ข้ามไปยังเนื้อหา

The Beatles: Help! (Song)


ถ้าใครได้ชมภาพยนตร์เรื่อง เยสเตอร์เดย์ คงจำฉากที่แจ็ก มาลิกร้องเพลงบนดาดฟ้าได้ ท้ายสุดที่เขาร้องเพลง “เฮลป์!” ด้วยอารมณ์ขอความช่วยเหลือให้พ้นจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดที่เขาต้องใช้ชีวิตเสแสร้งว่าเป็นผู้แต่งเพลงของเดอะบีเทิลส์ทั้งหมดเอง ชื่อเสียงที่ได้กับความรู้สึกผิดในใจมันขัดแย้งกันจนสับสนไปหมด เป็นการเอาเพลงมาใช้อย่างเหมาะเจาะ เพราะจอห์น เลนนอน เขียนเพลงนี้ขึ้นด้วยอารมณ์ต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ

[Intro]
(Help!) I need somebody
(Help!) Not just anybody
(Help!) You know I need someone
(Help!)

When I was younger so much younger than today
I never needed anybody’s help in any way
But now these days are gone, I’m not so self assured
Now I find I’ve changed my mind and opened up the doors

Help me if you can, I’m feeling down
And I do appreciate you being ’round
Help me get my feet back on the ground
Won’t you please, please help me?

And now my life has changed in oh so many ways
My independence seems to vanish in the haze
But every now and then I feel so insecure
I know that I just need you like I’ve never done before

Help me if you can, I’m feeling down
And I do appreciate you being ’round
Help me get my feet back on the ground
Won’t you please, please help me?

When I was younger, so much younger than today
I never needed anybody’s help in any way
But now these days are gone, I’m not so self assured
Now I find I’ve changed my mind and opened up the doors

Help me if you can, I’m feeling down
And I do appreciate you being ’round
Help me get my feet back on the ground
Won’t you please, please help me?
Help me? Help me?

เพลงนี้จะว่าไปก็เป็นเพลงตามสั่งที่จอห์นได้รับมาให้เขียนเพลงประกอบภาพยนตร์ เฮลป์! สแตนลี ปาร์คส์ ซึ่งเป็นทั้งญาติและเพื่อนของจอห์นเล่าว่า วันหนึ่งจอห์นเข้าสตูดิโอมาแล้วสบถว่า พวกเขาเปลี่ยนชื่อภาพยนตร์เป็น เฮลป์! และจอห์นต้องเขียนเพลงที่ชื่อว่า เฮลป์!

The Beatles

ซึ่งจอห์นก็ให้สัมภาษณ์ในปีค.ศ. 1975 กับนิตยสารโรลลิงสโตนว่า เพลงนี้เป็นเพลงที่เขียนตามสั่งก็จริง แต่มันก็เป็นสิ่งที่ออกมาจากความรู้สึกในขณะนั้นด้วยเช่นกัน

จอห์นให้สัมภาษณ์นิตยสารเพลย์บอยในเดือนกันยายน ค.ศ. 1980 (แต่นิตยสารตีพิมพ์บทสัมภาษณ์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1981 หลังเขาเสียชีวิต) ตอบคำถามเมื่อผู้สัมภาษณ์ถามถึงเพลง “เฮลป์!” ว่า

