Black Star Riders: The Killer Instinct

ถึงจะมีกลิ่นอายของธินลิซซีปะปนมาบ้าง แต่พวกเขาก็ยังมีสไตล์ของตัวเองไม่ได้ยึดติดกับธินลิซซีมากนัก หรืออาจจะมองในอีกแง่มุมหนึ่งว่าถ้าธินลิซซียังยืนยาวอยู่ถึงทุกวันนี้ อาจจะเล่นดนตรีไม่ต่างจากนี้ก็ได้

โฆษณา

Sweet & Lynch: Only to Rise

โอนลีทูไรส์เป็นอัลบั้มที่เน้นความคลาสสิกของฮาร์ดร็อกยุค 80 แต่จากปูมหลังของสมาชิกทั้งหมดแล้ว ยังหวังว่าจะได้ยินเพลงที่หนักกว่านี้

Angra: Secret Garden

ถ้าเทียบสมาชิกวงในแต่ละสมัยที่ผ่านมา สมาชิกยุคนี้น่าจะลงตัวและผลิตงานมาได้เข้าขากัน โดยเฉพาะเสียงร้องของฟาบิโอมีเอกลักษณ์รับมือกับเพลงของแองกราได้สบาย

TNT: My Religion

เสียงร้องของฮาร์เนลล์ ไม่ได้เน้นที่ช่วงเสียงกว้างอย่างสมัยแรก อย่างน้อยการเปลี่ยนแปลงในช่วงสามหรือสี่อัลบั้มก่อนหน้าอัลบั้มนี้ทำให้เขาหันไปใช้เสียงต่ำมากขึ้น ดังนั้นในแง่นักร้องนำ เขากลายเป็นนักร้องนำที่ครบเครื่อง รู้จักใช้เสียงให้เข้ากับเพลงมากกว่าสมัยแรกที่เน้นที่เสียงสูง

Black Veil Brides: Black Veil Brides

ทุกอย่างพอประกอบกันเป็นเพลง รู้สึกว่ามันแห้งแล้งราวเครื่องจักรไร้จิตวิญญาณ นี่คือปัญหาที่ฟังแบล็ควีลไบร์ดส์ไม่ค่อยได้เอาเสียเลย

Jeff LaBar: One For The Road

ถ้าสมัยนั้นเขาทำวงเอง เป็นนักร้องนำเองจะไม่แปลกใจเลย แต่...มาออกในตอนนี้มันออกจะตกยุคไปหน่อย ถ้าอัลบั้มนี้ออกมาช่วงต้นทศวรรษ 80 คงจะเข้าสมัยได้

John Lennon: Rock and Roll (Album)

ปัญหาคือ เมื่อฟังงานชุดนี้จบแล้วรู้สึกว่ามันแห้งแล้งมาก ถึงแม้ว่าจะมีบางเพลงที่ดูเข้าท่า หน่อยอย่าง “สแตนบายมี” เพลงเก่าของเบน อี คิง แต่ที่เหลือไม่ค่อยมีอะไรให้น่าจดจำมากนัก

John Lennon: Rock and Roll (ความเป็นมา)

อัลบั้ม ร็อกแอนด์โรล ให้บรรยากาศเก่า ๆ ของร็อกแอนด์โรลในยุค 50 เท่มาตั้งแต่หน้าปกอัลบั้มที่เป็นรูปจอห์น เลนนอนสมัยยุค 50 เสียด้วย

Bon Jovi: New Jersey

เวลานี้เริ่มรู้สึกว่าบอง โจวี ฉลาดเลือกใช้อัลบั้มนี้ในการฉลองครบ 30 ปี เพราะถ้ามองกลับไปในวิถีของวงแล้ว อัลบั้มนี้คือช่วงที่พวกเขา “กำลังคึก” ถึงขีดสุด มีส่วนร่วมในการตัดสินใจเปลี่ยนแปลงและวางรากฐานอนาคตด้วยตัวเอง