Joan Jett and the Blackhearts: Unvarnished

เป็นอัลบั้มที่ไม่มีอะไรให้ผิดหวัง ขณะเดียวกันก็ไม่มีอะไรให้ประหลาดใจ

John Wetton: Rock of Faith

งานนี้เป็นงานที่ชอบตั้งแต่ฟังรอบแรก อาจจะเป็นเพราะคุ้นเคยกับน้ำเสียงและวิธีการนำเสนอของเขามาก่อนก็เป็นได้ เลยรับกับเพลงของเขาได้ง่ายมากขึ้น บนเส้นทางอันยาวนานตั้งแต่ การทำงานร่วมกับคิงคริมสันมาถึงเอเชียไม่ใช่ช่วงเวลาที่สูญเปล่าเลยสำหรับเขาคนนี้

Departure: Corporate Wheel

เพลงค่อนข้างเร็วหน่อยก็มีเหมือนกัน คือ “กิฟวิงมีอะรีซัน” ก็ทำออกมาอย่างงดงาม ไม่ทิ้งท่อนฮุกอันเป็นจุดขายของเพลง จัดเป็นเอโออาร์ที่ทำได้น่าฟังมาก ถ้าคุณชอบร็อกละเมียดอยู่แล้ว โปรดชำเลืองมองหาอัลบั้มนี้เถอะ รับรองว่าไม่ผิดหวัง

Bon Jovi: This Left Feels Right

ก็อยากจะเข้าใจในพวกเขาว่าการเล่นเพลงซ้ำกันเป็นพันรอบก็คงจะน่าเบื่ออยู่ การเรียบเรียงเพลงใหม่เป็นการดีที่จะทบทวนอดีตอย่างมีพัฒนาการ แต่ถ้าเพลงเหล่านี้ไปเล่นแทรกอยู่ในคอนเสิร์ตของพวกเขาก็คงจะน่าสนใจมากกกว่านี้อีกเยอะ

Bon Jovi: Bounce

ถ้าไม่นับเพลงที่คึกคัก สาม – สี่เพลง (“เอเวอรีเดย์”, “เลิฟ มี แบ็ก ทู ไลฟ์” และ “เบานซ์”) ก็คงต้องบอกว่าโดยรวมในงานชุดนี้ออกมานิ่งเกินเหตุ แม้แต่เพลงบัลลาดที่บองโจวีเคยทำได้ดีเสมอมา คราวนี้ “ยู แฮด มี ฟรอม เฮลโล” ก็ไม่ติดหูอย่างบอกไม่ถูก