“ตอนที่เฮลป์ออกมาในปี 65 ผมกำลังต้องการความช่วยเหลือ คนส่วนใหญ่มักจะคิดแค่ว่ามันเป็นเพลงร็อกแอนด์โรลเร็ว ๆ ซึ่งตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ ผมแค่เขียนเพราะว่าผมต้องเขียนเพื่อให้ภาพยนตร์ แต่ต่อมา ผมรู้ว่าผมกำลังต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ มันเป็นช่วง “เอลวิสอ้วน” ของผม คุณดูภาพยนตร์สิ เขา – ผม อ้วนมาก ไม่มีความมั่นใจ และเขาก็สูญเสียตัวตนไปหมดสิ้น แล้วผมก็เริ่มร้อง…ตอนที่ผมยังเด็กและท่อนที่เหลือต่อมา พอมองกลับไปมันทำออกมาง่ายมาก มันอาจจะดูในแง่บวก ใช่ ใช่ แต่ความรู้สึกซึมเศร้าก็มีอยู่จนผมอยากจะกระโดดออกนอกหน้าต่าง แต่ก็นะ มันจัดการได้ง่ายมากเมื่อผมแก่ตัวลง ผมไม่รู้ว่าอะไรที่คุณได้เรียนรู้วิธีควบคุม หรือว่าพอคุณโตขึ้นคุณก็สงบขึ้นตามไปด้วย ยังไงก็ตาม ผมคือคนอ้วนที่กำลังตกต่ำ และผมก็กำลังขอความช่วยเหลือ ในช่วงนั้นเดอะบีเทิลส์กำลังตกต่ำ เรามีบทต่อประโยคที่ใช้เล่นกัน ผมจะตะโกนว่า -จะไปไหนพวก- แล้วพวกเขาจะตอบกลับว่า -ไปให้สูงสุด จอห์นนี- โดยใช้สำเนียงอเมริกัน ผมก็จะถามว่า -แล้วที่นั่นมันที่ไหนสหาย- พวกเขาจะบอกว่า -ไปทอปเปอร์มอสต์ที่ป็อปเปอร์โมสต์ – มันมาจากภาพยนตร์ต้นทุนต่ำเรื่อง แบล็กบอร์ดจังเกิล เป็นเรื่องเกี่ยวกับเมืองลิเวอร์พูล จอห์นนีเป็นหัวหน้าแก๊งค์”

“เดอะบีเทิลส์ไปไกลเกินเข้าใจ เราสูบกัญชาเป็นอาหารเช้า เราเข้ากันได้ดีกับกัญชาและไม่มีใครสามารถสื่อสารกับเราได้เพราะเราจะกรอกตาไปมาหัวเราะคิกคักตลอดเวลา ในโลกของเราเอง นั่นคือเพลง ‘เฮลป์’ ผมคิดว่าทุกสิ่งที่ออกมาจากเพลง – แม้แต่เพลงของพอลตอนนี้ที่เห็นได้ชัดว่าไม่มีอะไรเลย – ก็ยังแสดงบางสิ่งเกี่ยวกับตัวตนออกมา”

พอล แม็กคาร์ธนีย์ อดีตเพื่อนร่วมวงเดอะบีเทิลส์ พูดถึงเพลงนี้ผ่านทางนิตยสารบิลบอร์ดเมื่อปีค.ศ. 2015 ว่า “เขา (จอห์น) ไม่ได้พูดว่า -ตอนนี้ผมอ้วนและโศกเศร้า- เขาพูดว่า -ตอนที่ผมยังหนุ่ม หนุ่มกว่าตอนนี้มาก ๆ- ซึ่งเป็นการแสดงความคิดตามวิธีของเขา ซึ่งพวกเราล้วนรู้สึกแบบเดียวกัน”

“มองย้อนกลับไป จอห์นมักจะขอความช่วยเหลืออยู่เสมอ เขาเป็นพวกหวานระแวงว่าผู้คนจะตายจากไป พ่อของเขาออกจากบ้านตั้งแต่จอห์นอายุ 3 ขวบ ลุมที่เลี้ยงเขาก็ตายหลังจากนั้นไม่นาน จากนั้นแม่เขาก็ตาย ผมคิดว่าตลอดชีวิตของเขาร้องขอความช่วยเหลืออยู่ตลอด”

“เฮลป์!” เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านสำคัญสำหรับเดอะบีเทิลส์ และสำหรับจอห์น เลนนอนก็ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเขียนเพลงแบบแสดงความรู้สึกนึกคิดภายในของเขาออกมาแทนที่จะเขียนเรื่องทั่วไปอย่างเมื่อเริ่มแรกตั้งวงเดอะบีเทิลส์ ด้วยดนตรีและภาษาที่จอห์นใช้นั้นแม้จะไม่อาจเยียวยาแต่อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกว่าเขาไม่ได้เจ็บปวดอยู่คนเดียว

No comments yet

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: