ข้ามไปยังเนื้อหา

ป้ายกำกับ: Melodic Power Metal

Aldious: District Zero

นอกเหนือจากเสียงร้องที่ยังทำใจยอมรับลำบากเล็กน้อยแล้ว ส่วนที่เหลือใกล้เคียงคำว่าสมบูรณ์แบบ หมายถึงดนตรีเมโลดิกเพาเวอร์ควรเป็นอย่างไร งานชุดนี้ก็มีอย่างนั้น ให้ความรู้สึกเชิงบวกและมีความคิดสร้างสรรค์ กีตาร์ทำได้ดีทั้งริฟฟ์และโซโล เบสก็โดดเด่น กลองก็หนักแน่น

Gamma Ray: Land of the Free II

มันอาจะไม่หลากหลายเท่ากับเอ็ดกายยุคหลัง แต่บรรยากาศและอารมณ์ของเมทัลจากยุค 80 มันอบอวลอัลบั้มนี้จนสมใจคนชอบอะไรเก่า ๆ เก๋า ๆแน่นอน

Cellador: Enter Deception

เซลลาดอร์น่าจะเป็นวงที่สร้างความหวังให้กับวงการเมโลดิกเพาเวอร์เมทัลให้คึกคักได้อีกเฮือกหนึ่ง หลังจากซบเซามานานหลายปี

Edguy: Superheroes

เพลงทั้ง 6 เพลงในงานชุดนี้ก็มีความหลากหลายทางดนตรีดีมาก ถ้าใครสนใจเมโลดิกเพาเวอร์เมทัลที่เท่และดูดีมีระดับเป็นอย่างไร แนะนำงานนี้

Lost in Time: The Early Years of Nocturnal Rites

สำหรับแฟนเพลงแล้วนี่จะเป็นหลักฐานทางวิวัฒนาการของวง melodic power metal สามัญธรรมดา มาสู่วงหัวแถว ซึ่งเป็นเรื่องดีอย่างหนึ่ง เพราะบางวง(เช่น NR) อาจจะออกงานแรกๆ มาได้ค่อยประทับใจ แต่ว่าพัฒนาตัวเองอย่างรวดเร็ว

Helloween: Keeper of the Seven Keys: The Legacy

ยอดเยี่ยมมากกว่า เดอะแรบบิตดอนท์คัมอีซี ในทุกกรณี แต่ถ้าจะเทียบกับ คีปเปอร์ออฟเดอะเซเวนคียส์ ทั้งสองภาคก่อนหน้านั้นแล้วยังเทียบไม่ได้

Dreamtale: Difference

ภายใต้ดนตรีเมโลดิกเพาเวอร์เมทัลในงานชุดนี้มีหลายๆอย่างที่แสดงว่าพวกเขาพยายามดิ้นรนอย่างมากที่จะสร้างเอกลักษณ์ของตันเองให้พ้นจากวงอื่นที่มีอยู่มากมาย แต่ว่าพวกเขายังไม่ชัดเจนในพัฒนาการที่ยังไม่มีจุดหมายแน่ชัด แต่โดยรวมก็ถือว่าใช้ได้

Lunatica: Fables & Dreams

เมื่อฟังในแง่เมโลดิกเพาเวอร์เมทัลแล้ว หากว่าตัดเอาเสียงร้องกับเสียงคีย์บอร์ดอันแน่นหนาออกไปแล้ว โครงสร้างของบทเพลงมันจะเป็นเพียงแค่เมทัลดาด ๆ พวกเขาไม่ได้สร้างจุดเด่นกันที่อื่นเลย

Last Tribe: The Uncrowned

การเรียบเรียงดนตรีในเรื่องเสียงสอดประสานกันระหว่างกีตาร์กับคีย์บอร์ดมีเค้าว่าน่าจะได้รับอิทธิพลมาจากวงเรนโบว์ในอดีตอยู่มากทีเดียว

Keeper of the Seven Keys (Part I & II)

เมื่อทางขาดไคไปคนก็เรียกได้ว่าเสียบุคลากรสำคัญไปเหมือนกัน เพราะหลังจากนั้นงานชุด พิงก์บับเบิลโกเอปกลายเป็นเพาเวอร์เมทัลดาด ๆ แต่บารมีจากงานเก่ามาช่วยไว้ แล้วยิ่งในงาน คาเมเลียนยิ่งออกทะเลไปเสียจนน่าสลดใจ

Shaman: Ritual

ค่อนข้างจะเป็นที่น่าแปลกใจก็คือ Shaman ทำงานออกมาได้แรง, หนักมากกว่า Angra ในยุคใหม่เสียด้วยซ้ำ แม้ว่าโดยรวมแล้ว ก็ยังคงไม่แตกต่างกับงานของ Angra มากนัก มีเพลงสวยๆ แรงๆ ที่แทรกด้วยเปียโนกับไวโอลิน และ ริธึ่มของบราซิลเลี่ยน

Requiem: The Arrival

ลักษณะของดนตรีเป็น melodic power metal ที่มีพื้นมาทาง neo-classical มากเอาการ แล้วก็มีรายละเอียดแตกต่างจากวงดนตรีดาดๆ หลายๆคณะเสียด้วย ถ้าเข้าใจไม่ผิดพลาดนี่เป็นงานชุดแรกของพวกเขา

Helloween: Metal Jukebox

อันที่จริงหลังจากที่เฮลโลวีนยุคคลาสสิกไลน์อัปได้นำดนตรีเมโลดิกเพาเวอร์เมทัลไปสู่จุดที่ค่อนข้างสูงได้แล้ว กลับกลายเป็นว่าเฮลโลวีนกลับทำงานเป๋ไปเป๋มาเสียเอง จนเพิ่งมาช่วงหลังนี่เองที่ทำได้ค่อนข้างดีขึ้น