศวรรษ เริ่มกลับไปมองว่าสิ่งที่บรูซต้องการในอัลบั้มนี้ไม่น่าจะมีอะไรมากไปกว่าฉีกตัวเองให้ออกจากเงาทะมึนของเอ็ดดีปิศาจเหล็กกล้า เป็นอัลบั้มที่ทำออกมาเพราะว่าเขาอยากจะทำอะไรให้โลกรู้ว่าบรูซทำได้ หรืออะไรทำนองนั้น มันเลยออกจะไม่มีทิศทางและไม่ค่อยเข้มข้นสักเท่าไหร่

Tattooed Millionaire
Tattooed Millionaire

เดิมที บรูซ ดิกคินสัน ได้รับการติดต่อให้ทำเพลงประกอบภาพยนตร์ Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child เขาก็เลยเขียนเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่งชื่อ “Bring your Daughter…to the Slaughter” ซึ่ง สตีฟ แฮร์ริส มือเบสและหัวหน้าวง Iron Maiden ฟังแล้วชอบก็เอามาบันทึกเสียงลงในอัลบั้ม No Prayer for the Dying (1990) ของ Iron Maiden อีกครั้ง พอไปอยู่ในอัลบั้มของ Iron Maiden เพลงนี้ดูขลังและทรงพลังขึ้นมาอย่างประหลาด

แต่ตอนที่บรูซทำเพลง“Bring your Daughter…to the Slaughter” นั้นร่วมงานกับ ยาร์นิก เกอส์ (Janick Gers) อดีตมือกีตาร์วง Gillan ของ เอียน กิลแลน ปรากฏว่าคงจะเข้าขากันได้ดี จากทำเพลงเดียวเลยขยายต่อมาจนทำเพลงได้เป็นอัลบั้ม สำหรับ บรูซ ดิกคินสัน เมื่อได้เขียนเพลง “Bring your Daughter…to the Slaughter” ก็คงมีอะไรในใจอยู่พอสมควร เพราะก่อนหน้านั้นเขาเกือบจะลาออกจากวง Iron Maiden ไปแล้ว การได้ออกมาทำเพลงเดี่ยวทำให้เขาเกิด “ความสนุก” โดยมี แอนดี คารร์ (Andy Carr, มือเบส) และ ฟาบิโอ เดล ริโอ (Fabio Del Rio, มือกลอง) ค่อยช่วยทำเดโม บรูซเล่าว่าเขาใช้เวลาทำเพลงเพียงแค่ 2 สัปดาห์เท่านั้น

แล้วเราจะไปหวังอะไรมากจากงานที่ดูจะไม่ได้เตรียมพร้อมเต็มที่ เหมือนทำเพราะอยากทำ แต่ถ้ามันออกมาง่ายขนาดนั้นมันน่าจะแสดงความอัดอั้นว่าอยากทำอะไรสักอย่างออกมาจริง ๆ ใช่มั้ย?

เริ่มต้นด้วย “Son of a Gun” ที่น่าจะใกล้เคียงกับ Iron Maiden ที่สุดในอัลบั้มนี้แล้ว (แต่ก็ยังห่างไกลอีกหลายปีแสง) หลังจากนั้นคือความ “ป็อป” ที่พร้อมจะเอนเอียงเข้าหาสถานีวิทยุเพลงฮิต เพลงฟังเพลินที่ฟังให้ผ่านไปแล้วแทบไม่มีอะไรน่าจดจำ ท่อนริฟฟ์กีตาร์มีหลายเพลงที่น่าสนใจ เช่น “Dive Dive Dive” เป็นสไตล์ของยานิก คือไม่ได้หวือหวาแต่ว่ามั่นคง

