Glamorous Days,Listening Diary

Van Halen: A Different Kind of Truth – ความจริงที่แตกต่าง


ขณะที่เขียนอยู่นี้ ยอดจำหน่ายสัปดาห์แรกของ A Different Kind of Truth อย่างเป็นทางการยังไม่มีการยืนยันออกมา แต่โดยส่วนตัวคาดว่าน่าจะอยู่ที่ราวๆ ๒๐๐,๐๐๐ ชุด น่าจะแรงแซงหน้า เอเดลไปอยู่ที่อันดับ ๑ ในชาร์ตบิลบอร์ด ๒๐๐ ได้

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็จะเป็นงานแรกของเดวิด ลี ร็อธที่มีงานขึ้นถึงอันดับ ๑

A Different Kind of Truth เป็นงานแรกในรอบ ๑๓ ปีของ Van Halen วงดนตรีที่มีความวุ่นวายอย่างไม่เชื่อตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ ๙๐ เป็นต้นมา

พอได้ฟังอัลบั้มเต็มๆ แล้ว ความรู้สึกก็ยังคงเหมือนกับที่เคยเขียนไปแล้ว นั่นคือ Van Halen ได้นำซาวดน์เก่าๆ สมัย  Women and Children First หรือ Fair Warning กลับมาปัดฝุ่นใหม่ ได้ยินเสียงลิคกีต้าร์เด็ดๆ ที่โซโล่ที่เฉียบคมใสปิ๊ง และเสียงร้องที่กวนประสาทของร็อธ

แน่นอนว่าความสดใสในวัยหนุ่มผ่านเลยไปแล้วเรียบร้อย แต่ความเข้มข้นของดนตรีไม่ได้ลดน้อยถอยลงอย่างที่กลัวเกรง

มันไม่ได้เน้นความหนักหน่วงแบบยุค Van Hager ไม่ได้หม่นๆ เนือยๆ เหมือนยุคที่แกรี่ เชอร์โรนมาร้องนำและทำให้วงเข้าสู่ยุคมืด…

ถึงแม้ว่าจะมีเพลงเก่าๆ จากยุคแรกมาใช้หลายเพลง แต่ภาพรวมมันไม่ได้ไร้พลังหรือทำให้เกิดความรู้สึกว่านี่คือ “เพลงเหลือๆ”

มีแต่ดนตรีเข้มข้น ท่อนกีต้าร์เฉียบๆ  กับเสียงร้องที่สนุกสนาน

การดึงเอาเพลงเก่ามาใช้นั้นพอจะเดาได้ว่า การลาร้างห่างกันไปกันไปนานนับตั้งแต่ปี ๑๙๘๕ น่าจะทำให้พวกเขาต้องเอาเพลงเก่าๆ มาซ้อมเล่นกัน การหวนรำลึกถึงบทเพลงสมัยที่พวกเขายังไร้ชื่อเสียง ดิ้นรนหาความสำเร็จในคลับน่าจะเป็นการเรียกความรู้สึกเก่าๆ มาได้ง่าย

และมันก็ทำให้พลังความกระชุ่มกระชวยกลับมา  เพลงเก่าๆ ในสมัยนั้นเช่น“Outta Space” กับ “Big River” ถ้าจะมาบอกว่าเพิ่งประพันธ์ช่วงทำอัลบั้มนี้ก็น่าเชื่อถืออยู่ ถ้าจะเอาไปใช้ในสมัย Van Hager ก็ไม่น่ารังเกียจ โดยเฉพาะ “Outer Space”  ถ้าเป็นเสียงร้องของแซมมี่ แฮการ์คงสุดกำลังกว่านี้   ไม่ใช่ว่าเสียงร้องของร็อธไม่ดี เพียงแต่เสียงร้องของร็อธไม่ได้มีบุคลิคที่รุนแรงสุดกูอย่างเสียงของแฮการ์  และที่น่าเสียดายคือวัยที่ร่วงโรย ทำให้เสียงไม่ใสปิ๊งอย่างสมัยหนุ่มๆ (ต้องลองเปิดเวอร์ชั่นเดโมเมื่อปี ๑๙๗๖ ที่ตอนนั้นใช้ชื่อเพลงว่า “Let’s Get Rockin'” จะได้ยินเนื้อเสียงที่ใสและขึ้นสูงกว่าปัจจุบัน แต่ดนตรีในเวอร์ชั่นนี้จะทำได้เข้มข้นและหนักกว่าสมัยเดโมมาก)

แต่ ร็อธ ยังคงร้องได้โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ เช่นใน “Stay Frosty” เป็นสไตล์ดนตรีเฉพาะตัวของ Van Halen ในยุคของร็อธแบบที่แฮการ์ทำได้ไม่ดีเท่านี้แน่นอน ดนตรีสไตล์คันทรี่-บลูส์ขึ้นมาแบบอคูสติกเต็มๆ เหมือนจะให้คนฟังตายใจไปสักระยะ ก่อนทีเสียงอิเล็คทริคจะตามมาถล่ม ทั้งผสานเสียงอคูสติกกลับเข้ามาในบางช่วง เรียบเรียงได้เด็ดขาดสุดยอด ทำให้นึกถึง Van Halen สมัยรุ่งเรือง โดยเฉพาะการโซโล่กีต้าร์ของเอ็ดดี้ แวน เฮเลนในช่วงท้ายเพลงทั้งแพรวพราว ทั้งเฉียบคม มีความห้าวหาญขี้เล่นเหมือนกับย้อนกลับไปเป็นเอ็ดดี้ แวน เฮเลนในช่วงยุคต้นทศวรรษ ๘๐

๑๓ เพลงในงานชุดนี้เขี้ยวและเคี่ยวมาก เป็นงานที่ดีมากของ Van Halen ในรอบ ๒๐ ปี ไม่มีข้อกังขาเลยว่าแฟนเพลงจะไม่พอใจ …หากจะมีก็เพียงแค่เรื่องเดียวคือไมเคิล แอนโธนี่ไม่กลับมาทำงานด้วย เท่านั้นเอง

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s