Oasis: Supersonic


ได้ดู โอเอซิส: ซูเปอร์โซนิก สารคดีว่าด้วยเรื่องราวของวงโอเอซิสตั้ขณะกำลังรุ่งเรืองเฟื่องฟูถึงขีดสุด โดยมีถ้อยคำกล่อมประสาทว่าสารคดีเรื่องนี้ดีนักหนา เป็นยาชูกำลังสร้างพลังใจให้ผู้ได้ดูจะได้สู้ชีวิตสร้างโลกที่สวยงามต่อไป นี่คือวงดนตรีที่ออกอัลบั้มมา 7 อัลบั้ม ขึ้นอันดับ 1 ในบ้านเกิดทั้ง 7 อัลบั้ม!

สารคดีความยาวสองชั่วโมง ย่อเวลาระหว่างปีค.ศ. 1993 – 1996 จากวงดนตรีที่เล่นในห้องซ้อมดนตรีเล็ก ๆ จนกระทั่งประสบความสำเร็จได้เล่นเน็บเวิร์ธต่อหน้าผู้คนนับแสน การเล่าเรื่องกระชับไม่น่าเบื่อ ดูเพลินตาเพลินหู ฟังถ้อยคำเหน็บแนม ถากถาง ยกหางตัวเองของพี่น้อง โนล – เลียม กัลลาเกอร์ ทัศนคติของร็อกสตาร์ผู้ไม่ใส่ใจความรู้สึกใคร ดูไปแล้วรู้สึกคุ้นเคยเพราะเรื่องราวในสารคดีทำให้นึกย้อนอดีตไปถึงสมัยก่อน ตอนที่เพิ่งรู้จักชื่อโอเอซิสใหม่ ๆ อย่างการทะเลาะวิวาทในเรือ โนลเอาไม้ฮ็อกกีฟาดเลียม ฯลฯ

supersonic-doc

เรื่องเหล่านั้นได้คิดไว้ตั้งแต่ก่อนดูแล้วว่าคงมีพาดพิงถึง เพราะมันคือสีสันของวงโอเอซิส แต่ซูเปอร์โซนิกยังไม่ตอบคำถามคาใจอีกหลายเรื่อง พวกเขาได้รับอิทธิพลทางดนตรีจากไหน (ที่แน่ ๆ ก็เดอะบีตเทิลส์หรือไม่ก็จอห์น เลนนอน) ทำไมพวกเขาถึงดัง? เพลงของพวกเขายอดเยี่ยมตรงไหน? พวกเขาแตกต่างจากวงอื่นในขณะนั้นเช่น เบลร์ สเวด เฉดเซเวน หรืออื่น ๆ อย่างไร มีแต่คำบอกว่า เฮ้ย ตูเจ๋ง ตูเท่ ทำเพลงเก่ง เพลงงดงาม แต่ไม่มีคำอธิบายเสริมว่าที่เจ๋ง เท่ ดูดี มันมีอะไรเป็นองค์ประกอบให้โอเอซิสดังระเบิดขนาดนั้น

มีแต่นิสัยและความปากหมาที่ได้รับการนำเสนอตลอดสองชั่วโมงเต็ม เรื่องราวเด่น ๆ กลายเป็นเรื่องกอสซิปประเภทที่ขึ้นหน้าแท็บลอยด์มาแล้วในอดีต บางเรื่องก็รู้สึกว่าพวกนี้ไม่รู้กาลเทศะ (อย่างตอนขึ้นรับรางวัลยังปากดี ถามว่าทำไมให้วงรุ่นเก่ามามอบรางวัลให้รุ่นใหม่ (อันนี้ถึงกับต้องมาค้นกูเกิลว่าตอนนั้นพูดอย่างไร กลัวจำผิด) เล่นเอาไมเคิล ฮัตเชนซ์เหวอรับประทานทำอะไรไม่ถูก บางเรื่องก็จำได้ว่ามีอะไรมากกว่านั้น เช่นตอนไล่โทนี่ (มือกลอง) ออกจากวง ในสารคดีเหมือนจะเน้นเรื่องความไร้สมรรถภาพของโทนี แต่จำได้ว่าตอนนั้นมีข่าวโทนีทะเลาะกับเลียมถึงขั้นลงไม้ลงมือกันที่ปารีส ก่อนจะโดนไล่ออกแค่วันสองวัน หรือจำผิดก็ไม่รู้

แล้วกรณีที่โนลโดนฟ้องข้อหาขโมยเพลงคนอื่นมาดัดแปลงเป็น “ว็อตเอเวอร์” กับ “เชกเกอร์เมกเกอร์”เรื่องนี้ไม่ได้ซีเรียสและการลอก/ได้แรงบันดาลใจ ก็ไม่ทำให้ความรู้สึกที่มีต่อวงโอเอซิสลดน้อยลง ว่ากันตามตรงวงโปรดอย่างเลดเซพพลินทำไว้หนักกว่านี้มาก แค่อยากจะรู้ว่าคนปากกล้าหลงตัวเองจะมีถ้อยคำแหลมคมสมสติปัญญาตอบกลับมาอย่างไร แต่เมื่อไม่มีการพาดพิงถึง ก็เลยไม่ได้ฟังคำตอบ ตรงนี้น่าเสียดาย

และไม่มีพาดพิงเดมอนและวงเบลอร์…

เชื่อว่าซูเปอร์โซนิกคงเป็นแรงบันดาลใจสร้างไฟให้หลายคนอย่างที่ออกมาเขียนพิมพ์แชร์ในโลกโซเชียลจริง แต่ไม่ใช่กับทุกคน

ถึงแม้จะฟังโอเอซิสตั้งแต่ชุดแรกถึงชุดสุดท้าย ติดตามมาถึงงานที่โนลมีส่วนร่วม แต่โอเอซิสไม่เคยเป็นแรงบันดาลใจให้ทำอะไรเลยสักอย่าง ไม่เหมือนฟังเดอะบีตเทิลส์หรือจอห์น เลนนอนแล้วอยากเขียนเพลงแบบนั้น อย่าเล่นกีตาร์เท่ ๆ แบบสตีฟ ไวหรือเอ็ดดี แวนเฮเลน อยากทำตัวหม่น ๆ แบบริตชี เจมส์ เอ็ดเวิร์ด (ผู้ซึ่งตอนมาเมืองไทย เดินไปนั่งบนชักโครก ขณะที่เพื่อนร่วมวงเดอะมานิกซ์ให้สัมภาษณ์) อยากเขียนเนื้อเพลงที่อ่านแล้ววกวนไม่เข้าใจแบบโบโน เพราะรู้สึกว่าเขียนคำสวย อยากทำผมทรงนกระจอกแล้วร้องเพลงซึม ๆ แต่มีชีวิตชีวาแบบโรเบิร์ต สมิธ (ผ่านมาร่วมสามสิบปี อย่างน้อยก็ภูมิใจได้ว่าตอนนี้อ้วนย้วยน่ารักเหมือนโรเบิร์ตเว้ย)

แต่อย่างน้อยก็ไม่เสียดายเงินค่าตั๋วภาพยนตร์ ความสนุกสนานรื่นเริงบันเทิงใจมีครบอย่างที่คิดไว้

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.