ด้วยความที่คุ้นเคยกับบรูซมาจากวง Iron Maiden นั่นหมายถึงความแข็งแกร่งทรงพลังทั้งเสียงร้อง ท่วงทำนอง เสียงประสาน พอมาเจอเพลงฮาร์ดร็อกเช่น “Lickin’ the Gun” ที่เหมือนจะพยายามเป็น Aerosmith ก็เลยรู้สึกแปลก ๆ ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่ว่ามันประหลาดหูในครั้งแรกที่ได้ฟัง ผ่านมาจนบัดนี้ก็รู้สึกว่ามันก็ไม่ได้แย่อะไร แค่มันไม่มีจุดมุ่งหมายปลายทางที่ชัดเจนในเชิงดนตรีว่าจะไปทางไหนดี เช่นใน “Zulu Lulu” ดูเหมือนจะหาทางลงไม่เจอ กลายเป็นความน่าเบื่อที่กดข้ามในเวลาอันรวดเร็ว เสียงร้องของบรูซยังไม่มีอะไรให้ผิดหวัง แม้แต่เพลง “Gypsy Road” ที่ดูธรรมดามากยังดูดีขึ้นมาได้เพราะเสียงร้องของบรูซ

แต่ก็ใช่ว่าเสียงร้องของบรูซจะช่วยได้เสียทุกเพลง “All the Young Dudes” ซึ่งเป็นเพลงฮิตที่น่าจะติดหูคนฟังไม่ยาก ก็ติดหูนั่นแหละ เพราะเพลงมันติดหู แต่ความเป็นตัวตนของบรูซไม่ได้ใส่มาในบทเพลงนี้เลยแม้แต่น้อย เหมือนกับการหยิบเอาเพลงของคนอื่นมาใส่ให้อัลบั้มเต็มเท่านั้นเอง ถึงเขาจะเสียงดี แต่มาร้องแบบนี้ก็ใช่ว่าจะออกมาดี กลายเป็นเพลงธรรมดาเกินไป

ความจริงมันก็มีหลายเพลงที่สนุกอยู่เหมือนกัน “Tattooed Millionaire” เนื้อหาก็ออกจะเป็นเรื่องส่วนตัวอยู่ไม่น้อย เพราะใน “Tattooed Millionaire” เขาน่าจะหมายถึงบรรดาร็อกสตาร์ยุคแกลมเมทัล/แฮร์แบนด์ที่กำลังครองเมืองในขณะนั้น (อาจจะเป็น นิกกี ซิกซ์ หรือ แอ็กเซิล โรส หรือใครอื่นก็ได้ทั้งสิ้น คือ มีรอยสัก มีเงิน มีชื่อเสียง แต่ไม่เห็นได้แสดงฝีมืออะไรให้น่านับถือแม้แต่น้อย ดังนั้นในสายตาของบรูซแล้วพวกนี้ไม่ค่อยมีราคาเท่าไหร่

You and all your entourage. To me you’re all the same.
You and all your entourage. Playing foolish games.

ค่อนข้างชอบเพลงนี้มากพอสมควร และที่ชอบอีกเพลงก็คือ “Born in 58” ก็ติดหูไม่น้อยเหมือนกัน อารมณ์เหมือนพวกแฮร์แบนด์แต่ปรับเวอร์ชันให้ออกมาโบราณหน่อย ที่ว่าโบราณเพราะเทคนิคการเล่นกีตาร์ การสร้างริฟฟ์อะไรต่าง ๆ นานายังคงเป็นแบบต้นทศวรรษ 80 สมัยนิวเวฟออฟบริติชเฮฟวีเมทัลกำลังเฟื่องฟู ไม่ใช่ริฟฟ์หวือหวาเปี่ยมเทคนิคอย่างพวก Wingers, Bon Jovi หรืออื่น ๆ เนื้อหาเหมือนเล่าเรื่องส่วนตัว (บรูซเกิดในปีค.ศ. 1958)

แต่นอกจากสองเพลงนี้แล้ว ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่ เทียบกับอัลบั้มของ Iron Maiden ที่เขามีส่วนร่วมมาก่อน และเทียบกับอัลบั้มเดี่ยวของเขาเองที่ออกตามมาหลังออกจากวง Iron Maiden ดูเหมือนว่าภาคดนตรีในอัลบั้มนี้จะอ่อนไป ทำให้รู้สึกผิดหวังเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็เข้าใจได้ไม่ยากว่าเขาอยากจะทำอะไรให้มันพ้นไปจากเงาของ Iron Maiden

(ปรับปรุงเนื้อหาล่าสุด 15 มีนาคม พ.ศ.2560)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.