Joan Jett and the Blackhearts: Unvarnished


โจน เจ็ตต์คงคิดดีแล้วที่ไม่กลับมาร่วมวงเดอะรันอะเวยส์เพราะดูทีท่าเพื่อนร่วมวงทั้งลิตา ฟอร์ดและเชอร์รี เคอร์รียังทำท่าจะไม่รอด ภาพยนตร์เดอะรันอะเวยส์ก็ทำรายได้ไม่ดี การกลับมารวมวงโดยที่แฟนเพลงยังไม่ได้แสดงพลังกันมากนักอาจจะเป็นผลเสียมากกว่าผลดี

ใครที่คิดถึงโจน เจ็ตต์น่าจะปิติกับอัลบั้มนี้ เพราะนี่คืออัลบั้มที่ย้อนกลับไปสู่วันเวลาเก่า ๆ ที่แฟนเพลงดั้งเดิมคงคาดเดาได้ว่าจะได้ฟังดนตรีแบบไหน สำหรับคนที่ไม่เคยฟังผลงานของโจนมาก่อนก็คงอธิบายสั้น ๆ ว่านี่คือร็อกแอนด์โรลกึ่งพังก์ป็อปกึ่งแกล็มร็อกเล็กน้อยและอนุรักษ์นิยมอย่างมาก มีริฟฟ์สั้น ๆ แบบพวกการาจร็อกหรือพังก์ดั้งเดิมแฝงท่วงทำนองแบบแกล็มร็อก

เปิดมาฟัง “เอนีเวเธอร์” เป็นเพาเวอร์ป็อปติดหู ไม่แรงและไม่ร็อกมากนักเหมือนจำลองเดอะราโมนส์มาเล่นแบบเบา ๆ พอมาถึงเพลง “ทีเอ็มไอ” ค่อยฟังแรงเหมาะกับร็อกหน่อยอารมณ์แบบเดียวกับพวกแกล็มร็อกยุค 70 ถ้าชอบริฟฟ์แรงหน่อยก็ยังมีใน “ฟราไจล์” เหมือนจะถึงความดิบของอิกกี ป็อปมาใช้ แต่มันก็ไม่ได้ดิบมาก มีเพลงบัลลาด “เอฟรีบอดีนีดส์อะฮีโร” ที่ผ่อนคลาย ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนตอนโจนอายุ 20 ต้น ๆ แต่เนื้อหาของเพลงสะท้อนอายุจริงของเธอ…(มากกว่า 50 แล้ว) ความลุ่มลึกเข้ามาแทนที่อาการฟูมฟายเอาแต่ใจ

เป็นอัลบั้มที่ไม่มีอะไรให้ผิดหวัง ขณะเดียวกันก็ไม่มีอะไรให้ประหลาดใจ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s