Warrant: Rockaholic


ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้วสินะ..

เวลาเปลี่ยน อะไรมันก็เปลี่ยน

(รำพึง รำพัน…)

ติดตามโรเบิร์ท เมสันมาตั้งแต่สมัยที่เขาทำงานร่วมกับจอร์จ ลินซ์ ในลินซ์ม็อบ พอเขาออกมาทำวงบิ๊กค็อกก็มีจิตอนุโมทนาสาธุการ เมื่อทราบว่ามาร่วมงานกับวงวอแรนท์ก็พลอยยินดี วอแรนท์เคยเป็นวงโปรดวงหนึ่ง ติดตามมาตั้งแต่สมัยอัลบั้มแรก ได้ฟังอัลบั้มที่น่าจะตกต่ำที่สุดในอาชีพของพวกเขาอย่างอัลทราโฟบิกที่โหนกระแสกรันจ์ และโบกมือลาเพราะเกินทนกับงานที่อย่าว่าแต่คำว่า”ลวก ๆ” เลย เอาเป็นว่าเป็นงานที่ใช้ฝ่าเท้าเขี่ยให้พ้นตัวน่าจะตรงกว่า ชุด เบลลีทูเบลลี

คงไม่ต้องบอกว่านี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัว… ใช่แล้ว…นี่เป็นความเห็นของพวกที่อยู่ในกลุ่มไม่ยอมรับความเปลี่ยนแปลงและไม่ยอมโต!

เอาเข้าจริงก็ไม่ได้หันหลังให้พวกเขาอย่างสิ้นเชิง เพราะยังลองฟังเพลงของพวกเขาเรื่อยมา ดูเหมือนว่าคงไม่มีอัลบั้มไหนทำให้รู้สึกแย่ไปกว่านั้นได้อีกแล้ว แม้แต่บอร์นอะเกนก็ดูเหมือนว่าจะทำใจรับได้ ไม่ยินดียินร้าย ไม่รู้สึกอะไร (และไม่ได้หยิบมาฟังนานแล้ว)

แต่ร็อกคาฮอลิกดูจะทำได้ดีกว่าเดิมนิดหน่อย

ใช้คำว่านิดหน่อย เพราะว่ามันไม่เหลือซาวนด์ของวอแรนท์ทั้งที่สมาชิกทุกคน (ยกเว้นโรเบิร์ท เมสัน) คือสมาชิกยุคคลาสสิคไลน์อัป พวกเขาทำดนตรีได้ซาวนด์แตกต่างไปจากเดิมมาก หรือเพราะไม่มีเจนี เลน (อดีต) นักร้องนำของวงซึ่งเป็นคนเขียนเพลงหลัก

มาคิดอีกที…หลังจากสองอัลบั้มแรก พวกเขาก็เปลี่ยนซาวนด์อยู่ตลอดเวลา

งั้นลืมบรรทัดด้านบนออกไป…

อัลบั้มนี้มีซาวนด์แบบฮาร์ดร็อกยุค 80 ที่สดมาก แม้ว่าจะไม่ดิบอย่างหลายวง แต่ซาวนด์กีตาร์ เบส กลอง และเสียงร้อง เข้าถึงฮาร์ดร็อกเต็มสตรีม เป็นร็อกเข้าเส้นแบบถอนตัวไม่ขึ้น โดยรวมทั้งอัลบั้มมีแต่บทเพลงที่หนาแน่น ท่วงทำนองติดหู ท่อนฮุค เสียงประสาน ครบสูตร!

