ถือว่าเป็นงานที่ทำได้ดีเกินความคาดหมาย สำหรับคนที่ชอบป็อปแบบละเมียดที่มีบรรยากาศแจ๊สและบอซซาโนวาน่าจะชอบงานชุดนี้

คงต้องบอกว่านี่ไม่ใช่งานแสดงสดที่ถือว่าดีขนาดต้องฟัง เพียงแต่ว่าใครที่ชอบดนตรีป็อปร็อกและเคยชื่นชมดนตรีนิวโรแมนติกมาก่อน ผมว่านี่เป็นงานที่ใช้ได้ชุดหนึ่ง ระบบการบันทึกเสียงก็อยู่ในระดับดีทีเดียว

การทำดนตรีก็มีสีสันกำลังดี เริ่มต้นช้าๆ ก่อนที่จะสร้างจังหวะที่กระชับมากขึ้น โดยเฉพาะเสียงกีต้าร์ ที่หลายคนอาจจะลืมไปว่า Prince เป็นมือกีต้าร์ที่มีฝีมือจัดจ้านคนหนึ่งเหมือนกัน

เขาบอกว่าจะเป็นงานชุดสุดท้ายที่เขาจะทำออกมาเพื่อ “จำหน่าย” หลังจากนี้เขาจะหันไปเก็บตัวเงียบ และทำงานเพลงออกมาแจกจ่าย โดยแฟนเพลงจะบริจาคหรือไม่ก็ได้เพื่อนำรายได้ไปมอบให้การกุศล

ก็คงต้องถามตัวเองก่อนว่าชอบสแตนดาร์ดป็อปหรือเปล่า?? อย่างพวกแฟรงก์ สินาตรา เป็นต้น ถ้าชอบเพลงประมาณนั้นก็ไม่ต้องลังเลที่จะซื้องานชุดนี้เลย เพราะว่าอยู่ในแนวเดียวกัน แม้ว่าเอลวิสจะได้ชื่อว่าเป็น ร็อกก็ตาม ฟังงานชุดนี้แล้วรู้สึกสงบใจขึ้นมาหน่อย

สิ่งที่ทำให้อัลบั้มนี้สำเร็จ ไม่ใช่ที่ตัวบทเพลง แต่เป็นที่ตัวมาดอนนาถ้าคุณฟังเอาเฉพาะดนตรีกับเนื้อหา คุณอาจจะรู้สึกว่าไอ้ดนตรีกระป๋องแบบนี้มันประสบความสำเร็จได้อย่างไร แต่ถ้าคุณดูความมุ่งมั่นของมาดอนนาจะเข้าใจความยิ่งใหญ่ของงานชุดนี้