ข้ามไปยังเนื้อหา

ป้ายกำกับ: Hair Bands

Hair Band: The Last Glory of Glam

โดยส่วนตัวชอบแกล็มเมทัลกับบรรดาแฮร์แบนด์ (บางทีก็เรียกรวม ๆ กันว่า แฮร์เมทัล) มากเป็นพิเศษ เหตุผลง่าย ๆ คือเป็นวัยรุ่นช่วงนั้นพอดี ดนตรีแกล็มเมทัล/แฮร์แบนด์เลยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเติบโตมาด้วยกัน ช่วงแฮร์เมทัลดับสลายร่วงโรยก็เป็นช่วงที่ต้องทำงานเลี้ยงชีวิต ความสนใจก็เทไปด้านอื่นที่ไม่ใช่ดนตรีเสียเยอะ แล้วก็เปิดรับเพลงแปลกใหม่ที่ไม่เคยฟังมาก่อนมากมาย ด้วยความที่ดนตรีมีหลายแนวหลากหลาย ยิ่งช่วงอัลเทอร์เนทีฟ กรันจ์ นูเมทัล เอาอะไรต่อมิอะไรมาผสมกันเยอะไปหมด พอมันเยอะมากไปก็เลยไม่ได้จดจ่ออยู่กับดนตรีแนวใดเป็นพิเศษ

Slaughter

ทุกวันนี้สลอจห์เตอร์ยังไม่แตกวงไปไหน ยังเห็นข่าวว่าออกทัวร์กันบ้าง ไปเล่นตามเทศกาลดนตรีอย่างเช่นร็อกคลาโฮมาบ้าง แต่ไม่มีทีท่าว่าจะทำอัลบั้มใหม่เสียที

White Lion: The Beginning

ดูท่าอนาคตของไวต์ไลออนอาจจะไม่สดใสเสียแล้ว ผลของการโดนยกเลิกสัญญาทำให้เฟลิกซ์กับนิกกีตัดสินใจลาออกจากวง แต่ไม่นานเกร็ก ดิแอนเจโลกับเดฟ สปิตซ์ก็เข้ามาร่วมวง แต่เดฟอยู่ไม่นานก็ไปอยู่กับแบล็กซับบาท เจมส์ โลเมนโซก็เดินเข้ามาเป็นสมาชิก

White Lion - Pride

White Lion: Pride

ไพร์ด (Pride) เป็นสุดยอดอัลบั้มจากยุคแฮร์แบนด์อีกชุดหนึ่ง เป็นอัลบั้มที่ทำให้หลงรักไวต์ไลออน และเชื่อว่าหลายคนคงรู้จักพวกเขาจากเพลง “เวนเดอะชิลเดรนคราย” (When The Children Cry) เพลงบัลลาดสุดฮิตในอัลบั้มนี้เช่นกัน

ไฮ-ร็อก: คนพันธุ์ร็อก

กำเนิดจากความรู้สึกสามัญของมนุษย์ บางครั้งอ่อนพริ้วไหวราวกับสายลม บางครั้งโหมซัดกระหน่ำเกรี้ยวกราดดุจพวยคลื่น คนเราซ่อนอะไรไว้ในใจมากมายนัก ดนตรีร็อกปลดปล่อยความอึดอัดมืดทึบนั้นได้ เชื่อหรือไม่?

Slaughter: Stick It To Ya

น่าจะเป็นแฮร์เมทัลหน้าใหม่วงสุดท้ายที่กลายเป็นวงดังก่อนที่กรันจ์จะถล่มโลก อัลบั้มขายได้ถึงสองล้านแผ่น มีเพลงฮิตติดท็อป 40 สามเพลง

Roxy Blue

ธุรกิจดนตรีคาดหวังว่าร็อกซีบลูจะเป็นวงดัง ด้วยการผสมผสานระหว่างดนตรีแบบแวนเฮเลนยุคแรก กับบอนโจวี น่าเสียดายถ้ามองในแง่หนึ่งพวกเขายังไม่มีสไตล์ หรือไม่มีเวลาเพียงพอจะค้นหาสไตล์ของตัวเองก็ต้องเจอกระแสการเปลี่ยนแปลงพัดหายไปจากวงการดนตรี

Firehouse: Full Circle

สรุปแล้วว่าเป็นงานชุดใหม่ที่เอาเพลงเก่าของตัวเองมาทำใหม่ ซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากที่จำได้

Warrant: Rockaholic

ถ้าไม่นับว่าตอนนี้พวกเขาทำเพลงตกยุคไปแล้ว ก็ยังถือว่าวอแรนท์ทำงานออกมาได้น่าฟัง อาจจะไม่ถึงกับเลิศเลอจนประหลาดใจ

Cinderella: Long Cold Winter

ถึงแม้ว่าสำเนียงเพลงออกบลูส์ร็อกชัดเจน แต่ก็ยังมีสไตล์ฮาร์ดร็อค / แกล็มเมทัล / ป็อปเมทัล ตามรอยเดิมที่เคยทำไว้ใน ไนท์ซองคส์ การใช้เสียงของทอม คีเฟอร์ควบคุมได้ดีกว่างานชุดแรกมาก

Britny Fox

Britny Fox วงแฮร์เมทัลจากฟิลาเดเฟีย ซึ่งมีความละม้ายซินเดอเรลลาไม่น้อย (และมีอดีตสมาชิกซินเดอเรลลาอยู่ด้วยถึง 2 คน) ประสบความสำเร็จกับอัลบั้มแรกพอสมควรก่อนหายไป

Robin McAuley

โรบิน แม็กออลีย์ เป็นที่รู้จักจากการเป็นนักร้องนำวงแม็กออลีย์/เชงเกอร์ กรุ๊ป ของ ไมเคิล เชงเกอร์ในช่วงปลายทศวรรษ 80 แต่ก่อนจะมาร่วมงานกับไมเคิล เชงเกอร์ เขาก็คลุกคลีกับวงการดนตรีร็อกมาไม่น้อยเลย

Cinderella: Rocked, Wired & Bluesed: the Greatest Hits

สำหรับคนที่ไม่เคยฟังแกล็ม/แฮร์เมทัลมาก่อน อยากจะแนะนำให้รู้จักกับงานชุดนี้จริง ๆ ยิ่งถ้าใครชอบดนตรีเมทัลที่มีกลิ่นอายบลูส์อบอวลไปทั่ว อยากจะบอกว่าซินเดอเรลลาคือวงดนตรีที่เล่นในแนวนี้ได้อย่างถึงพริกถึงขิงมากที่สุดคณะหนึ่ง จะบอกว่าพวกเขาเป็นมือหนึ่งด้านนี้ในทศวรรษ 80 ก็ได้

Britny Fox: Springhead Motorshark

ส่วนใหญ่กลายเป็นเพลงมิดเท็มโป ออกจะสุขุมเหมาะสมกับวัยอันแท้จริงของแต่ละบุคคล ในส่วนของการประพันธ์เพลงทำได้ค่อนข้างสมบูรณ์

Nasty Idols

างวงกลับมา re-union ในปี 1998 และยังรวมตัวกันอยู่

Nitro: วงนี้ไม่ได้มีดีแค่ทรงผม

ผลงานชุดแรก O.F.R. มีทุกอย่างที่วง เมทัล ควรจะมี นักร้องเสียงดี ทรงพลัง มือกีต้าร์ระดับ shredder มือเบสที่ไว้ใจได้ มือกลองมากฝีมือ แต่มันไม่ประสบความสำเร็จในยอดขายอย่างที่คาดหวัง