Megadeth: เหตุการณ์เมื่อ Marty Friedman ออกจากวง

อัลบั้ม ริสก์ ของเมกาเดธวางจำหน่ายเมื่อปีค.ศ. 1999 เป็นอัลบั้มแรกที่ จิมมี เดอกลาสโซ มาตีกลอง เป็นอัลบั้มสุดท้ายที่ มาร์ตี ฟรีดแมน ทำงานร่วมกับเมกาเดธ และเป็นสตูดิโออัลบั้มสุดท้ายที่อยู่กับบริษัทแคปิตอลเร็กคอร์ดส์ และเป็นผลงานที่ข้าพเจ้าไม่ชอบอย่างที่สุดในบรรดาผลงานทั้งหมดของเมกาเดธ แต่ เดฟ มัสเทน มือกีตาร์/นักร้องนำ/จอมเผด็จการแต่เพียงผู้เดียวของวงกล่าวว่า “ถ้าอัลบั้มนี้ออกในนามอื่นที่ไม่ใช่เมกาเดธคงตอบรับกันดีกว่านี้”

โฆษณา

Megadeth: Dystopia

อัลบั้มดิสโทรเปียน่าจะขึ้นหิ้งเทียบเท่า พีซเซลลส์...บัตฮู’สบายอิง หรือ รัสต์อินพีช ได้สบาย

Megadeth: Symphony of Destruction

เดฟ มัสเทนใช้นิทานเรื่องนักเป่าปีแห่งฮาเมล์นเปรียบเทียบให้เราเห็นภาพว่า การที่ประชาชนเลือกนักการเมืองมาสักคนเพื่อบริหารบ้านเมืองและยอมทำตามที่นักการเมืองนั้นทุกอย่าง ก็เหมือนเดินตามเสียงปีที่เป่าเรียกไปสู่หายนะ

Megadeth: United Abominations

สมาชิกในวงชุดนี้ทำออกมาได้ดีกว่าที่คาดหวังไว้ คือนอกจากเดฟ มัสเทนแล้วก็มีเกลน โดรเวอร์ เป็นมือกีตาร์ (คนนี้เคยฟังตอนเล่นให้คิงไดมอนด์ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่นะ) เจมส์ โลเมนโซ มือเบสที่เคยสร้างชื่อมากับวง ไวท์ไลออน ส่วนมือกลองเป็นฌอน โดรเวอร์ซึ่งทำให้นึกถึงนิก เมนซาสมัยยุค 80 ขึ้นมาซะงั้น

Metallica: Chapter 2 – Hit the Light

ในขณะที่เดฟต้องใช้เวลา 3 วันหมดไปกับการนั่งรถบัสกลับลอสแอนเจลิส เคิร์กใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงในการเดินทางไปเรียนรู้บทเพลงของเมทัลลิกาเพื่อที่จะบันทึกอัลบั้มแรกของพวกเขา

Megadeth: Rude Awakening

ที่ชัด ๆ เลยก็พลังความเป็นทีมดูอ่อนล้ามาก! การแสดงอยู่ในระดับมาตรฐานแต่ว่าขาดพลัง จนต้องใช้จินตนาการช่วยว่าถ้าเป็นไลน์อัป ช่วงต้นทศวรรษ 90 จะเป็นเช่นใด?