Helloween: My God Given Right

ถ้าอัลบั้มหนึ่งมีเพลงพอฟังได้สักสามสี่เพลงคืออัลบั้มดี อัลบั้มนี้ก็ดี

โฆษณา

Aldious: District Zero

นอกเหนือจากเสียงร้องที่ยังทำใจยอมรับลำบากเล็กน้อยแล้ว ส่วนที่เหลือใกล้เคียงคำว่าสมบูรณ์แบบ หมายถึงดนตรีเมโลดิกเพาเวอร์ควรเป็นอย่างไร งานชุดนี้ก็มีอย่างนั้น ให้ความรู้สึกเชิงบวกและมีความคิดสร้างสรรค์ กีตาร์ทำได้ดีทั้งริฟฟ์และโซโล เบสก็โดดเด่น กลองก็หนักแน่น

Gamma Ray: Land of the Free II

มันอาจะไม่หลากหลายเท่ากับเอ็ดกายยุคหลัง แต่บรรยากาศและอารมณ์ของเมทัลจากยุค 80 มันอบอวลอัลบั้มนี้จนสมใจคนชอบอะไรเก่า ๆ เก๋า ๆแน่นอน

Cellador: Enter Deception

เซลลาดอร์น่าจะเป็นวงที่สร้างความหวังให้กับวงการเมโลดิกเพาเวอร์เมทัลให้คึกคักได้อีกเฮือกหนึ่ง หลังจากซบเซามานานหลายปี

Edguy: Superheroes

เพลงทั้ง 6 เพลงในงานชุดนี้ก็มีความหลากหลายทางดนตรีดีมาก ถ้าใครสนใจเมโลดิกเพาเวอร์เมทัลที่เท่และดูดีมีระดับเป็นอย่างไร แนะนำงานนี้

Lost in Time: The Early Years of Nocturnal Rites

สำหรับแฟนเพลงแล้วนี่จะเป็นหลักฐานทางวิวัฒนาการของวง melodic power metal สามัญธรรมดา มาสู่วงหัวแถว ซึ่งเป็นเรื่องดีอย่างหนึ่ง เพราะบางวง(เช่น NR) อาจจะออกงานแรกๆ มาได้ค่อยประทับใจ แต่ว่าพัฒนาตัวเองอย่างรวดเร็ว

Helloween: Keeper of the Seven Keys: The Legacy

ยอดเยี่ยมมากกว่า เดอะแรบบิตดอนท์คัมอีซี ในทุกกรณี แต่ถ้าจะเทียบกับ คีปเปอร์ออฟเดอะเซเวนคียส์ ทั้งสองภาคก่อนหน้านั้นแล้วยังเทียบไม่ได้

Dreamtale: Difference

ภายใต้ดนตรีเมโลดิกเพาเวอร์เมทัลในงานชุดนี้มีหลายๆอย่างที่แสดงว่าพวกเขาพยายามดิ้นรนอย่างมากที่จะสร้างเอกลักษณ์ของตันเองให้พ้นจากวงอื่นที่มีอยู่มากมาย แต่ว่าพวกเขายังไม่ชัดเจนในพัฒนาการที่ยังไม่มีจุดหมายแน่ชัด แต่โดยรวมก็ถือว่าใช้ได้

Lunatica: Fables & Dreams

เมื่อฟังในแง่เมโลดิกเพาเวอร์เมทัลแล้ว หากว่าตัดเอาเสียงร้องกับเสียงคีย์บอร์ดอันแน่นหนาออกไปแล้ว โครงสร้างของบทเพลงมันจะเป็นเพียงแค่เมทัลดาด ๆ พวกเขาไม่ได้สร้างจุดเด่นกันที่อื่นเลย