ข้ามไปยังเนื้อหา

ป้ายกำกับ: Hard Rock

Jack Russell’s Great White: He Saw It Comin’

อัลบั้มนี้อาจะไม่ถึงขั้นงานชั้นเยี่ยม แต่ถ้าเอาไปเทียบกับสองอัลบั้มหลังสุดของเกรตไวต์แล้วดีกว่ามากพอสมควร

Europe: War of Kings

ถ้าตามงานหลัง ๆ ของยุโรปมาอาจจะพอเข้าใจทิศทางของวงอยู่บ้าง แต่ถ้าฟังยุโรปจากยุค 80 แล้วมาฟังงานชุดนี้เลย คงจะรู้สึกแปลก ๆ บ้างล่ะ

Thunder: Wonder Days

นี่เป็นอัลบั้มที่คลาสสิกใกล้เคียงกับอัลบั้ม ลาฟฟิงออนจัดส์เมนท์เดย์

Jeff LaBar: One For The Road

ถ้าสมัยนั้นเขาทำวงเอง เป็นนักร้องนำเองจะไม่แปลกใจเลย แต่...มาออกในตอนนี้มันออกจะตกยุคไปหน่อย ถ้าอัลบั้มนี้ออกมาช่วงต้นทศวรรษ 80 คงจะเข้าสมัยได้

Kix: Rock Your Face Off

พวกเขายังอยู่กับดนตรีสไตล์เดิมไม่เปลี่ยนมีความสนุก มีท่อนฮุคให้ร้องตาม เน้นจังหวะมันส์ให้โยกไปด้วยสบาย เนื้อหาวนเวียนอยู่กับเซ็กซ์ เหล้า เบียร์ ร็อกแอนด์โรล เพลินดีเหมือนกัน

George Lynch

Lynch Mob: Sun Red Sun

เสียงร้องของโอนิก็ยังดีเหมือนเดิมแต่มีเพลงที่น่าสนใจอยู่ไม่กี่เพลง ส่วนใหญ่น่าเบื่อเหมือนกับเดโมเทปที่ยังทำไม่เสร็จ หรือการคิดท่อนแต่ละท่อนยังเชื่อมต่อกันไม่ราบรื่นทำให้ชุดนี้น่าผิดหวังเกินกว่าที่คิด

Sammy Hagar and Friends

อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มที่ฟังเพลิน แต่คงไม่ใช่งานระดับมาสเตอร์พีซ

Harem Scarem: Mood Swings II

อยากจะแนะนำให้คนที่ไม่เคยฟังงานชุดนี้มาก่อนซื้อต้นฉบับมาฟังดีกว่า

Airbourne: Black Dog Barking

นี่เป็นอัลบั้มที่เหมาะสำหรับชาวฮาร์ดร็อกสายแหบห้าวสากระคาย ไม่ชอบความสุขุมลุ่มลึกล้ำค้ำฟ้าอะไร

Tom Keifer: The Way Life Goes

งานชุดนี้คือร็อกแอนด์โรล และย้อนรากเหง้าไปหาบลูส์กับคันทรีต้นกำเนิดของมันด้วย ตัวอย่างสไตล์ที่ดีที่สุดก็คือเดอะโรลลิงสโตนส์ในเวอร์ชั่นที่เน้นดีกรีร็อกขึ้นมานิดหน่อย

Lovebite – Lock ‘N’ Load: สลีซร็อกรุ่นใหม่ยังมีอยู่

สลีซร็อกเสื่อมความนิยมไปนาน แม้ว่าในช่วงสิบปีที่ผ่านมามีวงจากสแกนดิเนียเวียทำสลีซร็อกออกมาเป็นระยะ แต่วงที่โดดเด่นจริง ๆ มีเพียงไม่กี่วงเท่านั้น และเลิฟไบต์เป็นวงรุ่นใหม่ที่โดดเด่นมากในสายนี้

Lita Ford: Living like a Runaway

สำหรับแฟนเพลงจากยุค 80 คงไม่ผิดหวัง เพราะบรรยากาศโดยรวมยังคงเป็นแบบลิตา ฟอร์ดยุค 80 ที่คุ้นเคยกันอยู่ เพียงแต่นำดนตรีที่หลากหลายมาผสมผสานไปในแต่ละเพลงให้มีความแตกต่าง

Trixter – New Audio Machine

งานชุดแรกในรอบ ๒๐ ปี จากสมาชิกดั้งเดิม ยังคงทำดนตรีต่อเนื่องจากอัลบั้ม Hear! หมายถึงมันยังเป็นฮาร์ดร็อกแรงกว่างานชุดแรกที่ออกป็อปเอาใจตลาดในสมัยนั้น

The Brief History of Bad Boys from Boston: Aerosmith

ปิดท้ายการแสดงครั้งแรกด้วยเพลง:Train Kept a Rollin’ (เวอร์ชั่นดั้งเดิมของ Johnny Burnette and the Rock and Roll Trio แต่มาเป็นรู้จักในหมู่ชาวร็อกในเวอร์ชั่นของ The Yardbirds

Chickenfoot: III

อารมณ์เพลงในงานชุดนี้ เป็นสิ่งที่หาได้ยากในวงดนตรีรุ่นใหม่ๆ คือไม่ได้เน้นแรงหรือว่าให้มันออกมาโครมครามเข้าไว้ ไม่มีอิทธิพลของพั้งก์หรือโพสต์ร็อกมาเจือปน งานนี้สมศักดิ์ศรีวงซูเปอร์กรุ๊ปทุกประการ ทั้งฝีมือการเล่น และตัวบทเพลงที่เข้มข้น เหมาะกับคนที่ชอบฮาร์ดร็อกแรงๆ แบบเก่าๆ มาก