ฟังอัลบั้มนี้ ในเวลานี้ ยังคงรู้สึกว่างานชุดนี้ลงตัวมาก เป็นหนึ่งในงานที่ยอดเยี่ยมของแกล็มเมทัลยุค 80

สลีซร็อกเสื่อมความนิยมไปนาน แม้ว่าในช่วงสิบปีที่ผ่านมามีวงจากสแกนดิเนียเวียทำสลีซร็อกออกมาเป็นระยะ แต่วงที่โดดเด่นจริง ๆ มีเพียงไม่กี่วงเท่านั้น และเลิฟไบต์เป็นวงรุ่นใหม่ที่โดดเด่นมากในสายนี้

ธุรกิจดนตรีคาดหวังว่าร็อกซีบลูจะเป็นวงดัง ด้วยการผสมผสานระหว่างดนตรีแบบแวนเฮเลนยุคแรก กับบอนโจวี น่าเสียดายถ้ามองในแง่หนึ่งพวกเขายังไม่มีสไตล์ หรือไม่มีเวลาเพียงพอจะค้นหาสไตล์ของตัวเองก็ต้องเจอกระแสการเปลี่ยนแปลงพัดหายไปจากวงการดนตรี

งานชุดนี้ก็ออกมาดีกว่าอีพีที่ผ่านมา ทำให้คิดในแง่ดีได้ว่าพวกเขามีศักยภาพกันพอตัว และมีการพัฒนาอย่างน่าชื่นชม เพียงแต่ว่าพวกเขายังหาตัวเองไม่เจอ เลยสร้างจุดขายที่แน่ชัดไม่ได้

อัลบั้ม คิกด์แอนด์โคลวด์ ประสบความสำเร็จพอประมาณในญี่ปุ่น โดยอาศัยชื่อเสียงเก่า ๆ ของเจล โอฮาชิเป็นตัวช่วย แต่สำหรับอเมริกาที่ตั้งใจจะให้เป็นตลาดหลักกลับแป้กสนิท…

หลายเพลงยังทำออกมาเนือยๆ ไปนิด โดยเฉพาะการเล่นกับกรูฟในอัตรามิดเท็มโป้ยังไม่ถึงระดับทะลุขีดสุดความมันส์…

ถึงแม้ว่าสำเนียงเพลงออกบลูส์ร็อกชัดเจน แต่ก็ยังมีสไตล์ฮาร์ดร็อค / แกล็มเมทัล / ป็อปเมทัล ตามรอยเดิมที่เคยทำไว้ใน ไนท์ซองคส์ การใช้เสียงของทอม คีเฟอร์ควบคุมได้ดีกว่างานชุดแรกมาก

Quiet Riot

ความสำเร็จของไควเอ็ตไรอัตเกิดขึ้นเพียงแค่ชั่วครู่…พวกเขาเพียงแต่อยู่ถูกที่ ถูกเวลา จังหวะกำลังดี แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่สามารถจะทำอะไรแบบนั้นได้อีก

บรูซ นูมานน์ กับ สก็อตต์ เวอร์เนอร์ ร่วมมือกันทำวงไมจตีรูสเตอร์ ส่วนเอียน มาโยและแจ็กกี รามอส ร่วมมือกับเดวิด รีซ ทำวงบังกะโลไควร์ก่อนที่ทั้งคู่จะออกมาร่วมงานกับวงแบดมูนไรซิง