ข้ามไปยังเนื้อหา

ป้ายกำกับ: Power Metal

Masterplan: Novum Initium

สีสันที่ขาดหายไปทำให้อัลบั้มนี้ดูจะกร่อยไปพอสมควร ถึงเพลงส่วนใหญ่จะออกมาดีและทรงพลัง แต่รายละเอียดเล็กน้อยที่เคยสอดแทรกเข้าไว้ในเพลงเจือจางลงไปมาก แต่โดยรวมก็ยังเป็นอัลบั้มที่ดีพอสมควร

Within Temptation: The Unforgiving

ดิอันฟอร์กิฟวิง เป็นผลลัพท์จากพลังอันล้นเหลือของวิธอินเทมป์เทชันที่สร้างหนทางใหม่โดยไม่ละทิ้งอดีตและตัวตนของพวกเขาเอง

Nathania: The Weight of Obligation

โดยรวมแล้ววงนาธาเนียเป็นวงดนตรีที่ฝีมือดีมาก การเขียนเพลงก็อยู่ในระดับเยี่ยมทำออกมาไม่น่าเบื่อ ไม่ติดกับดักสูตรสำเร็จของดนตรีเพาเวอร์เมทัลจนเกินไป

Masterplan

ตอนแรกสร้างความสนใจด้วยการเชิญแจน เวอร์แมน (Janne "Warman" Wirman) มือคีย์บอร์ดจากวงชิลเดรนออฟบอดอมมาร่วมงานด้วย แต่ว่าแจนลาออกก่อนที่บันทึกเสียงอัลบั้มเต็ม (เสียงคีย์บอร์ดในอัลบั้มเป็นผีมือของโรแลนด์) ต่อมา แอ็กเซิล แมเคนร็อตต์ (Axel Mackenrott) จึงเข้ามาเป็นมือคีย์บอร์ดของวง

Dream Evil: United

ถ้าชอบเมทัลสายพันธุ์ยุโรปแท้ๆ ซื้องานนี้มาฟังจะไม่ผิดหวังแน่ๆ ทั้งเสียงกีตาร์ เบส. กลอง และร้องนำ ล้วนแล้วแต่ทำออกมาได้มาตรฐานของดนตรีเมทัลควรจะเป็นทั้งสิ้น

Sonata Arctica: For the Sake of Revenge

แต่ว่ามองในอีกด้านหนึ่ง อัลบั้มนี้รวมเพลงเด็ดๆ ตั้งแต่งานชุด Ecliptica มาจนถึงงานชุดหลังๆ ทำให้เห็นพัฒนาการของพวกเขา ซึ่งออกมาค่อนข้างดี

Helloween: Keeper of the Seven Keys: The Legacy

ยอดเยี่ยมมากกว่า เดอะแรบบิตดอนท์คัมอีซี ในทุกกรณี แต่ถ้าจะเทียบกับ คีปเปอร์ออฟเดอะเซเวนคียส์ ทั้งสองภาคก่อนหน้านั้นแล้วยังเทียบไม่ได้

Secret Sphere: Heart and Anger

ถ้าเป็นแฟนเพลง ซิมโฟนิค เพาเวอร์ เมทั่ล จะไม่ผิดหวังกับอัลบั้มนี้แน่ๆ แต่ถ้าไม่ใช่ อาจจะรู้สึกว่าอัลบั้มนี้ไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ

Hammerfall: Chapter V – Unbent, Unbowed, Unbroken

เคยฟังงานที่เหมือนจะต่ำกว่ามาตรฐานของตัวเอง แต่ยังเหนือกว่าวงดนตรีอื่นเป็นร้อยเป็นพันวงมั้ยนี่ละ บทสรุปของที่มีต่อชาร์ปเตอร์โฟร์ – อันเบนต์, อันบาวด์ อันโบรกเคน

Symphorce: Phorcefulahead

เพลงที่เร็วไม่มาก แต่ว่าหนักแน่นได้น้ำได้เนื้อดี ถ้าจะถามว่าพัฒนาการแบบก้าวไปทีละขั้นเป็นอย่างไรก็ต้องบอกว่าเป็นงานในแบบ Phorcefulahead นี่แหละ

Symphorce: Twice Second

แต่ว่ามันก็ไม่เข้มข้นเท่ากับ Phorcfulahead ที่ได้ฟังมาในเวลาเดียวกัน ซึ่งมันการพัฒนาอย่างเป็นขั้นเป็นตอน คือไม่ได้มีการเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า แต่ว่ามีความเชื่อมโยงทางลักษณะดนตรีตลอดเวลา

Grave Digger: The Last Supper

หลังจากฟังผ่านไปหลายรอบ ก็เห็นว่าในงานชุดนี้มีเพลงดี ๆ อยู่มาก พวกเขาสร้างเพลงที่หนักแน่นแต่ที่แย่คือในส่วนของกีตาร์ไม่ค่อยเร้าใจอย่างในอดีต ทั้งที่บางเพลงทำออกมาดีมาก

Manigance: D’Un Autre Sang

สรุปสั้น ๆ นี่เป็นวงเพาเวอร์เมทัลที่ทำดนตรีได้ยอดเยี่ยมใกล้เคียงโปรเกรสซีฟเมทัล

Within Temptation: The Silent Force

ซึ่งออกมาดีเหมือนกันไม่ต้องเน้นเสียงกีตาร์อย่างเดียว กีตาร์เล่นริฟฟ์ถ่อมเนื้อถ่อมตัว ไม่ล้ำเส้นภาพรวมของบทเพลง

Ebony Ark: Decoder

ฟังโดยรวมแล้วงานนี้ถือว่าดีพอสมควร มองในแง่ดีที่ว่าอัลบั้มแรกอาจจะยังจับจุดตัวเองไม่ถูกเลยยังไม่ค่อยลงตัวเท่าที่ควร ถ้าให้เวลาทำอัลบั้มต่อไปคงจะดีกว่านี้