พราย: การกลับมาของเจ้าหญิงแห่งดอกไม้ เจ้าชายแห่งทะเล


วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ณ สถาบันปรีดี พนมยงค์

ไม่ได้ดูการแสดงสดของพรายนานมาก หรือเอาจริงช่วงหลังไม่ค่อยออกมาดูคอนเสิร์ตเท่าไหร่ (อย่างน้อยก็ไม่เท่าเมื่อก่อน) การออกมาดูการแสดงสดแต่ละครั้งถ้าไม่ใช่ศิลปินที่ชอบจริง ๆ ก็หมายถึงมีเหตุผลพิเศษบางอย่าง

แต่ก็ยังตั้งใจว่าจะออกมาดูการแสดงสดให้มากหน่อย เพราะชีวิตที่ต้องออกไปทำงานตั้งแต่ตีห้าครึ่ง กว่าจะกลับถึงบ้านก็สองสามทุ่ม มันทำลายความหลงใหลการใช้ชีวิตของเราไปอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อมีโอกาสได้ดูศิลปินที่มีตัวตนชัดเจนอย่างพรายก็ไม่ควรพลาด

การแสดงสดครั้งนี้เป็นการขอบคุณผู้ซื้อแผ่น “เจ้าหญิงแห่งดอกไม้ เจ้าชายแห่งทะเล” ฉบับนำกลับมาทำใหม่ ดังนั้นจึงมีแต่แฟนเพลงพรายจัดโดยกลุ่มเพื่อนพราย เป็นกิจกรรมเฉพาะกลุ่มจริง ๆ

และด้วยความเป็นกิจกรรมเฉพาะกลุ่ม การจัดการจึงออกมาทางสมัครเล่น จนหลุดปากออกมาหน้าประตูทางเข้า และเหมือนว่าพรายจะรู้เพราะเขาพูดบนเวทียอมรับว่าจัดงานด้วยผู้มีความรักในตัวเขา ไม่ใช่มืออาชีพ อาจมีข้อบกพร่องบ้าง…ฯลฯ

คำว่า “มือสมัครเล่น” ที่หลุดออกมาก่อนเข้าประตู ไม่ได้มีความหมายเชิงลบ อย่างบล็อกนี้ก็เขียนในฐานะสมัครเล่น เพียงแต่มองว่าความรัดกุมในบริเวณที่จัดการแสดงค่อนข้างหละหลวม นี่เดินเข้าสถานทีแสดงโดยไม่มีใครตรวจบัตร

อยู่กันแบบเพื่อนพราย อาศัยความเชื่อใจกันจริง ๆ

ความประหลาดใจแรกคือ พรายมายืนต้อนรับหน้าประตู เดินเข้าไปมัวแต่ตะลึง ทำตัวไม่ถูก ลืมกอดพราย ทั้งที่พรายกอดก่อน

เอ่อ…ขอโอกาสอีกรอบได้มั้ย?

#พราย #ปฐมพร

A post shared by Friday I'm In Rock (@fridayiaminrock) on

ส่วนการแสดงของพราย…ไม่จำเป็นต้องเล่า ตั้งแต่เริ่มต้นจนกระทั่งจบที่ May 21st เป็นเวลาร่วมสามชั่วโมงคือการเติมพลังให้เพื่อนพราย ได้เห็นเมธี (มือกีตาร์โมเดิร์นด็อก) มาร้องเพลง “ช้าง” มีความฮาเฮ ความสนุกสนาน ความร่าเริง ความประทับใจ

บางเพลงก็เหมือนโดนด่า “กูเป็นสัตว์นรกร้องคร่ำครวญ มึงมันเทวดาไอ้สัดกะหมา…” นี่ต้องบอกว่าครั้งหนึ่งเคยเขียนถึงอัลบั้มหนึ่งของพราย แต่สิ่งที่เขียนอาจจะแรงไป…บรรณาธิการสุดหล่อมองการณ์ไกลไม่เอาไปตีพิมพ์…แต่ก็ยังมองว่า พรายเป็นปุถุชน ไม่ได้ทำทุกสิ่งสมบูรณ์แบบมิใช่หรือ? ถ้าเราแสดงความเห็นโดยสุจริตใจไม่ได้จะเขียนไปทำไม? ถ้าฟังจากเพลงของพรายมันก็จะเป็นอย่างนั้น ต้องรักตัวเองบ้าง ต้องมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป คิดว่านี่เป็นสิ่งที่พรายนำเสนอมาตลอด

จบการแสดงด้วยความอิ่มใจ และขาเป็นเหน็บที่ต้องนั่งกับพื้นนาน ๆ (ใครว่าอายุเป็นเพียงแค่ตัวเลข?) ห้องที่ใช้แสดงมันเล็กเสียจนรู้สึกว่าสัมผัสกับพรายในระดับเอื้อมถึง รู้สึกว่าความหลงใหลการใช้ชีวิตกลับคืนมา

แล้วเราก็กลับมาใช้ชีวิตต่อไป

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s