A La Carte

A La Carte

A La Carte ออกอัลบั้มเดียวคือ A La Carte – Est. 1976 เป็นวงสามชิ้นที่มีส่วนผสมระหว่าง ZZ Top, The Who, J. Giels Band และ New York Dolls และเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้นำแกลมเมทัลในลอสแอนเจลิสช่วงปลายทศวรรษ 1970

ในสารคดี Inside Metal: Pioneers of L.A. Hard Rock and Metal (2015) ได้นำเสนอเรื่องราวต่าง ๆ ถึงเรื่องราวของวงดนตรีในช่วงปลายทศวรรษ 1970 เอ่ยอ้างว่าพวกเขาเป็นหนึ่งในวงฮาร์ดร็อกใต้ดินที่มีชื่อเสียงในแวดวงใต้ดินในลอสแอนเจลิสและออเรนจ์เคาตี เป็นผู้แผ้วถางให้ Mötley Crüe, Ratt, W.A.S.P. และวงอื่นให้มีโอกาสพัฒนาเบ่งบานในกาลต่อมา เหมือนกับจับ Aerosmith, AC/DC และ ZZ Top มาผสมกัน

วงนี้ประกอบด้วย K.K. Martin มือกีตาร์ Craig Miller มือเบส Brian O’Brian มือกลอง ก่อตั้งวงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1976 ในออเรนจ์เคาตี้ ดนตรีมีความเป็นบลูส์ร็อกแต่ก็มีความดิบกร้านแบบพังก์ผสมบ้างเล็กน้อย ความจริงตั้งใจจะเป็นวงแนวปาร์ตี้แบนด์ทั่วไป แต่พอได้เล่นในงานปิดถนนที่ Seal Beach ซึ่งมีคนมาร่วมปาร์ตี้ถึง 2000 คน พวกเขาก็โดนจับเพราะใช้เครื่องเสียงโดยไม่ได้รับอนุญาต

แต่นั่นกลับเป็นจุดที่ทำให้ผู้จัดคอนเสิร์ตมองเห็นศักยภาพว่าพวกเขามีความน่าสนใจพอจะเรียกคนดูได้ จึงมีการติดต่อเข้ามาเรื่อย ๆ

อันนี้ไม่นับว่าวงนี้เป็นเพื่อนสนิทกับวง The Runaways วงร็อกวัยรุ่นหญิงล้วนที่กำลังมาแรงในช่วงนั้นด้วย

ได้เป็นวงเปิดให้กับ Quiet Riot สมัยที่ แรนดี โรสด์ ยังอยู่ (ทั้งที่ตอนแรก Quiet Riot เป็นวงเปิดให้ A La Carte) และได้เล่นประจำที่คลับ สตาร์วู้ด จนกระทั่งสตาร์วู้ดปิดตัวในปีค.ศ. 1981 A La Carte จึงกลับไปหากินในออเรนจ์เคาตีบ้านเกิดจนกระทั่งแยกวงในปีค.ศ. 1984

A La Carte ไม่เคยได้รับโอกาสในการเซ็นสัญญาทำอัลบั้มแต่อย่างใด อัลบั้ม A La Carte – Est. 1976 เป็นการรวมเพลงที่เขียนไว้ในช่วงปีค.ศ. 1976 ถึง 1979 มาบันทึกเสียงใหม่ ซึ่งออกจะประหลาดใจพอสมควรและเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีคนเอ่ยอ้างสำเนียง ZZ Top เสมอเวลาอ้างอิงแนวทางดนตรีของพวกเขา เพลงในอัลบั้มนี้เป็นร็อกที่มีพื้นฐานจากบลูส์ค่อนข้างเข้มข้น มีความเป็น ZZ Top ในสมัยแรกอยู่มาก ขณะเดียวกันสำเนียงบูกี้ค่อนข้างโดดเด่น จนไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาไม่ประสบความสำเร็จในลอสแอนเจลิสในยุคนั้น เพราะมันไม่เข้ากับกระแสดนตรีแบบ Mötley Crüe, Ratt, W.A.S.P. หรืออะไรเทือกนั้นแม้แต่น้อย

บางอย่างทำให้นึกถึง Grand Funk Railroad ในยุครุ่งเรือง คือฉายภาพความเป็นวัยรุ่นชายที่หลงตัวเองออกมามากพอดู “No Tell Motel” และ “Pink On The Inside” เป็นบทเพลงประมาณนั้น ให้อารมณ์แบบทศวรรษ 1970 เต็มตัว

ฟังทั้งอัลบั้มแล้วก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมพวกเขาถึงถอดใจหรือทำไมไม่มีใครติดต่อให้พวกเขาเซ็นสัญญาออกอัลบั้ม “Old #7” นี่ออกบูกี้จ๋ามาเลย

ก็บันทึกไว้ว่านี่คืออีกหนึ่งวงที่ไม่ประสบความสำเร็จในยุคบุกเบิกของร็อกจากลอสแอนเจลิสที่น่าสนใจ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.