และจะว่าไปแล้ว ถึงจะเป็นตอนนี้ก็ตาม การเล่นของอิงเวยังคงมนต์ขลังอยู่ตลอด ถึงแม้ว่าจะมีคนกระแนะกระแหนเรื่องที่เขาเล่นสไตล์เดิมไม่มีอะไรแปลกใหม่ให้คาดเดาแล้วก็ตาม

สิ่งที่จะได้เรียนรู้จากฟิวชันแจ๊สจะเป็นเรื่องของฮาร์โมนี่กับอิมโพร์ไวส์ โดยรวมยังคงมีลักษณะการวางโครงสร้างแบบแจ๊ส คือมี อินโทร เฮดอิน โซโล เฮดเอาท์ แต่เปิดกว้างสำหรับโครงสร้างแบบร็อกอย่างการเล่นริฟฟ์

เทคนิคที่ใช้ในการเล่นเลกาโตคือแฮมเมอร์-ออน/พูล-ออฟ (hammer-on/pull-off คือการกด และปล่อยนิ้วไม่มีอะไรยาก เล่นให้สะอาดเป็นใช้ได้ ความหมายของเลกาโต (Legato) คือการเล่นที่ราบลื่น ดังนั้นห้วใจสำคัญของเทคนิคนี้คือต้องเล่นให้ราบลื่น

ปัจจุบันสตีฟเขียนบทเรียนให้กับนิตยสารกีตาร์เวิร์ลอยู่ ลองเปิดฉบับเก่าแล้วได้เห็นบทเรียนนี้ของเขาแล้วรู้สึกว่ามันมีประโยชน์อย่างมากสำหรับการโซโลกีตาร์เพราะนี่คือพื้นฐานของการเล่นที่ต้องใช้แน่

จะได้เห็นกันจะจะไปเลยว่าท่อนโซโล่ที่ดียังไงมันก็ยังมีแพ็ทเทิร์น และไม่ได้มั่วๆ ให้ออกมามีสำเนียงกัดหูโดยไม่มีที่มาที่ไป

Slayer

เท่าที่ลองสังเหตุจะเห็นว่าการเล่นริฟฟ์มีลักษณะของดนตรีเมทัลยุค NWOBHM อยู่ค่อนข้างมาก นี่คือลักษณะของ old school คือจะไม่ค่อยเน้นที่ rest note จะมีการดำเนินริธึ่มที่ควบตะบึงไปข้างหน้า

การตั้งสายกีตาร์คล้าย Drop D แต่ว่าจะตั้งให้ต่ำว่าเสียงปกติลงไปอีกหนึ่งเสียงครึ่ง หมายถึงว่าจะตั้งสายเป็น B – F# – B – E – G# – C# ซึ่งการตั้งสายให้ต่ำกว่าปกติเช่นนี้ ควรจะใช้สายกีตาร์ที่หนาหน่อย เช่น 0.11 เป็นต้นไป

จุดสำคัญที่น่าศึกษาสำหรับเพลงนี้คือการวางโมทีฟ (motive) หรือวลีของเพลง ลองดูใน 8 บาร์แรกของเพลงนี้ จะเห็นว่าโยฮันวางวลีของเพลงไว้ที่ 2 บาร์ และมีการย้ำวลีนี้ตลอดเวลา