อัลบั้มนี้มีทั้งส่วนดีและไม่ดี ว่ากันแต่ข้อดีนี่คือบันทึกประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่งของไวท์สเน็ค สมัยที่มีมือกีตาร์ร้อนแรง มือกลองที่หนักแน่นและมีลีลามากมาย และกำลังปรับเปลียนตัวเองจากฮาร์ดร็อกรูปแบบเก่าไปสู่ดนตรีเฮฟวีเมทัล

Led Zeppelin

เสน่ห์ของเลดเซพพลินทำให้คนดูลืมไปเลยว่าพวกเขาอายุเกินวัยเกษียณไปแล้ว เซเรเบรชันเดย์ คือการบันทึกความยิ่งใหญ่ของพวกเขาและเป็นการยืนยันอย่างปราศจากข้อกังขาว่าทำไมพวกเขาถึงเป็นตำนา และปูชนียบุคคลแห่งวงการดนตรี

การได้เห็นวีรบุรุษของตัวเองสมัยเด็กๆ หมดสภาพ มันทำให้เกิดความเศร้าใจ เพราะในขณะที่สมาชิกวงคนอื่นๆ ทำหน้าที่ของตัวเองแบบพอไปวัดไปวา

ทำเพื่อแฟนเพลงโดยเฉพาะ และจะไม่ผิดหวังเด็ดขาดตามสโลแกนที่ว่า “You wanted the BEST, You got the BEST” และมันก็เป็นไปตามนั้น

Coverdale ดูจะแสดงออกมาอย่างสบายๆ ไม่ต้องใช้ความพยายามในการรีดเร้นพลัง แต่อย่างใด ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ (ถึงแม้ว่าจะดูเป็น poser เหมือนเดิมจนบางทีก็น่าหมั่นไส้)

ถ้ามองในอีกแง่ก็คือ Queen เป็นวงดนตรีที่พัฒนาดนตรีตลอดเวลา ไม่ยอมย้ำรอยทำดนตรีที่คิดว่าจะขายแน่ๆ แต่อีกด้านหนึ่งและเป็นรูปธรรมคือแฟนเพลงไม่ชอบใจงานชุดนี้เอาเสียเลย

เวลาที่คนพูดถึงจีมี เฮ็นดริกซ์ว่ายิ่งใหญ่เพียงไหน ดีวีดีชุดนี้เป็นตัวอธิบายได้ดีโดยไม่ต้องพูด

สำหรับงานนี้งานนี้บรรดานักดนตรีรุ่นใหญ่ มาสดุดีนักร้องรุ่นใหญ่(กว่า) คงไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นง่ายนัก ลองนึกว่างานนี้มีทั้งอิริค แคลปตัน, อัลเบิร์ท ลี, บิล ไวแมน, มาร์ค นอลฟเลอร์, มาร์ติน เทย์เลอร์, เดฟ กิลมัวร์, สตีฟ กิ๊บบอน และอีกหลายคนมาร่วมเล่นเป็นการสดุดีให้ The King แบบนี้ มันช่วยเพิ่มคุณค่าได้มากยิ่งขึ้น