เปิดความจัดเจนในเส้นทางร็อกด้วย “เซ็กซ์ เอนท์ เลิฟ” เต็มตีน…เอ่อ ขออภัย เต็มสตีม สำหรับคนที่หลงใหลท่อนริฟฟ์กีตาร์ดิบหนาเร้าใจ ถึงแม้ว่า โจอี อัลเลน กับ อีริค เทอร์เนอร์จะไม่ใช่มือกีตาร์สารพัดเทคนิค แต่การเล่นของทั้งคู่ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าบทเพลงมีความอ่อนด้อยไป ท่อนโซโล่อาจจะไม่ได้ยืดยาวมีเทคนิคลีลาหวือหวาให้ตะลึง แต่ออกมาพอเหมาะสมช่วยถมให้บทเพลงรู้สึกเต็มตามโครงสร้างเพลงทั่วไปได้

เสียงร้องที่แหกปากได้สุดเสียง โหนยาวได้สบายไม่ระคายหู อย่าง “โชว์ มัสต์ โก ออน” ทำให้นึกถึงสมัยที่เขาร่วมงานกับจอร์จ ลินช์ขึ้นมาทันที ซาวนด์กีตาร์แตกพร่า กดหนัก (อาจจะไม่หนักเท่าจอร์จ ลินช์) กับเสียงร้องกระชากอารมณ์ร็อกให้เมามันส์ได้ตลอดเวลา หรือ “โคเคน เฟห์ธ เทรน” อาจดูธรรมดาไปหน่อย แต่การเสริมแต่งแพ็ทเทิร์นกลองเร้าใจมาก ขายคู่กับเสียงริฟฟ์กีตาร์กระตุกใจ ช่วงกลางแทนที่จะโซโลด้วยกีตาร์ก็เอาฮาร์โมนีก้ามาเป่า โน้ตไม่มาก แต่ใช้ได้คุ้มค่าทุกตัว

หลงรักเลย…

เพลงช้า “โฮม” เพลงนี้อารมณ์กลับไปหาซาวนด์คลาสสิคของวอแรนท์ในอดีต แม้ว่าเสียงร้องของโรเบิร์ท เมสันจะคนละทางกับเจนี เลน แต่ได้อารมณ์เคลิบเคลิ้มไม่ต่างกันมากนัก อาจไม่ใช่บัลลาดหวานหยดเยิ้ม ก็ยังช่วยเบรกอารมณ์ร้อนให้คลายร็อกมาผ่อนคลายได้  เพลงนี้เข้าทางวอแรนท์มากกว่าเพลง “ฟาวนด์ ฟอเอฟเวอร์” ซึ่งดูเป็นเพลงบัลลาดธรรมดาไปหน่อย ความเหงาใน “เทียร์ อิน เดอะ ซิตี” ไม่ค่อยเข้าถึงความรู้สึกมากนัก ทั้งที่เพลงนี้เรียบเรียงเสียงเครื่องสาย (น่าจะเป็นเสียงคีย์บอร์ด) เคล้าคลออยู่เบื้องหลัง กลายเป็นว่าพอฟังโดยรวม (โดยเฉพาะเสียงร้อง) ยังทำได้ไม่สุด คือทำออกมาสวยแล้ว แต่เหมือนว่ายังจะทำได้ดีกว่านี้เพราะเคยฟัง “ซัมไทม์ ชี ครายส์” มาก่อน รู้สึกว่าตอนนั้นเพลงในท่วงทำนองนี้วอแรนท์เคยทำได้ดีมาก่อน

ปิดท้ายด้วยเพลงร็อกเต็มสตีมอีกครั้ง “ลาสท์ สตรอว์” เพลงนี้แรงและติดหูมาก

ถ้าไม่นับว่าตอนนี้พวกเขาทำเพลงตกยุคไปแล้ว ก็ยังถือว่าวอแรนท์ทำงานออกมาได้น่าฟัง อาจจะไม่ถึงกับเลิศเลอจนประหลาดใจ แต่โดยรวมก็ยังเป็นฮาร์ดร็อกที่เยี่ยมอยู่ โดยเฉพาะอัลบั้มนี้เป็นอีกหนึ่งงานฮาร์ดร็อกจากยุค 80 ที่ทำออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.