Heavy Mod: Rate X ห้ามออกอากาศ


มีความผูกพันกับเฮฟวีมดบางประการในความทรงจำ พอรู้ว่ามีคนนำอัลบั้มเต็มชุดแรกของเฮฟวีมดมาทำเป็นซีดีเลยสั่งซื้ออย่างเต็มใจ เพราะจะว่าไปก็ไม่ได้ฟังเทปม้วนนี้มานานเกินสิบปีแล้ว

เฮฟวีมดเกี่ยวข้องกับจุดเปลี่ยนอย่างหนึ่งในชีวิตเหมือนกัน สมัยก่อนอยากเป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์หรือไซไฟแฟนตาซีลึกลับ แต่พอนิตยสารมิติที่สี่ปิดตัวลงก็ดูจะไม่มีสนามให้ฝึกมือ เลยเปลี่ยนไปคิดจะเอาดีทางเล่นดนตรี ซึ่งก็ไม่ประสบความสำเร็จในชีวิตอีก (ความจริงคือจนบัดนี้ก็ยังไม่เคยทำอะไรประสบความสำเร็จสักอย่าง) จนวันหนึ่งได้ซื้อเทป ห้ามออกอากาศ ของเฮฟวีมด มาฟัง เป็นเทปอีพีออกกับเพอร์เฟ็กเร็คคอร์ด มีสี่เพลง พอฟังแล้วรู้สึกว่า เฮ้ย ชอบดนตรีวงนี้ เฟี้ยวดี ชอบจนอยากเขียนถึงเทปม้วนนี้ เลยเขียนไปลงพื้นที่สมัครเล่นในนิตยสารสตาร์พิกส์ (จำชื่อคอลัมน์ไม่ได้ละ มันนาน ตอนนั้นน่าจะปีพ.ศ. 2536 – 2537) แล้วดันได้ลงตีพิมพ์ จุดนั้นเลยเริ่มคิดว่าน่าจะเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับดนตรีเป็นงานอดิเรกได้

จากนั้นก็เขียนอะไรไปเรื่อยเปื่อย ได้เรื่องบ้างไม่ได้เรื่องบ้าง เคยแปลเรื่องของเคนนี เวนย์ เชฟเพิร์ด ลงนิตยสารครอสโรดส์ครั้งหนึ่งแต่ไม่ได้ร่วมงานกันมากกว่านั้น ได้มาเขียนที่นิตยสารมิวสิกเอ็กซ์เพรส ไบโอสโคป ยังแอ็ตฮาร์ต จนรู้สึกว่ามันไปไหนไม่ออกตัวเองไม่พัฒนาอะไรเลยก็ถอยออกมา… งานเขียนเกี่ยวกับดนตรีก็เป็นอีกเรื่องที่ไม่ประสบความสำเร็จ

แต่อย่างน้อยก็จำเฮฟวีมดได้เสมอมาในฐานะงานเขียนเกี่ยวกับดนตรีเรื่องแรกที่ได้ตีพิมพ์ในนิตยสาร

ด้วยความที่อีพีชุดแรกมีเพลงน้อยกว่า คือมี “สารเลว” “พฤษภา” “ดาวหมา” “นึกแล้ว” แล้ว 4 เพลงนี้ล้วนแล้วแต่เป็นเพลงเด็ด เนื้อหาการเมืองล้วน ๆ เข้ากับอารมณ์ในปีที่ออกมาเพิ่งผ่านเหตุการณ์พฤษภาทมิฬได้สักปีสองปี พอมาฟังอัลบั้มเต็มเลยไม่รู้สึกว่ามันมีอะไรให้ประหลาดใจเท่าไหร่ อารมณ์แบบเดียวกับตอนฟังอีพี แอสอักลีแอสเดย์วอนนาบี ของอักลีคิดโจจะได้รับอรรถรสสดใหม่ พอมาฟังอัลบั้มเต็ม อเมริกาส์ลีสต์วอนเต็ด กลายเป็นเฉยชาไป ถึงแม้จะชอบไม่น้อยก็ตาม

จำได้ว่าพอเปิดเทปอีพีห้ามออกอากาศ เพลงแรกของอีพี จะเป็น “สารเลว” เป็นเพลงบรรเลงที่มีเสียงร้อง พ่อมึงตาย พ่อมึงตาย ไอ้ควาย ไอ้พวกจัญไร…

สัส..ด่ากูทำไม…(คิดในใจ)

เนื้อหาเกือบทั้งหมดล้วนแล้วแต่ระบายความอัดอั้นตันใจ ด่าคนรวย ด่าทหาร ด่าทางด่วน ด่าคนสองหน้า ด่านักการเมือง ด่านู่นด่านี่ มาคิดตอนนี้ (ผ่านไปยี่สิบกว่าปี) เริ่มคิดว่าด่าไปก็เท่านั้น แต่ตอนนั้นคิดว่าการด่าเป็นเรื่องสนุก คือทำอะไรไม่ได้ก็ด่าไว้ก่อน เนื้อหาของเฮฟวีมดก็มาเรื่องราวแบบนี้พอดี มันได้จังหวะเวลาตรงกับจริตพอดีก็เลยเป็นเหตุผลให้ชอบเฮฟวีมด การได้ฟังเพลงของเฮฟวีมดคือการผ่อนคลายด้านอารมณ์อย่างหนึ่ง เพราะชีวิตจริงเป็นคนสุภาพเรียบร้อยไม่มีปากไม่มีเสียง ก็ต้องอาศัยเพลงเป็นสื่อระบายอารมณ์ไปวันวัน

