Van Halen: A Different Kind of Truth – ความจริงที่แตกต่าง


ขณะที่เขียนอยู่นี้ ยอดจำหน่ายสัปดาห์แรกของ A Different Kind of Truth อย่างเป็นทางการยังไม่มีการยืนยันออกมา แต่โดยส่วนตัวคาดว่าน่าจะอยู่ที่ราวๆ ๒๐๐,๐๐๐ ชุด น่าจะแรงแซงหน้า เอเดลไปอยู่ที่อันดับ ๑ ในชาร์ตบิลบอร์ด ๒๐๐ ได้

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็จะเป็นงานแรกของเดวิด ลี ร็อธที่มีงานขึ้นถึงอันดับ ๑

A Different Kind of Truth เป็นงานแรกในรอบ ๑๓ ปีของ Van Halen วงดนตรีที่มีความวุ่นวายอย่างไม่เชื่อตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ ๙๐ เป็นต้นมา

พอได้ฟังอัลบั้มเต็มๆ แล้ว ความรู้สึกก็ยังคงเหมือนกับที่เคยเขียนไปแล้ว นั่นคือ Van Halen ได้นำซาวดน์เก่าๆ สมัย  Women and Children First หรือ Fair Warning กลับมาปัดฝุ่นใหม่ ได้ยินเสียงลิคกีต้าร์เด็ดๆ ที่โซโล่ที่เฉียบคมใสปิ๊ง และเสียงร้องที่กวนประสาทของร็อธ

แน่นอนว่าความสดใสในวัยหนุ่มผ่านเลยไปแล้วเรียบร้อย แต่ความเข้มข้นของดนตรีไม่ได้ลดน้อยถอยลงอย่างที่กลัวเกรง

มันไม่ได้เน้นความหนักหน่วงแบบยุค Van Hager ไม่ได้หม่นๆ เนือยๆ เหมือนยุคที่แกรี่ เชอร์โรนมาร้องนำและทำให้วงเข้าสู่ยุคมืด…

ถึงแม้ว่าจะมีเพลงเก่าๆ จากยุคแรกมาใช้หลายเพลง แต่ภาพรวมมันไม่ได้ไร้พลังหรือทำให้เกิดความรู้สึกว่านี่คือ “เพลงเหลือๆ”

มีแต่ดนตรีเข้มข้น ท่อนกีต้าร์เฉียบๆ  กับเสียงร้องที่สนุกสนาน

การดึงเอาเพลงเก่ามาใช้นั้นพอจะเดาได้ว่า การลาร้างห่างกันไปกันไปนานนับตั้งแต่ปี ๑๙๘๕ น่าจะทำให้พวกเขาต้องเอาเพลงเก่าๆ มาซ้อมเล่นกัน การหวนรำลึกถึงบทเพลงสมัยที่พวกเขายังไร้ชื่อเสียง ดิ้นรนหาความสำเร็จในคลับน่าจะเป็นการเรียกความรู้สึกเก่าๆ มาได้ง่าย

และมันก็ทำให้พลังความกระชุ่มกระชวยกลับมา  เพลงเก่าๆ ในสมัยนั้นเช่น“Outta Space” กับ “Big River” ถ้าจะมาบอกว่าเพิ่งประพันธ์ช่วงทำอัลบั้มนี้ก็น่าเชื่อถืออยู่ ถ้าจะเอาไปใช้ในสมัย Van Hager ก็ไม่น่ารังเกียจ โดยเฉพาะ “Outer Space”  ถ้าเป็นเสียงร้องของแซมมี่ แฮการ์คงสุดกำลังกว่านี้   ไม่ใช่ว่าเสียงร้องของร็อธไม่ดี เพียงแต่เสียงร้องของร็อธไม่ได้มีบุคลิคที่รุนแรงสุดกูอย่างเสียงของแฮการ์  และที่น่าเสียดายคือวัยที่ร่วงโรย ทำให้เสียงไม่ใสปิ๊งอย่างสมัยหนุ่มๆ (ต้องลองเปิดเวอร์ชั่นเดโมเมื่อปี ๑๙๗๖ ที่ตอนนั้นใช้ชื่อเพลงว่า “Let’s Get Rockin'” จะได้ยินเนื้อเสียงที่ใสและขึ้นสูงกว่าปัจจุบัน แต่ดนตรีในเวอร์ชั่นนี้จะทำได้เข้มข้นและหนักกว่าสมัยเดโมมาก)

แต่ ร็อธ ยังคงร้องได้โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ เช่นใน “Stay Frosty” เป็นสไตล์ดนตรีเฉพาะตัวของ Van Halen ในยุคของร็อธแบบที่แฮการ์ทำได้ไม่ดีเท่านี้แน่นอน ดนตรีสไตล์คันทรี่-บลูส์ขึ้นมาแบบอคูสติกเต็มๆ เหมือนจะให้คนฟังตายใจไปสักระยะ ก่อนทีเสียงอิเล็คทริคจะตามมาถล่ม ทั้งผสานเสียงอคูสติกกลับเข้ามาในบางช่วง เรียบเรียงได้เด็ดขาดสุดยอด ทำให้นึกถึง Van Halen สมัยรุ่งเรือง โดยเฉพาะการโซโล่กีต้าร์ของเอ็ดดี้ แวน เฮเลนในช่วงท้ายเพลงทั้งแพรวพราว ทั้งเฉียบคม มีความห้าวหาญขี้เล่นเหมือนกับย้อนกลับไปเป็นเอ็ดดี้ แวน เฮเลนในช่วงยุคต้นทศวรรษ ๘๐

๑๓ เพลงในงานชุดนี้เขี้ยวและเคี่ยวมาก เป็นงานที่ดีมากของ Van Halen ในรอบ ๒๐ ปี ไม่มีข้อกังขาเลยว่าแฟนเพลงจะไม่พอใจ …หากจะมีก็เพียงแค่เรื่องเดียวคือไมเคิล แอนโธนี่ไม่กลับมาทำงานด้วย เท่านั้นเอง

0 Comments

ให้ความเห็น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.