The Beach Boys: Surfin’ U.S.A.


The Beach Boys: Surfin’ U.S.A. โต้คลื่นกันเถิดชาวอเมริกัน

เห็นคลื่นแรงแล้วจินตนาการไปว่าถ้าเป็นที่อื่นอาจจะได้เห็นคนเล่นกระดานโต้คลื่น แต่คลื่นแถวนี้ก็ไม่ได้สูงใหญ่ขนาดจะมีใครโต้คลื่นสวย ๆ อย่างที่เห็นในภาพยนตร์ แต่คลื่นแรงจนเดินลุยน้ำเล่นไม่สนุกจนต้องมานั่งฟังเสียงคลื่น

นั่งฟังเสียงคลื่นไปเรื่อยแล้วก็นึกถึงบทเพลงสไตล์เซิร์ฟมิวสิคอย่างดิก เดล แต่ว่าไม่มีฟัง ที่ติดมาด้วยมีเพียงแค่ เซิร์ฟฟิง ยูเอสเอ ของเดอะบีชบอยส์เท่านั้นที่ใกล้เคียงที่สุด

ชอบอัลบั้มนี้มากพอสมควร ถ้าเทียบกับงานที่ออกมาในช่วงเดียวกันนั้น (ค.ศ. 1963) นี่อาจจะเป็นอัลบั้มที่ชอบมากที่สุด มากกว่าอัลบั้มของเดอะบีทเทิลส์ด้วยซ้ำ (ปีนั้นเดอะบีทเทิลส์เพิ่งออกอัลบั้ม พลีส พลีส มี) อัลบั้มนี้มีจุดเด่นอยู่ที่ดนตรีร็อกแอนด์โรล ฟังสบาย ร่าเริง สนุกสนาน เดอะบีชบอยส์พัฒนาการร้องประสานเสียงได้เนียนและให้อารมณ์ที่สดใส

ดนตรีของเดอะบีชบอยส์เป็นร็อกแอนด์โรล ถ้านึกไม่ออกให้นึกถึงชัค เบอร์รี (แต่ถ้าไม่รู้จักชัค เบอร์รีอีกแนะนำให้หามาฟังด้วยตัวเองเถิด…) เพลง “เซิร์ฟฟิง ยูเอสเอ.” แทบจะลอกมาจากเพลง “สวีท ลิตเติล ซิกซ์ทีน” ของชัค เบอร์รีแบบโน้ตต่อโน้ต (แน่นอนว่าโดนฟ้องเรียกค่าลิขสิทธิ์เรียบร้อยโรงเรียนร็อกแอนด์โรล) แต่สิ่งที่แตกต่างก็คือลักษณะของเสียงร้อง ไบรอัน วิลสันตั้งใจออกแบบเสียงร้องออกมาจนกลายเป็นเอกลักษณ์ด้วยการร้องประสาน ในสตูดิโอก็ใช้วิธีอัดทับเสียงร้องคู่ขนานไป เป็นเทคนิคธรรมดาในสมัยนี้ แต่เป็นของใหม่ในสมัยนั้น อีกทั้งดนตรีเซิร์ฟมิวสิครุ่นแรกจริง ๆ จะเป็นดนตรีบรรเลง อย่างเช่นดิก เดล การพัฒนารูปแบบวิธีการร้องของไบรอัน วิลสันจึงเหมือนการกำหนดรูปแบบเสียงร้องของดนตรีเซิร์ฟมิวสิค/เซิร์ฟร็อกไปโดยปริยาย และต่อมา The Beach Boys ก็ได้มุ่งทิศทางไปสู่ดนตรีฮ็อดร็อดมิวสิค ซึ่งเป็นแขนงย่อยจากเซิร์ฟมิวสิคอีกทีหนึ่ง

งานนี้ไบรอัน วิลสันเริ่มมีบทบาทในวงมากขึ้นในฐานะคนเขียนเพลงและคนเรียบเรียงดนตรี ทำให้อัลบั้มนี้มีเอกลักษณ์มากกว่าอัลบั้มแรก ความท้าทายในฐานะคนเขียนเพลงของเขาได้ยินชัดเจนในเพลง “เดอะ โนเบิล เซิร์ฟเฟอร์” กับ “ฟาร์มเมอร์ส ดอฮ์เธอร์” เพลงหลังนี้ไบรอัน วิลสันร้องเองด้วย การออกแบบเสียงร้องโดยเขาร้องเสียงสูง แล้วให้สมาชิกคนอื่นประสานเสียงในโทนต่ำนั้นออกมาดีเยี่ยม

เสียงกีตาร์สดใสจากฝีมือคาร์ล วิลสันเป็นจุดเด่นอีกอย่างหนึ่ง โดยเฉพาะในเพลง “เลทส์ โอ ทริปปิน ” อาจจะเป็นด้วยว่าต้นฉบับคือดิก เดล ได้เขียนเพลงเอาไว้งดงามสมบูรณ์ดีอยู่แล้วก็เป็นได้ แต่ถ้าฟังเพลงบรรเลงเพลงอื่น (ซึ่งมีถึง 5 เพลงในงานชุดนี้) ก็คงจะได้ยินสำเนียงที่โดดเด่นของคาร์ล วิลสันอยู่เหมือนกัน อย่าง “ไมเซอร์ลู” (เพลงเก่าของใครก็ไม่ทราบเหมือนกัน แต่ดิก เดลเอามาบรรเลงใหม่จนดังทั่วสหรัฐ และมีวงในสไตล์เซิร์ฟมิวสิคหยิบมาเล่นการหลายคณะ) เพลงนี้คาร์ล วิลสันบรรเลงกีต้าร์ได้อารมณ์สนุก

อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มที่ฟังกันได้เพลิดเพลิน ไม่คิดอะไรมาก การนั่งแถวชายทะเล ฟังเพลงจากอัลบั้มนี้ทำให้เกิดความผ่อนคลายเต็มอิ่ม เป็นอีกหนึ่งอัลบั้มที่มีทั้งความสนุกที่ได้ฟัง และเป็นอัลบั้มที่มีความสำคัญต่อการพัฒนาแนวทางของร็อกแอนด์โรลด้วย

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.