ข้ามไปยังเนื้อหา

ป้ายกำกับ: Studio Album

Megadeth

Yes: 90125 ถ้าเพียงแต่อัลบั้มนี้จะไม่ได้ออกในนามเยส

สำหรับแฟนเพลงเยสที่ติดตามมาตั้งแต่แรกตั้งวง อัลบั้ม 90125 คงไม่ใช่ผลงานที่ชื่นชอบเพราะความเป็นโปรเกรสซีฟร็อกที่เคยสร้างชื่อให้วงเยสในยุค 70 ได้หายไปเกือบหมดแล้ว แต่เราควรจะทิ้ง 70 ไว้ในยุค 70 หรือเปล่า?

Buzzcocks: Spiral Scratch

บัซค็อกซ์นำเสนอ “ทำมันด้วยตัวเอง” อย่างสมบูรณ์แบบ พวกเขาเขียนเพลงเอง เล่นดนตรีโดยไม่สนใจว่าจะต้องทำให้ดีเลิศ และจัดจำหน่ายผลงานโดยไม่รอความช่วยเหลือจากบริษัทแผ่นเสียงซึ่งอาจจะลดทอนความสร้างสรรค์ที่อยากทำเพื่อหวังผลทางการตลาด ทั้งหมดที่พวกเขาทำได้สร้างแรงบันดาลใจในคนทั่วไปเห็นว่า “ทำได้ถ้าจะลงมือทำ” และนั่นเป็นปรัชญาของพังก์ที่ส่งผลกระทบในเวลาต่อมา

Babylon A.D.: Revelation Highway

อัลบั้มนี้คงกะขายพลังร็อกเต็มที่ เพลงในอัลบั้มนี้ออกทางฮาร์ดร็อกยุคปลายทศวรรษ 1980 ต้นทศวรรษ 1990 เสียงร้องของดีเร็ก เดวิสยังไม่ตก กีตาร์ เบส กลอง หนาแน่นกระชับ เอาจริงก็เหมือนกับอัลบั้มที่ออกต่อจากน็อตติงเซกเคร็ด มากกว่าอัลบั้มอเมริกันบลิตส์คริกเสียอีก

Last in Line: Heavy Crown

กลายเป็นว่าพวกเขาไม่อาจดึงความเป็นดีโอมาได้หมด ขณะเดียวกันก็ยังสลัดภาพดีโอออกไม่ได้ เลยเป็นงานที่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ เรียกความทรงจำจากแฟนเพลงดีโอในอดีตพอแก้กระหาย แต่สานต่อให้หลุดเงาดีโอไม่ได้

Bon Jovi

Bon Jovi: Burning Bridges

เบิร์นนิงบริดจส์ คงไม่ใช่อัลบั้มที่ย่ำแย่ ไม่มีเพลงที่น่าจดจำเอาเสียเลย จอน บอกว่าเพลงเหล่านี้เป็นเพลงเก่าเก็บที่ไม่มีที่ว่างเพียงพอในอัลบั้มที่ออกมาสมัยนั้น เขาเลยรวบรวมเอามาให้แฟนเพลงฟัง

Helloween: My God Given Right

ถ้าอัลบั้มหนึ่งมีเพลงพอฟังได้สักสามสี่เพลงคืออัลบั้มดี อัลบั้มนี้ก็ดี

Scorpions: Return to Forever

นแง่ว่าพวกเขาทำดนตรีและเล่นราวกับเป็นร็อกสตาร์อย่างสมัยที่สกอร์เปียนส์กำลังรุ่งเรือง และดีกว่าหลายอัลบั้มที่ในช่วงสองทศวรรษผ่านมา

Europe: War of Kings

ถ้าตามงานหลัง ๆ ของยุโรปมาอาจจะพอเข้าใจทิศทางของวงอยู่บ้าง แต่ถ้าฟังยุโรปจากยุค 80 แล้วมาฟังงานชุดนี้เลย คงจะรู้สึกแปลก ๆ บ้างล่ะ

Ego Fall: Jangar

แม้ว่าบางช่วงจะได้ออกมาโลดแล่น แต่ส่วนใหญ่แล้วจะอยู่ในมุมมืด ปล่อยให้เสียงแซมปลิงและคีย์บอร์ดได้เป็นพระเอก

Black Star Riders: The Killer Instinct

ถึงจะมีกลิ่นอายของธินลิซซีปะปนมาบ้าง แต่พวกเขาก็ยังมีสไตล์ของตัวเองไม่ได้ยึดติดกับธินลิซซีมากนัก หรืออาจจะมองในอีกแง่มุมหนึ่งว่าถ้าธินลิซซียังยืนยาวอยู่ถึงทุกวันนี้ อาจจะเล่นดนตรีไม่ต่างจากนี้ก็ได้

Thunder: Wonder Days

นี่เป็นอัลบั้มที่คลาสสิกใกล้เคียงกับอัลบั้ม ลาฟฟิงออนจัดส์เมนท์เดย์

Sweet & Lynch: Only to Rise

โอนลีทูไรส์เป็นอัลบั้มที่เน้นความคลาสสิกของฮาร์ดร็อกยุค 80 แต่จากปูมหลังของสมาชิกทั้งหมดแล้ว ยังหวังว่าจะได้ยินเพลงที่หนักกว่านี้

Angra: Secret Garden

ถ้าเทียบสมาชิกวงในแต่ละสมัยที่ผ่านมา สมาชิกยุคนี้น่าจะลงตัวและผลิตงานมาได้เข้าขากัน โดยเฉพาะเสียงร้องของฟาบิโอมีเอกลักษณ์รับมือกับเพลงของแองกราได้สบาย

TNT: My Religion

เสียงร้องของฮาร์เนลล์ ไม่ได้เน้นที่ช่วงเสียงกว้างอย่างสมัยแรก อย่างน้อยการเปลี่ยนแปลงในช่วงสามหรือสี่อัลบั้มก่อนหน้าอัลบั้มนี้ทำให้เขาหันไปใช้เสียงต่ำมากขึ้น ดังนั้นในแง่นักร้องนำ เขากลายเป็นนักร้องนำที่ครบเครื่อง รู้จักใช้เสียงให้เข้ากับเพลงมากกว่าสมัยแรกที่เน้นที่เสียงสูง

Black Veil Brides: Black Veil Brides

ทุกอย่างพอประกอบกันเป็นเพลง รู้สึกว่ามันแห้งแล้งราวเครื่องจักรไร้จิตวิญญาณ นี่คือปัญหาที่ฟังแบล็ควีลไบร์ดส์ไม่ค่อยได้เอาเสียเลย

Jeff LaBar: One For The Road

ถ้าสมัยนั้นเขาทำวงเอง เป็นนักร้องนำเองจะไม่แปลกใจเลย แต่...มาออกในตอนนี้มันออกจะตกยุคไปหน่อย ถ้าอัลบั้มนี้ออกมาช่วงต้นทศวรรษ 80 คงจะเข้าสมัยได้