ในปกอีพีแรกนั้นไม่ได้ให้รายละเอียดคนทำหรืออะไรเลย ต่อมาจึงได้รู้ว่าเฮฟวีมดเป็นการรวมตัวกันของคนดังและกำลังจะดังในเวลานั้น เช่น กิติพันธ์ ปุณกะบุตร หรือ หมู แม็คอินทอช (วงตาวัน) มานั่งแท่น เอ็กซ์คลูซีฟโปรดิวเซอร์ สุวิชัย โสภณปฏิมา เป็นโปรดิวเซอร์ พิเชษฐ์ เครือวัลย์ รุ่งโรจน์ ผลหว้า เป็นโคโปรดิวเซอร์ วิษณุ เทศขยัน เหน่ง วายน็อตเซเว่น (จำชื่อจริงไม่ได้) กอล์ฟ วายน็อตเซเว่น และใครต่อใครอีก ดูเครดิตหลังปกเองก็แล้วกัน คาดว่าทีมที่ทำงานน่าจะเป็นทีมของออเรนจ์มิวสิก (ที่สมาชิกวงตาวันมาทำโปรดักชันด้านดนตรีทั้งเพลงโฆษณา เพลงประกอบรายการโทรทัศน์) จำได้ว่าตอนที่ออเรนจ์มิวสิกยังตั้งหลักปักฐานอยู่ในซอยรอดอนันต์ ใกล้แยกนิด้า ยังเคยแวะเวียนไปเยี่ยมไปศึกษาหาความรู้อยู่เลย แล้วพี่ ๆ ที่นี่ใจดีมาก คิดดูว่าขนาดเด็กวัยรุ่นจากไหนก็ไม่รู้จู่ ๆ มาขอคำแนะนำ พี่ ๆ เขาให้เข้าไปถึงห้องอัด แนะนำโน่นนี่นั่นทั้งที่ไม่เคยรู้จักมักคุ้นกันมาก่อน

คนที่เล่นดนตรีเขียนเนื้อเพลงทำอัลบั้มนี้ก็อยู่ในแวดวงออเรนจ์มิวสิกทั้งนั้น พิเชษฐ์ เครือวัลย์ และสมาชิกวายน็อตเซเวนก็เคยมาคลุกคลีอยู่ที่นี่ก่อนจะได้ทำวงวายน็อตเซเวน หรือวิษณุ เทศขยัน ที่ทำเพลงประกอบสารคดีพาโนรามาและอีกมากมาย ตอนเขาทำอัลบั้มเดี่ยวก็ออกโรแมนติก (อัลบั้มจันทร์ดวงเก่าน่าจะออกไล่เลี่ยกับเฮฟวีมดไม่เกินปี) มาในอัลบั้มนี้ก็ทั้งเขียนเนื้อเพลงทั้งร้อง ระบายอารมณ์กันเต็มที่สงสัยเก็บกดมานาน

สิ่งที่ประทับใจในอัลบั้มเรตเอ็กซ์ ห้ามออกอากาศก็คือเสียงกีตาร์ ยอมรับอย่างหน้าไม่อายว่าเป็นคนลำเอียงให้กับเสียงกีตาร์แพรวพราวมากกว่าเครื่องดนตรีชนิดอื่น แล้วในสมัยนั้นวงที่เล่นกีตาร์แบบนี้หายาก วงเมทัลใต้ดินส่วนใหญ่ก็เน้นหนักดิบกร้าวไปเลย หรือถ้าเป็นอัลเทอเนทีฟก็ไม่ประทับใจเท่าไหร่ ใจมันชอบพวกกีตาร์ฮีโรมาแต่เด็ก พอได้ยินเสียงกีตาร์แบบนี้ ดนตรีแบบเฮฟวีเมทัลยุค 80 ไม่ใช่แธรชหรือเดธ/แบล็กเมทัล ใจมันก็พร้อมศิโรราบ บันทึกเสียงก็ระดับมืออาชีพ ไม่ใช่แบบพวกสมัครเล่นอย่างวงใต้ดินหลายคณะที่ทำดนตรีออกมาดีเชียว แต่บันทึกเสียงไม่ไหวเอาเสียเลย แม้แต่วงบนดินที่อยู่ในสังกัดใหญ่อย่างเช่นหินเหล็กไฟตอนทำอัลบั้มแรกก็ค่อนข้างผิดหวังเรื่องการมิกซ์เสียงกดเสียงกีตาร์อันเลิศเลอของป็อปจนไม่เปล่งประกายเท่าที่ควร แต่สำหรับเรตเอ็กซ์ห้ามออกอากาศนี่เลิศมาก เสียงกีตาร์เป็นพระเอกทั้งในเรื่องทักษะฝีมือและการมิกซ์เสียงให้ออกมาเด่น คาดว่าจะเป็นฝีมือของพิเชษฐ์ เครือวัลย์ ส่วนเครื่องดนตรีชิ้นอื่นก็ไม่น้อยหน้าอยู่ในระดับมาตรฐานสากล

อัลบั้มเรตเอ็กซ์ห้ามออกอากาศเป็นอัลบั้มที่ยอดเยี่ยม ถ้าพูดถึงเฮฟวีเมทัลที่ครบเครื่องแบบนี้ ทั้งเนื้อหา ทั้งดนตรี ทั้งการบันทึกเสียง ทุกอย่างแทบใกล้เคียงคำว่าสมบูรณ์แบบเท่าที่เฮฟวีเมทัลพึงจะมีในยุคนั้น

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.