Stryper: The Covering


ปกติจะไม่ค่อยชอบงานประเภทคัฟเวอร์เท่าไหร่ แต่ก็ติดตามหามาฟังเสมอ เพราะอยากฟังเพลงคุ้นหูในเวอร์ชั่นอื่นๆ บ้าง

สาเหตุที่ไม่ค่อยชอบเพราะรู้สึกว่าคนทำอัลบั้มคัฟเวอร์ “เล่นง่าย” เกินไป หาเพลงที่คุ้นๆ หูมาหลอกล่อเอาเงินจากแฟนเพลงที่ชอบเพลงนั้นเป็นทุนเดิม  แต่ก็มีหลายๆ ชุดที่ฟังแล้วชอบมาก อย่าง เดอะ ฮิต ลิสต์ ของ โจน เจ็ทท์ เป็นต้น

ส่วนงานนี้ เดอะ คัฟเวอร์ริ่ง ของสไตร์เปอร์ วงดนตรีที่สร้างชื่อเสียงสมัยแฮร์แบนด์รุ่งเรือง โดดเด่นด้วยชุดในเฉดสี เหลือง-ดำ และทำตัวเป็นคริสเตียนที่ดี ด้วยการเขียนเพลงสรรเสริญพระเจ้า แล้วก็เงียบหายไปในช่วงทศวรรษ ๙๐ เหมือนกับวงแฮร์แบนด์อีกหลายๆ คณะ  และก็กลับมา (เหมือนกับกับวงแฮร์แบนด์อีกหลายๆ คณะเช่นกัน)  และออกงานใหม่ๆ เพื่อกันข้อครหาว่าเก็บของเก่ากินอย่างที่หลายๆ คณะทำ

และคราวนี้ก็นำเอาเพลงเก่าๆ กลับมาทำใหม่ ซึ่งเมื่อดูรายชื่อเพลงแล้ว แต่ละเพลงล้วนแล้วแต่เป็นเพลงที่รู้จักกันดีทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น “เซ็ท มี ฟรี” ของ เดอะ สวีท “ไล้ท์ เอ้าท์” ของ ยูเอฟโอ “เฮฟเว่น แอนด์ เฮล” ของ แบล็ค ซับบาธ

สิ่งที่คิดคือมันจะมีอะไรใหม่ๆ หรือไม่? อย่างงานชุด รีเวิร์ส ทริปเป็ดของ เวนส์ ออฟ เจนน่า ที่ใช้แนะนำซาวนด์ใหม่ของทางวงไปในตัว ถ้าไม่มีอะไรใหม่ มันก็คงเป็นงานคัฟเวอร์ที่ไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่

คือในเรื่องฝีไม้ลายมือ ไม่ค่อยเป็นห่วงเท่าไหร่  รู้ๆ กันอยู่ว่าวงนี้มีฝีมือ (งานชุด เมอร์เดอร์ บาย พรายด์ ที่ผ่านมาก็ทำได้เยี่ยมมากกกกกกกกกกกกกก

สรุปรวมๆ อย่างแรกที่ได้ยินชัดเจนคือความหนาแน่นของมวลเสียง เสียงกีต้าร์ก็ดัง เสียงกลองก็ดัง โหมประดังกันเข้ากระแทกรูหูไม่หยุดหย่อน เสียงร้องที่โหนสูงได้อย่างเหลือเชื่อของ ไมเคิล สวีท ก็ยังคงเป็นเอกลักษณ์

น่าเสียดายที่หลายๆ เพลง (อย่างเช่น “แบล็คเอ้าท์” ของสกอเปี้ยนส์ / ) เคารพต้นฉบับเกินไป แต่ถึงจะเคารพต้นฉบับ มันก็มีความแตกต่าง  ลองฟัง “เซ็ท มี ฟรี” เวอร์ชั่นที่วิ้นซ์ นีล เอาไปเล่นในงาน เอ็กซ์โพสด์ ดนตรีจะไม่แตกต่างกันมาก แต่เสียงร้องของวิ้นซ์ นีล กับ ไมเคิล สวีท มันต่างกัน อารมณ์ของบทเพลงเลยต่างกัน

จะมีก็ “เฮฟเว่น แอนด์ เฮล” ของ แบล็ค ซับบาธ ที่ท่อนริฟฟ์กีต้าร์เล่นยังไงก็ไม่ได้อารมณ์ปิศาจแบบโทนี่ ไอออมมี่ ซาวนด์ที่ ออซ ฟ็อกซ์ เล่นออกมาฟังแล้วสดใสมากกว่าหน่อย  เช่นเดียวกับ “เบรกกิ้ง เดอะ ลอว์” ที่ฟังดูหลวมๆ ถึงแม้กีต้าร์เสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่การประสานเรียงมันไม่ค่อยสวยเท่าของเดิม เพราะมันไม่ใช่ทางของสไตร์เปอร์

ทางของสไตร์เปอร์ ต้องเป็นเพลงอย่าง “โอเวอร์ เดอะ เมาเท่น” ออซ ฟ็อกซ์ เล่นกีต้าร์ได้อย่างน่าทึ่ง ท่อนโซโล่ทำออกมาได้แหลมคม  หรืออย่าง “ออน ไฟเออร์” เพลงเก่าของแวน แฮเลน ทั้งริธึ่มและโซโล่ทำออกมาได้น่าประทับใจมาก

อัลบั้มนี้ ปิดท้ายแบบไม่ให้เสียคอนเซ็ปต์วงคริสเตียน เมทั่ล โดยนำเพลงของตัวเอง “ก็อด” อยู่ในระดับปกติได้มาตรฐานของวงอยู่เหมือนเดิม

โดยรวม เดอ คัฟเวอร์ริ่ง เป็นงานระดับกลางๆ แบบไม่น่าผิดหวัง

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.