สีสันที่ขาดหายไปทำให้อัลบั้มนี้ดูจะกร่อยไปพอสมควร ถึงเพลงส่วนใหญ่จะออกมาดีและทรงพลัง แต่รายละเอียดเล็กน้อยที่เคยสอดแทรกเข้าไว้ในเพลงเจือจางลงไปมาก แต่โดยรวมก็ยังเป็นอัลบั้มที่ดีพอสมควร

ดิอันฟอร์กิฟวิง เป็นผลลัพท์จากพลังอันล้นเหลือของวิธอินเทมป์เทชันที่สร้างหนทางใหม่โดยไม่ละทิ้งอดีตและตัวตนของพวกเขาเอง

โดยรวมแล้ววงนาธาเนียเป็นวงดนตรีที่ฝีมือดีมาก การเขียนเพลงก็อยู่ในระดับเยี่ยมทำออกมาไม่น่าเบื่อ ไม่ติดกับดักสูตรสำเร็จของดนตรีเพาเวอร์เมทัลจนเกินไป

ตอนแรกสร้างความสนใจด้วยการเชิญแจน เวอร์แมน (Janne “Warman” Wirman) มือคีย์บอร์ดจากวงชิลเดรนออฟบอดอมมาร่วมงานด้วย แต่ว่าแจนลาออกก่อนที่บันทึกเสียงอัลบั้มเต็ม (เสียงคีย์บอร์ดในอัลบั้มเป็นผีมือของโรแลนด์) ต่อมา แอ็กเซิล แมเคนร็อตต์ (Axel Mackenrott) จึงเข้ามาเป็นมือคีย์บอร์ดของวง

ถ้าชอบเมทัลสายพันธุ์ยุโรปแท้ๆ ซื้องานนี้มาฟังจะไม่ผิดหวังแน่ๆ ทั้งเสียงกีตาร์ เบส. กลอง และร้องนำ ล้วนแล้วแต่ทำออกมาได้มาตรฐานของดนตรีเมทัลควรจะเป็นทั้งสิ้น

แต่ว่ามองในอีกด้านหนึ่ง อัลบั้มนี้รวมเพลงเด็ดๆ ตั้งแต่งานชุด Ecliptica มาจนถึงงานชุดหลังๆ ทำให้เห็นพัฒนาการของพวกเขา ซึ่งออกมาค่อนข้างดี

ยอดเยี่ยมมากกว่า เดอะแรบบิตดอนท์คัมอีซี ในทุกกรณี แต่ถ้าจะเทียบกับ คีปเปอร์ออฟเดอะเซเวนคียส์ ทั้งสองภาคก่อนหน้านั้นแล้วยังเทียบไม่ได้

ถ้าเป็นแฟนเพลง ซิมโฟนิค เพาเวอร์ เมทั่ล จะไม่ผิดหวังกับอัลบั้มนี้แน่ๆ แต่ถ้าไม่ใช่ อาจจะรู้สึกว่าอัลบั้มนี้ไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ

เคยฟังงานที่เหมือนจะต่ำกว่ามาตรฐานของตัวเอง แต่ยังเหนือกว่าวงดนตรีอื่นเป็นร้อยเป็นพันวงมั้ยนี่ละ บทสรุปของที่มีต่อชาร์ปเตอร์โฟร์ – อันเบนต์, อันบาวด์ อันโบรกเคน